เจียงหล่านเยว่ไม่ได้นอนหลับสบายขนาดนี้มานานแล้ว
ก่อนเข้าสู่โลกเอาชีวิตรอด เธอนอนวันละสี่ถึงห้าชั่วโมงติดต่อกันสี่ห้าวัน หลังจากเข้าสู่โลกเอาชีวิตรอด เวลานอนก็ยาวขึ้นเล็กน้อย แต่ปริมาณการออกกำลังกาย—เอาล่ะ ปริมาณการออกกำลังกายก็พอๆ กับเมื่อก่อน แต่โลกเอาชีวิตรอดมีอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ—เอาล่ะ อาจารย์หนุ่มสองคนจากแล็บข้างๆ ที่หายตัวไประหว่างการสำรวจทางวิทยาศาสตร์ เพิ่งถูกทีมกู้ภัยหามลงมาจากภูเขาหิมะเมื่อสองวันก่อน แต่ความกดดันทางจิตใจ—เอาล่ะ ยากที่จะบอกว่าการอยู่ใต้การดูแลของอาจารย์ที่หัวดีและสร้างตัวเองจากศูนย์นั้นกดดันมากกว่า หรือการอยู่ในโลกเอาชีวิตรอดที่เต็มไปด้วยอันตรายแต่เก็บมันเทศได้ก็คือมันเทศ เก็บเผือกได้ก็คือเผือกนั้นกดดันมากกว่า
นึกถึงชีวิตอันยากลำบากก่อนเข้าสู่โลกเอาชีวิตรอด เจียงหล่านเยว่ลืมตาขึ้นอย่างหลบเลี่ยง
ฝนยังตกอยู่ แสงสลัวๆ ลอดผ่านช่องม่านเข้ามา กลิ่นควันไม้ฟุ้งจางๆ ท่ามกลางเสียงฝน มีเสียงเล็บข่วนอะไรบางอย่างเบาๆ จากห้องน้ำ
เจียงหล่านเยว่มองดูตัวนับถอยหลังอัปเดตเวอร์ชัน คำนวณย้อนหลังได้ว่าตอนนี้เป็นเก้าโมงเช้า เหลือเวลาไม่ถึงสี่ชั่วโมงก่อนที่พรสวรรค์ของเธอจะหมดคูลดาวน์ เธอจะได้ระบุตำแหน่งจุดสมบัติที่ใกล้ที่สุดจากที่หลบภัย ตอนนั้นเธอจะพิจารณาว่าจะฝนตกออกไปเอามาหรือไม่—เป็นไปได้สูงว่าจะไม่ไป เพราะเธอไม่มียา หากฝนตกแล้วเป็นไข้ อาจถึงตายได้
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง หยิบน้ำอุ่นหนึ่งถ้วยที่เมื่อวานเตรียมไว้จากกระเป๋าเป้ ค่อยๆ ดื่มจนหมด
ตอนนี้เธอเพิ่งสังเกตว่าการประกาศตอนเช้าวันนี้ไม่มี และคิดถึงที่การประกาศเมื่อคืนพูดว่า "สมาคมชมดาวไม่สามารถสังเกตการณ์ได้" ก็เดาได้ง่ายๆ ว่า "การประกาศตอนเช้าทุกวันออกโดยสมาคมชมดาว"