เหนือผืนทะเลดำสนิทราวกับหมึก ปรากฏเรือยักษ์ลำหนึ่งที่ทั้งบ้าคลั่งและพิสดาร หนวดจำนวนมากพลิกม้วน บีบอัดเข้าหากัน ก่อนจะรวมตัวเป็นร่างมนุษย์ที่คุ้นเคยในที่สุด
เอ่อ...ถ้าจะเรียกว่าสิ่งนั้นเป็นมนุษย์ได้ละก็นะ
เส้นเอ็นและเนื้อหนังนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นบันได ทอดจากกลางอากาศลงมาถึงดาดฟ้าของ【เรือสุขาวดี】
ร่างยักษ์สูงเกือบ 3 เมตรก้าวลงมาตามบันไดอย่างเชื่องช้า ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง
“สมกับเป็นเทพโบราณจริง ๆ ชอบเลือกวิธีเปิดตัวประหลาด ๆ มาขับเน้นความยิ่งใหญ่ของตัวเองสินะ...”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เฉินโม่ก็เผลอบ่นออกมาแทบจะทันที ก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองในวินาทีถัดมา
ไม่รู้ว่าโจนส์ได้ยินหรือเปล่า เขาหยุดฝีเท้าไปชั่วขณะ จากนั้นก็เร่งก้าวลงบันไดเร็วขึ้นเล็กน้อย
โจนส์เหยียบลงบนดาดฟ้าพร้อมเสียง “ปัง” แขกผู้มาเยือนมาถึงอย่างเป็นทางการ!
【ยินดีด้วย ผู้เล่น! ลูกค้าประจำมาเยือนแล้ว! ชื่อเสียงที่ดีคือรากฐานของการดำเนินกิจการ โปรดรักษามาตรฐานต่อไป!】
เสียงใสกังวานของระบบดังขึ้น ตามด้วยเสียงทุ้มหนักของโจนส์ที่ทะลุผ่านสายลมหนาว ตรงมาถึงหูของเฉินโม่
“น้องเฉินโม่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเฉินโม่ค่อย ๆ คลายลง เขาเผยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์
“ยินดีต้อนรับครับ!”
คนผู้นี้นับเป็นผู้ยิ่งใหญ่จากฝ่ายเป็นระเบียบและเมตตาที่หาได้ยาก รูปร่างแบบนี้มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไว้ใจได้กว่าเจ้าพวกฟันทองเต็มปากบางคนเยอะ
ที่หาได้ยากยิ่งกว่านั้นคือ ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ใจกว้างไม่น้อย ตราประทับมิติย่อยที่มอบให้เขาครั้งก่อนแทบจะช่วยชีวิตเขาจากสถานการณ์คับขันได้