ที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่สัตว์ประหลาดรูปร่างประหลาด หรือคนแปลกหน้า แต่เป็นกระรอกตัวอ้วนกลมสูงเท่าเอวของเจียงหล่านเยว่ กำลังชูใบไม้ขนาดใหญ่บังเป็นร่ม
หยดน้ำกลิ้งจากขอบใบไม้ร่วงลงมา กระทบพื้นหน้าประตูแตกเป็นละอองน้ำ
มันคือกระรอกเหมียนเหมียน
กระรอกเหมียนเหมียนตกใจกับเสียงเปิดประตูของเจียงหล่านเยว่ สะดุ้งเฮือกหนึ่งอย่างรู้สึกตัวได้ช้า กว่าจะตั้งสติได้ก็รั้งรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงหีบสมบัติไม้สองใบออกมาจากกระเป๋าหนังใบเล็กที่สะพายอยู่บนหลัง
เจียงหล่านเยว่มองหีบสมบัติที่เกือบสูงเท่ากระรอกเหมียนเหมียน แล้วมองกลับไปที่กระเป๋าใบเล็กนั่น สีหน้าเจือความตะลึงเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าเธอก็คิดออกว่ามันคงเป็นไอเทมมิติหรือไอเทมเก็บของ
เธอย่อตัวลง วางลูกหมาป่าที่สงบลงแล้วลงกับพื้น แล้วเอ่ยถามกระรอกเหมียนเหมียนข้ามหีบสมบัติไม้ไปว่า "นี่...สำหรับฉันเหรอ?"
กระรอกเหมียนเหมียนพยักหน้าหงึกหงักอย่างสั่นเทา
"ขอบใจนะที่ฝนตกหนักขนาดนี้ยังเดินทางมาไกลเพื่อเอาของมาฝากฉัน" เจียงหล่านเยว่หรี่ตายิ้ม ขยับตัวหลบให้เห็นทัศนียภาพภายในบ้าน เปลวไฟสีน้ำเงินบนเตาปรุงอาหารกำลังเต้นระบำ หม้อส่งเสียงตุ๊บป่องๆ กลิ่นหอมชวนน้ำลายไหลและความอบอุ่นลอยออกมาจากในบ้าน "ฉันกำลังตุ๋นขากระต่ายกับเกาลัดอยู่ เธออยากเข้ามาทานด้วยกันไหม?"
กระรอกเหมียนเหมียนพยักหน้า แล้วก็ส่ายหัว
เจียงหล่านเยว่จำได้ว่ามันคือกระรอกเหมียนเหมียนที่ขี้ตื่นตกใจง่าย จึงเดาว่ามันคงไม่กล้าเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน
"งั้นเธอรอสักครู่ ฉันจะเอาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดให้เธอ แล้วเธอกลับไปทานที่บ้านดีไหม?"
กระรอกเหมียนเหมียนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แต่สักพักก็ส่ายหัวอีก มันขยับตัวหลบ เผยให้เห็นอะไรบางอย่างที่อยู่เบื้องหลัง——อะไรเบื้องหลังน่ะ?!
เจียงหล่านเยว่เบิกตากว้าง
มนุษย์ตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือยืนอยู่บนขั้นบันได ผมสีน้ำตาล ดวงตากลมโต จมูกสีแดง ตัวเปียกโชกไปหมด ไหล่ข้างหนึ่งสะพายเป้ใบใหญ่ เธอยิ้มเม้มปาก แก้มแดงระเรื่อ ดูเขินอายเป็นอย่างยิ่ง