สองคนออกจากประตูบ้านลุงตูมา
หลี่จี้ท่างยังคงบ่นไปเรื่อย: "ให้ตายสิ ลุงตูนี่ไม่ใช่คนเอาไหนเอาซะเลย..."
เฉินอันพูด: "เขาเคยเป็นทหารมา การระวังตัวหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ"
"งั้นพี่อัน เราจะทำยังไงต่อดี?"
เฉินอันพูด: "ก็ต้องหาทางกันต่อไป"
ทั้งสองกำลังจะเดินจากไป ไม่คิดว่าประตูบ้านลุงตูจะเปิดออกมาอย่างกะทันหัน
"อันจื่อ หลี่จี้ท่าง รอเดี๋ยว..."
คนที่วิ่งออกมาไม่ใช่ลุงตู แต่เป็นเมียของลุงตู
หลี่จี้ท่างรู้สึกได้แค่ความหวังลมๆ แล้งๆ รอยยิ้มเพิ่งจะเตรียมไว้ครึ่งหนึ่งก็หุบลงกับหน้านิ่ว: "ป้า มีอะไรหรือคะ?"
"พวกเธอลำบากมาถึงที่นี่..." ป้าพูด "ของนี้..."
พูดไปก็มองขนมเถาซูในมือหลี่จี้ท่างอย่างหิวกระหาย
ในยุคหกสิบ แบบนี้หากินกันไม่ได้ง่ายๆ หรอก
เฉินอันส่งสายตาให้หลี่จี้ท่างทันที
หลี่จี้ท่างยังคงงงอยู่ เฉินอันก็หยิบบุหรี่และขนมเถาซูไปไว้ในมือตัวเอง แล้ววางลงในมือป้า
"ป้า ของพวกนี้ถือว่าเป็นของที่พวกเรามอบให้ป้ากับลุง"
หลี่จี้ท่างยังงง
แต่ป้ารับขนมเถาซูไปแล้วดีใจสุดๆ
"ตาเฒ่าบ้านเราไม่รู้จักโลกภายนอกเลย พวกเธอเป็นเด็กดีทั้งนั้น..."
หลี่จี้ท่างยังคิดอยู่ว่า พี่อันส่งของไปตั้งมากมาย ได้กลับมาแค่คำว่า "เด็กดี" นี่มันขาดทุนยับเยินไม่ใช่เหรอ?
ไม่คิดว่าป้าจะหันมาพูด: "พวกเธอรออยู่ที่นี่นะ ป้าไปเดี๋ยวก็กลับ..."