ดาวสีน้ำเงิน
แพลตฟอร์มถ่ายทอดสดโต่วเจีย
ไห่เกอ สตรีมเมอร์เกมสยองขวัญที่มีแฟนคลับทั่วทั้งเน็ตนับสิบล้าน กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“มีแค่นี้เองเหรอ?”
“ถ้าถามผมนะ เกมสยองขวัญที่มีขายอยู่ตอนนี้มันขยะทั้งนั้น!”
“นอกจากฉากเลือดสาดที่ทำออกมาลวก ๆ แล้ว ก็เหลือแค่โผล่มาประชิดหน้า เล่นแล้วไม่มีอะไรสนุกเลยสักนิด”
“ทำไมไม่ทำอะไรที่มันหลอนกว่านี้หน่อยล่ะ? ผมจะเล่นจนหลับอยู่แล้ว”
เขาออกจากเกมสยองขวัญเกมก่อนอย่างเอื่อยเฉื่อย
จู่ ๆ สายตาก็สะดุดเข้ากับเกมชื่อ ‘ชีวิตเยียวยา’ ในคลังเกม
“‘ชีวิตเยียวยา’ คือเกมสบาย ๆ แนวเยียวยาที่คุณสามารถดื่มด่ำได้อย่างเต็มที่”
“ที่นี่ คุณจะได้รับประสบการณ์การเล่นเกมที่เหนือชั้น และภาพตระการตาที่ไม่เคยพบมาก่อน”
“ในฐานะเกมแสนอบอุ่นแนวเยียวยา”
“ที่นี่มีคุณปู่เฉียนว่านหาวผู้ชอบเคาะประตูมาทักทาย สาวเจเคหม่นหมองที่ถือร่มสีดำอยู่ริมทาง และเด็กน้อยหิวโซจอมซนที่ชอบกินของมั่วซั่ว”
“เมื่อเข้ามาที่นี่ คุณจะลืมความกลัดกลุ้มทุกอย่าง…”
ทันทีที่เห็นข้อความโฆษณาบรรทัดนี้ ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็พากันฮือฮา
“หืม? นี่ไม่ใช่หมวดเกมสยองขวัญเหรอ? เกมเยียวยาแบบนี้โผล่มาจากไหนกัน?”
“เชี่ย! บริษัทเกมไหนทำเกมนี้เนี่ย ถึงได้เขียนคำโฆษณาอวดดีขนาดนี้? แถมยังไม่ใส่ใจเอาซะเลย หมวดเกมก็ลงผิดอีก”
“เข้าเกมแล้วจะลืมความกลัดกลุ้มทุกอย่างงั้นเหรอ? สตรีมเมอร์ จัดการมันเลย!”
“เกลียดโฆษณาเกินจริงที่สุด ถ้าไม่เจ๋งอย่างที่บอกไว้ในคำแนะนำ ผมกดรายงานทันที!”
“+1 ถ้ากล้าโฆษณาเกินจริง ผมจะไปด่าจนคนเขียนเลิกเล่นเน็ตเลย!”
ไห่เกอเห็นผู้ชมส่งข้อความเรียกร้องกันอย่างหนักแน่น
เขาจึงกดเข้าเกมทันที
พอเห็นขนาดไฟล์เกม ก็หัวเราะเยาะออกมา
“ชิ ที่แท้ก็เป็นเกมเล็ก ๆ ขนาดหลายสิบกิกะไบต์ คงเป็นผลงานสายพานของสตูดิโอโนเนมที่ไหนสักแห่งอีกแล้ว”
“แต่ในเมื่อแฟน ๆ เรียกร้องกันขนาดนี้ ในฐานะสตรีมเมอร์ที่ตามใจแฟนคลับ ผมก็ต้องจัดให้ทุกคนอยู่แล้ว”
“พอดีตอนนี้ก็ไม่มีเกมไหนน่าเล่น งั้นวันนี้เราเปลี่ยนบรรยากาศ ลองเกมแนวอบอุ่นเยียวยาเกมนี้กัน”
หลังดาวน์โหลดเกมเสร็จอย่างไม่ใส่ใจ ไห่เกอก็สวมอุปกรณ์วีอาร์ระดับท็อป แล้วหัวเราะอย่างยโส
“คำแนะนำเขียนไว้ซะดี งั้นผมจะดูเองว่ามันอบอุ่นเยียวยาได้แค่ไหน!”
