บทที่ 5 บอกข้าหน่อย อะไรคืออ๋องเป่ย?
เย่ฝานผลักประตูห้อง
หลีโยวรั่วในชุดวังงามวิจิตร กลับคืนสู่ท่วงท่าเช่นวันวาน สูงส่งเหนือผู้ใด สายตาดูแคลน เย่อหยิ่งไม่เห็นใครอยู่ในสายตา องค์หญิงใหญ่แห่งต้าเซี่ย!
“อ๋องเป่ย กลัวแล้วหรือ?”
หลีโยวรั่วเอ่ยคำอ๋องเป่ยทีละคำ เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเสียดสี
เย่ฝานเดินมาอยู่ตรงหน้านาง!
หลีโยวรั่วยังคงเชิดคางที่หยิ่งผยอง จ้องมองเย่ฝานอย่างเย็นชา!
เย่ฝานยกมือตบฉาดเดียว ทำเอาหลีโยวรั่วเกือบร้องไห้ด้วยความเจ็บ หันกลับมาอย่างโกรธา จ้องเย่ฝานด้วยดวงตาอาฆาต “เจ้ากล้าตีข้า?”
“ตกใจถึงเพียงนี้? ข้าตีเจ้าเป็นครั้งแรกหรือ?” เย่ฝานไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
เมินเฉยหลีโยวรั่ว หันไปทางหวังต้าเหนียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าชื่นชม “เจ้ามีเรื่องมารายงานหรือ?”
สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ล้วนตกตะลึง!
หวังต้าเหนียนแอบยกนิ้วโป้งให้ ก่อนชำเลืองมองหลีโยวรั่วอย่างลังเล ทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไว้
“พูดมา”
“อ๋อง! เมื่อคืนเห็นท่านหลับสนิท พวกเราจึงไม่กล้ารบกวน! ยามจื่อเมื่อคืน มีผู้มีฝีมือสูงส่งผู้หนึ่งช่วยฉินเฟิงไป พวกเราจึงคุมตัวเขาไว้ไม่อยู่!” หวังต้าเหนียนรายงานตามความจริง
คุกเข่าข้างเดียว “ขออ๋องลงโทษ!”
“จริงหรือ? ฮ่า ๆ ดี ดีเหลือเกิน!” หลีโยวรั่วตื่นเต้นยิ่ง
เย่ฝานแสดงท่าทีสงบนิ่ง “คนไร้ค่า มีชีวิตอยู่ย่อมเจ็บปวดยิ่งกว่าตายเสียอีก”
“ว่าแต่ พี่แปดของข้ากลับมาหรือยัง?”
หวังต้าเหนียนพยักหน้าหนักแน่น “แจ้งคุณหนูแปดไปแล้ว คาดว่านางคงออกเดินทางตั้งแต่เมื่อคืน”
“เพียงแต่ เป่ยห่างจากหลงตูสองพันลี้ ต่อให้คุณหนูแปดนั่งเหยี่ยวอสนี ซึ่งเป็นพาหนะเร็วที่สุด ก็เกรงว่าคงต้องถึงตอนกลางวัน”
เมื่อได้ยินว่าพี่แปดของเย่ฝานจะกลับมา หลีโยวรั่วก็เปลี่ยนสีหน้าอย่างรุนแรง
“เย่ฝาน! เสิ่นมู่หรงกุมกองทัพเป่ยแปดแสนนาย หากไม่มีราชโองการจากเสด็จพ่อ นางจะกลับหลงตูไม่ได้!”
“เจ้าเรียกนางกลับมาทำไม? เย่ฝาน เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”
พี่แปด เสิ่นมู่หรง
แม่ทัพใหญ่เป่ยแห่งจักรวรรดิต้าเซี่ย สตรีผู้กล้าหาญไม่แพ้บุรุษ!
……
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เย่ฝานนำทหารเกราะ 300 นาย มุ่งตรงสู่วังหลวง
บนรถม้า หลีโยวรั่วจ้องมองใบหน้าของเย่ฝาน ในใจแอบสาบาน ‘เย่ฝาน! วันนี้คือวันตายของเจ้า! เพียงแค่พบเสด็จพ่อ เจ้าต้องตายแน่!’
‘ที่เจ้าทุบตีข้า และคิดก่อกบฏ ข้าจะกราบทูลเสด็จพ่อตามจริง!’
‘ยังมีพี่เฟิง! เขาเป็นจอหงวนต้าเซี่ยที่เสด็จพ่อแต่งตั้ง กลับถูกเจ้าทำให้กลายเป็นคนไร้ค่า! เย่ฝาน ข้าจะต้องล้างแค้นเลือดนี้!’
ส่วนเย่ฝานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลับตาอยู่ หารู้ไม่ว่าในใจของหลีโยวรั่วคิดอะไร!
เขาก็มิได้สนใจ!
ยามนี้ เย่ฝานกำลังอยู่ในแดนบรรพกาล
เผชิญหน้ากับแผ่นศิลา 108 แผ่น ดูดซับเนื้อหาบนนั้นอย่างรวดเร็ว!
