【ถ่ายโอนความทรงจำเสร็จสิ้น】
ลู่อวี่อันมองรูปร่างอ้วนท้วมในกระจก มองใบหน้าที่ถูกเนื้อเบียดจนบิดเบี้ยว ไม่รู้จะพูดอะไรดี
อ้อ ชาตินี้เขาเกาะแฟนสาวกิน
ข้อสรุปนี้ตรงไปตรงมาเกินไป จนเขายืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ไปพักใหญ่
เขาอ้าปากถอนหายใจ ผลคือแม้แต่ตัวเขาเองยังต้องเอนตัวถอยหลังเล็กน้อย
กลิ่นปาก
เหม็นจริง ๆ เหม็นเน่าคละคลุ้ง! ทั้งกลิ่นของคนไม่แปรงฟัน ทั้งกลิ่นเปรี้ยวเน่าที่ตีขึ้นมาจากกระเพาะ ชวนให้สิ้นหวังเหลือเกิน
ร่างเดิมยังแปรงฟันเป็นอย่างดีตอนอยู่โรงเรียน แต่หลังเรียนจบก็อยู่คนเดียว ทั้งยังไม่ค่อยออกจากบ้าน การแปรงฟันจึงกลายเป็นแค่ทำพอเป็นพิธี นาน ๆ นึกขึ้นได้สักครั้งก็แปรงแค่สิบกว่าวินาที
ยิ่งไปกว่านั้น ยังใช้ชีวิตโต้รุ่งมาหลายปี กินดื่มตามใจปาก ทั้งสี่มื้อล้วนเป็นอาหารสั่งกลับบ้านที่มันจัดเค็มจัด ดื่มเครื่องดื่มแทนน้ำเปล่า กระเพาะพังไปนานแล้ว ภายในร่างกายปั่นป่วนไปหมด กลิ่นปากจึงรุนแรงเป็นพิเศษ
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่อ้วนเพียงอย่างเดียว หลัก ๆ คือระบบเผาผลาญของร่างกายทั้งระบบมีปัญหา
ลู่อวี่อันกวาดตามองห้องเช่าแห่งนี้อย่างละเอียด
ผ้าปูที่นอนยับย่น คราบเหงื่อเหลืองเป็นปื้น ขยะจากอาหารสั่งกลับบ้านกองอยู่เต็มพื้น บนโต๊ะข้างเตียงก็มีอยู่ถุงหนึ่ง เส้นหมี่รสเปรี้ยวเผ็ดข้างในขึ้นราขาวแล้ว
บนพื้นยังมีน้ำซุปจากอาหารสั่งกลับบ้านหกอยู่ ปนกับกระดาษทิชชูจนเหนียวติดพื้น
อยากถอนหายใจอีกแล้ว แต่เปิดปากไม่ได้
ช่างเถอะ เก็บห้องก่อนแล้วกัน
เริ่มจากรวบขยะทั้งหมดใส่ถุง ดึงผ้าปูที่นอน ปลอกผ้านวม และผ้าห่มบางผืนเก่าใส่เครื่องซักผ้า แล้วเปลี่ยนเป็นชุดผ้าสี่ชิ้นชุดใหม่ที่เสิ่นเหนียนซื้อให้