…
【ติ๊ง! ตรวจพบผู้เล่นคนแรกเข้าสู่เกมแล้ว เริ่มแบ่งปันภาพมุมมอง】
【เปิดโหมดดื่มด่ำเต็มรูปแบบ ผู้เล่นจะรู้สึกราวกับอยู่ในสถานที่จริง ประสาทสัมผัสทั้งการมองเห็น ความเจ็บปวด และการสัมผัสจะเชื่อมต่อพร้อมกัน】
【ติ๊ง! เมื่อสะสมค่าความนิยมครบ 1,000 แต้ม จะสามารถอัปเกรดฉากในเกมและปลดล็อกหน้าจอเพิ่มเติม】
【ค่าความนิยมปัจจุบัน: 0】
ภายในห้องเช่า
หลินหยางเงยหน้าขึ้นทันควัน เสียงกลไกเย็นชาแว่วขึ้นในหัว
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา
“ความกลัวที่ลึกล้ำที่สุด คือความสิ้นหวังที่หนักหนาที่สุด”
“ผู้เล่นคนแรกของผมปรากฏตัวแล้ว ต่อจากนี้ ถึงเวลาทำให้คนบนโลกนี้ได้สัมผัสว่าอะไรคือความกลัวที่แท้จริง!”
ใช่แล้ว
เขาไม่ใช่คนของโลกนี้
เขาข้ามภพมา
หนึ่งเดือนก่อน หลินหยางข้ามภพมายังโลกนี้
ชาติก่อนเขาเป็นนักเขียนนิยายลี้ลับของเว็บไซต์โหมเจีย
วันนั้นเขากำลังขะมักเขม้นพิมพ์งานอยู่ที่บ้าน แต่กลับถูกความยุติธรรมจากฟ้าผ่าลงมาเล่นงาน
ไม่รู้ว่ารถบรรทุกคันมหึมาพุ่งมาจากไหน ชนเขาพร้อมกำแพงกระเด็นออกไปทั้งคนทั้งผนัง
สวรรค์ช่างอิจฉาคนมีพรสวรรค์เสียจริง!
นักเขียนแสนขยันที่ไม่เคยเทงานอย่างผม กลับต้องเจอเคราะห์ร้ายกะทันหันแบบนี้
เดี๋ยวก่อน!
หลินหยางชะงักไปกะทันหัน
เขาจำได้ว่าบ้านตัวเองอยู่ชั้นสามชัด ๆ ใครก็ได้บอกทีว่ารถบรรทุกคันนั้นโผล่มาจากไหน?
ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว
สรุปก็คือ
เขาข้ามภพมา!
เทคโนโลยีของโลกนี้พัฒนาไปไกลมาก วีอาร์จึงถูกนำมาใช้ในวงการเกมอย่างแพร่หลายมานานแล้ว
ทว่าด้านวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์กลับแห้งแล้งอย่างยิ่ง แทบจะขาดช่วงไปเลย
ที่นี่ไม่มีเรื่องสยองขวัญพิสดาร และไม่มีวรรณกรรมชั้นยอดที่เปล่งประกายดุจหมู่ดาว
มีเพียงภาพพื้นผิวคุณภาพต่ำ กับเกมเติมเงินที่ไร้ความคิดสร้างสรรค์โดยสิ้นเชิง
ดังนั้น ตอนที่ระบบปรากฏขึ้น เขาจึงนึกถึงนิยายสยองขวัญเล่มหนึ่งจากชาติก่อนทันที
“ให้ผมนำความตื่นตะลึงที่เกิดจากความกลัวเมื่อปรากฏการณ์ลี้ลับฟื้นคืนชีพ มาสู่โลกนี้สักหน่อยเถอะ!”