“น่าเสียดายยิ่ง! วิชาบนนี้ ล้วนสูงส่งเกินไป!”
“วิชาที่มีข้อกำหนดต่ำสุด ก็ต้องถึงขั้นอู่หวัง! มิเช่นนั้นกำลังภายในก็ตามไม่ทัน ความแข็งแกร่งของร่างกายก็รับไม่ไหว!” เย่ฝานผิดหวังอยู่บ้าง
ทำได้เพียงถอยลงมา เรียนรู้วิชาแพทย์ การปรุงโอสถ... บนแผ่นศิลา
“หยุดรถ! ลงม้า! พวกเจ้าบังอาจยิ่งนัก คิดจะขับรถเข้ามาในวังหลวง?” เสียงตวาดดังขึ้น ทำให้เย่ฝานตื่นจากแดนบรรพกาล
ลืมตาขึ้น หัวใจของหลีโยวรั่วก็สั่นสะท้าน
เบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นโครมคราม
เย่ฝานไม่สนใจหลีโยวรั่ว “หวังต้าเหนียน เรื่องอะไร?”
หวังต้าเหนียนตอบ “อ๋อง พวกเราถูกขวางไว้”
นอกรถม้าก็มีเสียงเย่อหยิ่งดังมา “ภายในรถคืออ๋องเป่ยหรือไม่? นี่คือเขตพระราชฐานชั้นใน ขออ๋องเป่ยลงจากรถเดินเท้า!”
ผลักประตูรถออกดู ยานพาหนะถูกขวางไว้ที่หน้าประตูใหญ่ของวังหลวง ชายวัยยี่สิบห้าหกปี ผู้หนึ่งสวมเกราะ มองเย่ฝานด้วยแววตายียวน ไม่มีความเคารพแม้แต่น้อยบนใบหน้า!
ในสายตาของเขา เย่ฝานก็เป็นเพียงแค่เจ้าสำราญไร้ค่าอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย!
ต่อให้เมื่อคืนจะฆ่าสวีฝู ตอนฉินเฟิง!
ก็เป็นเพียงเจ้าสำราญคนนี้เกิดบ้าไปชั่วขณะ!
โจวไท่คือองครักษ์ส่วนตัวของไท่จื่อ วันนี้ได้รับหน้าที่เฝ้าประตูวังหลวง เย่ฝานอยู่ต่อหน้าเขา ก็ต้องยอมลงจากม้าเดินเท้า!
ยามนี้ทั่วทั้งบริเวณหน้าประตูวัง ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นบู๊ต่างถูกกักให้หยุด ล้วนลงจากรถเดินอย่างว่าง่าย เมื่อเห็นอ๋องเป่ยกีดขวางหน้าประตูวัง ต่างก็หันมามอง
“ข้างหน้าเกิดอะไร? ทำไมหยุด?” ในรถม้าของตระกูลนาหลัน นาหลันเฟิงอวิ๋นสงสัย
นาหลันเสวี่ยเยียนแทรกตัวเข้ามา “ท่านปู่ เจ้าสำราญคนนั้นคิดจะนั่งรถเข้าวัง ถูกขวางไว้แล้ว”
“โอ?”
นาหลันเฟิงอวิ๋นเปิดหน้าต่างรถ มองไปทางหน้าประตูวัง
“โจวไท่?”
เย่ฝานจำคนผู้นี้ได้ ครั้งที่จวนอ๋องเป่ยถูกยึดทรัพย์ในชาติก่อน การตายของฮวาหน่งอวี้และฮวาหน่งเยว่!
ลี่เฉิงเฉียนเป็นผู้ออกคำสั่ง โจวไท่เป็นผู้ลงมือ
โจวไท่ประสานมือคารวะ “อ๋อง คือข้าเอง เชิญลงจากม้าเดินเท้า!”
เย่ฝานทำเหมือนไม่ได้ยิน กล่าวด้วยน้ำเสียงดังขึ้น “เจ้าว่าอะไรนะ?”
โจวไท่ขมวดคิ้ว ไม่กลัวตายกล่าวเสียงดัง “อ๋อง เชิญลงจากม้าเดินเท้า!”
เย่ฝานออกคำสั่งเรียบ ๆ “โจวไท่ดูหมิ่นอำนาจของอ๋องเป่ย ทำให้ขบวนเสด็จตกใจ!”
“หวังต้าเหนียน ถอดเกราะของเขาเสีย และประทานโทษ… ทุบตีจนตาย!”
คำพูดนี้ดังขึ้น หน้าประตูวังทั้งบริเวณก็ปั่นป่วน!
“สวรรค์ เกิดอะไรขึ้น?”
“เย่ฝานบ้าไปแล้วหรือ? โจวไท่เป็นคนของไท่จื่อ เขาเป็นแค่เจ้าสำราญไร้ค่า กล้าฆ่าโจวไท่ได้อย่างไร?”
“ยังจะประทานโทษ… ทุบตีจนตาย?”
