พูดจบ เฉาเหรินก็กระซิบอะไรบางอย่างกับเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลัง เจ้าหน้าที่ผู้นั้นรับคำแล้ววิ่งจากไป
ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ผู้นั้นก็พาพวกหญิงวัยกลางคนหน้าตาดุดันหลายคนกลับมา
แต่ละคนอุ้มห่อผ้าใบใหญ่ไว้ในมือ
เฉาเหรินสั่งว่า “พวกเจ้าจงค้นตัวพวกนางให้ละเอียด หากผู้ใดกล้าหย่อนยาน ก็จงเอาหัวมาพบข้า”
“ขอรับ!” หญิงวัยกลางคนหลายคนขานรับ ก่อนเดินตรงไปยังเหล่าสตรี
ม่อหานเย่ว์ตกใจจนหดตัวหลบอยู่ด้านหลังท่านหมอเม้หญิง
“ท่านแม่ หานเย่ว์กลัว”
ท่านหมอเม้หญิงกล่าวเสียงเข้ม “ยืดหลังให้ตรง อย่าทำให้บรรพชนตระกูลม่อต้องอับอาย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ม่อหานเย่ว์ก็ยืนตัวสั่นเทา น้ำตายังคงไหลพรากเป็นเม็ดใหญ่
พวกหญิงวัยกลางคนที่ค้นตัวไม่ไว้หน้าใคร เพื่อให้ตรวจค้นได้อย่างละเอียด พวกนางจึงพาเหล่าสตรีไปยังห้องใกล้ ๆ แล้วบังคับให้ถอดเสื้อผ้าเพื่อตรวจสอบ
เมื่อเป็นเช่นนี้ กระเป๋าที่ทุกคนเย็บซ่อนไว้ในเสื้อชั้นในตามวิธีที่เฮ่อจือหร่านบอกก็ไม่อาจซ่อนต่อไปได้
ไม่มีผู้ใดรอดพ้น ธนบัตรที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อชั้นในถูกค้นออกมาจนหมด รวมถึงเครื่องประดับบนศีรษะของพวกนางก็ถูกยึดไปด้วย
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านก็อดรู้สึกโชคดีไม่ได้ที่ห้องพยาบาลของนางข้ามภพมาด้วย ทำให้นางนำทรัพย์สินเหล่านั้นไปได้โดยไม่ต้องกังวล
ท้ายที่สุด พวกหญิงวัยกลางคนถึงกับไม่เว้นเสื้อผ้าแพรของเหล่าสตรีตระกูลม่อ บังคับให้พวกนางเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าป่านหยาบที่นำมาเองทั้งหมด
เมื่อเห็นเสื้อผ้าเหล่านั้น ทั้งสีหม่นเทาและยังปะชุนไว้หลายแห่ง พวกพี่สะใภ้ก็พากันหนักใจ