เมื่อหลินหยางพึมพำเสียงต่ำ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ
ภาพเปลี่ยนฉับพลัน
หลังไห่เกอเข้าสู่หน้าหลักของเกม เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าฉงน
ฉากหลังของเกมเป็นโรงเรียนที่เลือนรางราวกับมีราวกับไม่มี
หมอกหนาทึบสีเทาดำปกคลุมทั่วทั้งโรงเรียนราวกับโดมสีดำขนาดยักษ์ แผ่กลิ่นอายผุพังมืดหม่นออกมา
ผ่านม่านหมอกนั้น เขาพอมองเห็นตัวอักษรไม่กี่คำตรงประตูทางเข้า — โรงเรียนมัธยมที่เจ็ด
“นี่ไม่ใช่เกมแนวเยียวยาเหรอ? ฉากหลังนี่…ทำไมรู้สึกไม่ค่อยเข้าท่าเลย?”
ไห่เกาเกาศีรษะ แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย
ในฐานะสตรีมเมอร์เกมสยองขวัญมากประสบการณ์ เขาเคลียร์เกมสยองขวัญมาแล้วนับไม่ถ้วน
ย่อมไม่ใช่คนโง่
แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าบรรยากาศของเกมนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวกับการเยียวยาตรงไหนเลย
ถ้าจะยืนกรานว่าภาพมืดหม่นแบบนี้คือแนวเยียวยาล่ะก็
เขาคงพูดได้แค่ว่าคนออกแบบไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจากโลกคนเป็น
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเริ่มคึกคัก ข้อความวิ่งผ่านหน้าจอเป็นแถว
“พูดเป็นเล่นไป ใครเห็นก็รู้ว่ามันไม่ชอบมาพากล ถ้านี่เป็นเกมเยียวยา ผมยอมกินเลย!”
“คนข้างบน อย่ามาหลอกกินของฟรีแถวนี้สิ เผื่อคนออกแบบตั้งใจเล่นกับความแตกต่างก็ได้?”
“แตกต่างบ้าอะไร ลืมแล้วเหรอว่าเจอเกมนี้จากที่ไหน? เกมติดป้ายแนวสบาย ๆ เยียวยาโผล่มาในหมวดเกมสยองขวัญ แบบนี้จะเป็นเกมดี ๆ ได้ยังไง?”
“อะไรนะ? งั้นก็เหมือนเอาหัวแกะมาแขวนขายเนื้อหมาน่ะสิ? เกมนี้กล้าโฆษณาเกินจริง ดูซิว่าผมจะด่ามันให้ยับ!”
“เลิกคุยกันได้แล้ว ดูต่อเถอะ ผมอยากรู้เหมือนกันว่าเกมนี้มันเป็นเกมแบบไหน ดีมาก คนออกแบบ นายทำให้ฉันสนใจได้แล้ว”
ไห่เกอมองข้อความที่ลอยผ่านไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“คงไม่ถึงกับโฆษณาเกินจริงหรอก เกมนี้ติดอยู่ในหมวดเกมสยองขวัญอยู่แล้ว พูดได้แค่ว่าคนออกแบบเล่นกับความแตกต่างได้เก่ง”
ขณะพูด สีหน้าเขาเผยแววดูแคลน
“ทีแรกนึกว่าเป็นเกมสบาย ๆ แนวเยียวยาจริง ๆ ถ้าไม่ได้เข้ามาในเกม ผมคงโดนคำโฆษณาหลอกเข้าให้แล้ว!”
“หลอกผู้เล่นที่ไม่กล้าเล่นเกมสยองขวัญให้เข้ามา ทั้งที่พวกเขาขวัญอ่อนอยู่แล้ว พอไม่ทันตั้งตัวก็โผล่มาประชิดหน้าหลอกให้ตกใจงั้นสิ แผนดีนี่!”
“น่าเสียดาย เลือกผู้เล่นผิดคนแล้ว ผมคือไห่เกอ ผู้เล่นเกมสยองขวัญมาทั่วทิศ แผนตื้น ๆ แค่นี้ยังทำอะไรผมไม่ได้หรอก!”
หลินหยางได้ยินคำพูดของเขา ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย
“คิดตื้นไปแล้ว! ผมจะใช้วิธีโผล่มาประชิดหน้าหลอกให้ตกใจแบบชั้นต่ำได้ยังไง?”
“ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้เล่นแบบไหน ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในเกม ก็เตรียมตัวรับเซอร์ไพรส์ที่จะตามมาได้เลย”