หลังจากผ่านเส้นทางสุดโหดจากทางตะวันตกเฉียงใต้ไปทางใต้ การเดินทางจากที่หลบภัยไปยังจุดทรัพยากรไผ่สายฟ้าฟาดก็เหมือนกับการไปปิกนิกนอกเมืองเลยทีเดียว
วันนี้เจียงหล่านเยว่พาดาวหางมาด้วย และอ้อมไปหน่อยนึง
เส้นทางนี้อยู่เหนือขึ้นไปอีกหน่อย พื้นที่ก็ราบเรียบกว่า พืชพรรณก็ไม่สูงเท่าทางอื่น
พอผ่านดงไม้ใบกว้างที่ลำต้นคด เคี้ยว ตรงหน้าก็เปิดโล่งขึ้นมาทันที เนินเตี้ยๆ ลูกหนึ่งนอนสงบอยู่ใต้แสงแดดอ่อนๆ ดอกไม้เล็กๆ สีเหลืองอมเขียวคล้ายดอกลิลลี่แห่งหุบเขาถูกล้อมรอบด้วยใบหญ้าสีเขียวมรกตเรียวบาง ไหวเอนเบาๆ เสียงกระดิ่งแผ่วเบาลอยมากับสายลม ทำให้จิตใจสงบลงอย่างประหลาด
ลูกศรที่พุ่งมากับเสียงหวีดหวิวทะลุคอกระต่ายตัวใหญ่ขนสีน้ำตาลหางยาวที่อยู่กลางพุ่มไม้ได้อย่างแม่นยำ ดาวหางพุ่งออกไปเหมือนลูกศร เก็บไอเทมที่ดรอปลงในพื้นที่เก็บของของตัวเอง
นี่คือสิ่งที่เจียงหล่านเยว่ตกลงกับมันไว้ล่วงหน้า ช่องในกระเป๋าจะแยกประเภทเหยื่อออกจากกัน แต่พื้นที่เก็บของของดาวหางจำแนกแค่ปริมาตร ใส่เหยื่อไว้ในพื้นที่ของดาวหางจะประหยัดช่องกว่า
ส่วนเจียงหล่านเยว่หยุดที่หน้าเนินเขา แล้วใช้สกิลตรวจสอบกับดอกไม้สีเหลืองอมเขียว
[ระฆังสายลม: พืชทั่วไปในทะเลหยกมรกต ดอกสีเหลืองอมเขียว มีฤทธิ์ทำให้จิตใจสงบเล็กน้อย เติบโตได้เฉพาะในป่า]
จะเติบโตได้เฉพาะในป่ารึ อธิบายกับแปลงเกษตรกับสารอาหารระดับสูงของเธอสิ
เจียงหล่านเยว่หยิบชุดเครื่องมือพื้นฐานผู้รอดชีวิตที่ไม่ได้ใช้มานานออกมา ใช้พลั่วขุดลงไปสองจอบ ได้ต้นมา 2 ต้น
ทันใดนั้น เงาขนาดใหญ่พาดผ่านเนินเขาทั้งลูก พัดเอาลมแรงมาด้วย เธอยกแขนขึ้นบังใบไม้และกลีบดอกไม้ที่ปลิวเข้ามา พอเงยหน้าขึ้นอีกที ก็เห็นเพียงจุดดำเล็กๆ ที่กำลังห่างออกไป