สัปดาห์ใหม่ ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน
ที่ลู่อวี่อันเลือกทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานในสัปดาห์นี้ ย่อมมีเหตุผล
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม พี่สาวชอบกินของหวานมาตั้งแต่เล็ก
ตอนเด็ก ฐานะทางบ้านพอมีพอกิน น้ำตาลเป็นของหายาก มีเพียงช่วงตรุษจีนเท่านั้นที่ได้กินลูกอมบ้าง นางแต่ละครั้งล้วนเสียดายไม่กล้ากิน ลูกอมหนึ่งเม็ดอมได้นานถึงครึ่งวัน
ภายหลังเมื่อชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นบ้าง มารดาทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเป็นครั้งคราว นางก็กินข้าวได้เพิ่มอีกครึ่งชาม
เขารู้ว่าสัปดาห์นี้นางน่าจะมา โจวซิงมาที่นี่สองครั้งเมื่อสัปดาห์ก่อน ย่อมต้องเล่าเรื่องร้านนี้ให้นางฟังเป็นแน่
วันจันทร์เปิดร้านตอนหกโมงเย็น คนที่ชอบกินของหวานต่างยิ้มแย้มเบิกบาน
คนที่ไม่ชอบของหวานก็ยังต่อแถวกันเช่นเดิม อย่างไรเสีย อาหารที่เถ้าแก่ทำก็ไม่เคยมีจานไหนไม่อร่อย
บ่ายวันพุธ โจวซิงแวะมาอีกครั้ง
มาคนเดียว ยืนอยู่ในแถว ก้มหน้าดูโทรศัพท์
หลังต่อแถวอยู่หลายสิบนาที กินข้าวซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานหมดหนึ่งชุด เขาก็เดินมาที่ช่องรับอาหารแล้วถามว่า “เถ้าแก่ สัปดาห์นี้จะขายเมนูนี้ตลอดเลยหรือไม่”
ลู่อวี่อันเหลือบมองเขา มือที่กำลังผัดอาหารในกระทะไม่หยุด “อืม”
โจวซิงพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
สองวันต่อมา ร้านยังคงยุ่งตามปกติ
เช้าวันเสาร์ ลู่อวี่อันเตรียมซี่โครงหมูไว้มากกว่าปกติ
—
บ่ายวันเสาร์ราวสี่โมงกว่า ตอนโจวซิงกับลู่อวี่หรานมาถึง หน้าร้านก็มีคนต่อแถวกันอยู่หลายคนแล้ว
คนที่อยู่หน้าสุดเป็นพี่ใหญ่หัวโล้น นั่งอยู่บนเก้าอี้พับกลางแจ้งสำหรับตกปลา ข้างหลังเป็นคุณลุงถือเก้าอี้ตัวเล็ก ถัดไปเป็นหญิงสาวสองคน นั่งเบียดกันบนเก้าอี้ตัวเล็ก พลางเล่นโทรศัพท์พลางคุยกัน