การฝึกเผชิญความกลัวเริ่มเห็นผล ตอนนี้เธอไม่เพียงวิ่งหนีฝูงสัตว์ประหลาดได้เร็วขึ้น แต่ยังกล้าล้อเลียนพวกมันด้วยซ้ำ
เจียงหล่านเยว่ชื่นชมตัวเองในใจ
เธอเหนื่อยแทบหมดแรง นั่งลงพิงประตูกับพื้น เปิดแจ็กเก็ตอเนกประสงค์ ลูกหมาป่าตอนนี้สภาพแย่ลง ตาเหลือกครึ่งเดียว ลมหายใจเบาจนแทบมองไม่เห็นถ้าไม่สังเกตดีๆ
เมื่อเห็นลูกหมาป่าอาการแย่ลง เจียงหล่านเยว่ก็ลุกขึ้นอย่างมานะอดทน หาผ้าพันแผลกับน้ำแร่ออกมา นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าลูกหมาป่า ล้างแผลด้วยน้ำแร่แล้วพันด้วยผ้าพันแผล ผ้าพันแผลที่นี่ไม่เหมือนผ้าพันแผลผ้าฝ้ายที่เธอเคยรู้จัก มันมีลักษณะคล้ายวุ้นเล็กน้อย พอเข้าใกล้แผลก็พันตัวเองได้เอง สิ่งที่เจียงหล่านเยว่ต้องทำก็แค่ผูกปม
จู่ๆ เจียงหล่านเยว่ก็นึกถึงพิมพ์เขียวบ้านสัตว์เลี้ยงที่ได้มาจากการแลกเปลี่ยนกับคนตัดไม้ผู้ร่าเริง เธอหยิบมันออกมาวางบนโต๊ะคราฟต์
[บ้านสัตว์เลี้ยง: รูปแบบโบราณมาก ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว ข้อดีเพียงอย่างเดียวคือวัสดุหาง่าย สัตว์เลี้ยงที่อาศัยอยู่จะฟื้นฟูเร็วขึ้นเล็กน้อย สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงก็อาศัยได้]
[ต้องใช้วัสดุ: [ไม้]*50]
ของโบราณแบบนี้ราคาไม่เบาเลยนะ
ตอนนี้เจียงหล่านเยว่มีไม้อยู่ 169 หน่วย หักออก 20 หน่วยที่ต้องใช้อัปเกรดท่าเรือ เหลืออีก 149 หน่วย เธอไม่เสียดายไม้เลย ยกมือปัดยืนยันการผลิต
สิบนาทีต่อมา ในกระเป๋าของเธอก็มีบ้านสัตว์เลี้ยงทรงพีระมิดยอดสามเหลี่ยมเพิ่มขึ้นมา
ตอนที่เจอลูกหมาป่ามันมีท่าทีก้าวร้าว เจียงหล่านเยว่ไม่คิดจะให้ลูกหมาป่าอยู่ในพื้นที่เดียวกับเธอ เธอถือถุงนมลิลลี่ฟรุตกับจานอาหารในมือข้างหนึ่ง อีกมืออุ้มลูกหมาป่า เปิดประตูออกไป