โพรงไม้ที่กระรอกเหมียนเหมียนอาศัยอยู่นั้นกว้างขวางกว่าที่เห็นจากภายนอกมาก
เมื่อผลักประตูเข้าไป แสงอุ่นๆ ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนสาดลงมาจากด้านบน สิ่งแรกที่ปรากฏต่อสายตาคือรังที่สานจากขนสัตว์และใบหญ้า บันไดวนติดกับลำต้นทอดขึ้นไปยังแท่นที่นูนขึ้นมาสูง ส่วนด้านในสุดของโพรงเป็นประตูที่นำไปสู่ใต้ดิน ตอนนี้กระรอกเหมียนเหมียนเปิดประตูออกเผยให้เห็นบันไดเชือกที่ถักไว้อย่างแน่นหนา
มันไม่รู้ว่าหยิบต้นหญ้ารูปโคมมาจากไหน คาบไว้ในปาก แล้วปีนลงไปตามบันไดเชือก ไม่นานนักมันก็โผล่หัวกลับขึ้นมา มองเจียงหล่านเยว่และดาวหางที่ยังยืนอยู่ที่ปากทาง แล้วยกเล็บขึ้นเกาๆ
น่าจะเป็นสัญญาณให้เจียงหล่านเยว่ตามลงไป
เจียงหล่านเยว่เดินเข้าไป มองลงไปตามบันไดเชือก ตำแหน่งที่ตรงกับประตูบานนี้พอดีคือแท่นที่นูนขึ้นมา แสงอุ่นส่องถึงได้จำกัด ด้านล่างมืดมิด มองเห็นเพียงหญ้าโคมที่เรืองแสงอ่อนๆ เมื่อแนวการเคลื่อนที่ของหญ้าโคมเปลี่ยนจากแนวตั้งเป็นแนวนอน เจียงหล่านเยว่บอกให้ดาวหางเฝ้าอยู่ข้างบน แล้วตัวเองถือตะเกียงไล่ผีปีนลงไป
แสงจากตะเกียงไล่ผีส่องได้ไกลไม่น้อย แสงสีฟ้าครามรวมตัวเป็นวงกลมใส ห้องใต้ดินก็ไม่ลึกนัก เธอปีนลงไปถึงก้นได้ในไม่กี่อึดใจ ยกตะเกียงไล่ผีส่องไปรอบๆ แล้วก็ชะงักไป
หีบสมบัติไม้จำนวนมากวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบโดยเปิดฝาไว้ ภายในหีบไม่ใช่ไอเทมที่ส่องประกาย แต่เป็นเกาลัดน้ำเชื่อมเมเปิลที่มันวาว ลูกใหญ่ทุกใบ ถูกเช็ดจนสะอาดหมดจด คุณภาพดีกว่าที่เธอเลือกมาอย่างพิถีพิถันก่อนหน้านี้เสียอีก และในบรรดาหีบที่เต็มไปด้วยเกาลัดน้ำเชื่อมเมเปิลเหล่านี้ มีเพียงหีบเดียวที่แตกต่าง ภายในบรรจุถั่วและผลไม้นานาชนิดสีสันสดใสขนาดต่างๆ กัน—นั่นคือของขวัญที่เจียงหล่านเยว่นำมาวันนี้