ขุนนางฝ่ายบุ๋นบู๊ไม่มีผู้ใดไม่ตกตะลึง
“ท่านปู่ เขากำลังทำอะไร?” นาหลันเสวี่ยเยียนมึนงง “ทำไมไม่ทันเจรจาความ ก็จะทุบตีโจวไท่จนตายเสียแล้ว!”
ดวงตาของนาหลันเฟิงอวิ๋นเคร่งเครียด!
จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนรถม้า หลังยืดตรงดุจหอก ผู้พึมพำในใจ “ไอ้หนูนี่ เหตุใดจึงไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว!”
“โจวไท่นี่หาที่ตายเอง เหตุใดจึงกล้าขวางพาหนะของอ๋องเป่ย?”
“หา? ท่านปู่ หมายความว่าอย่างไร?”
นาหลันเสวี่ยเยียนเบิกตากว้างด้วยความสงสัย
นาหลันเฟิงอวิ๋นส่ายหน้า “อ๋องเป่ยได้รับพระราชทานเก้าดอกไม้ เป็นอ๋องขั้นหนึ่งเทียบเท่า!”
“ฮ่องเต้เคยมีราชโองการ อ๋องเป่ยสามารถเข้าวังโดยไม่ต้องลงจากรถม้า! เข้าเฝ้าโดยไม่ต้องถอดเกราะ ไม่ส่งมอบอาวุธ!”
“เพียงแค่โจวไท่ตัวเล็ก ๆ กล้าให้อ๋องเป่ยลงจากรถ? ฮึ... มิใช่หาที่ตายหรือ?”
หวังต้าเหนียนเพียงรู้สึกเลือดลมร้อนแรง เขาไม่สนว่าโจวไท่มีฐานะอะไร ในฐานะแม่ทัพองครักษ์จวนอ๋องเป่ย จะกลัวอะไร! เพียงเย่ฝานออกคำสั่ง ต่อให้เป็นทะเลดาบเขาก็กล้าบุก!
ทหารเกราะจวนอ๋องเป่ยหลายสิบนายก้าวขึ้นหน้า จะจับกุมโจวไท่!
“กบฏแล้วพวกเจ้า กล้าลงมือในวังหลวง?”
โจวไท่คำราม ชักดาบออกมาต่อต้านทันที “พวกมันบุกรุกเข้าเฝ้า ลงมือได้!”
ลูกน้องของโจวไท่ จะเป็นคู่มือของหวังต้าเหนียนและพวกที่ผ่านการต่อสู้มาจากกองซากศพได้อย่างไร ล้วนถูกจัดการราบคาบ! แม้แต่โจวไท่ก็ถูกถอดเกราะ ถูกล็อคตัวคุกเข่าอยู่บนพื้น!
“หยุดมือ!”
ในเวลานี้ มีเสียงทรงอำนาจดังมา
ชายผู้หนึ่งสวมชุดมังกรสีทองสี่เล็บเดินมา “เย่ฝาน เจ้าช่างอาจหาญนัก!”
“หน้าประตูชั้นในของวังหลวง เจ้ากล้าลงมือ?”
ฉัวะ——!
ขุนนางฝ่ายบุ๋นบู๊ต่างหันกลับมามอง!
ผู้ที่มาคือไท่จื่อต้าเซี่ย ลี่เฉิงเฉียน
หลีโยวรั่วในรถม้าแทบจะหัวเราะออกมา ‘ฮ่า ๆ! เย่ฝาน ข้าจะดูว่าเจ้าตายอย่างไร! พี่ใหญ่ของข้ามาแล้ว! เจ้าต้องตายแน่!’
เย่ฝานเย็นชาจ้องมองลี่เฉิงเฉียน “เจ้าเรียกข้าว่าอะไร?”
ลี่เฉิงเฉียนตะลึง
สมกับเป็นไท่จื่อต้าเซี่ย รู้ตัวว่ากล่าวผิด รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “อ๋องเป่ย!”
“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นอ๋องเป่ยหรือ?” เย่ฝานหัวเราะ ชี้ไปยังขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้หนึ่ง “บอกไท่จื่อของพวกเจ้าที ฐานะของข้า!”
ขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้ถูกชี้ตกใจเหงื่อออกท่วมหัว มิกล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
ทำได้เพียงพูดตามความจริง “ท่านคืออ๋องเป่ย! สืบทอดยศถาบรรดาศักดิ์! ฝ่าบาทพระราชทานเก้าดอกไม้!”
“เข้าวังไม่ต้องลงจากรถม้า! เข้าเฝ้าไม่ต้องถอดเกราะ ไม่ส่งมอบอาวุธ!”
เย่ฝานถามอีก “ผู้บัญชาการองครักษ์แค่ตัวเล็ก ๆ ขัดขวางขบวนเสด็จ โทษเป็นเช่นไร?”
เสียงของขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้นี้สั่นเครือ “ประหารสามชั่วโคตร ญาติที่เหลือเนรเทศสามพันลี้!"
เย่ฝานมองลี่เฉิงเฉียน “ข้าประทานโทษทุบตีจนตาย มีปัญหาหรือไม่?”