เกิ๋นเกิ๋นฉางเจียงจ้องหน้าต่างข้อความส่วนตัวที่เงียบสนิท พลางครุ่นคิดอย่างหนัก
อีกด้านหนึ่ง กลุ่มแชทกลับครึกครื้นไม่น้อย
[ลมบ้าหมูเหมือนฉัน: เจ้าหนูตัวเลขตอบตกลงหรือยัง?]
[เพลิง: ไม่ตกลงก็ไม่แปลกหรอก อาหารอันล้ำค่าที่เขาอุตส่าห์แบกออกมาจากซากปรักหักพัง แลกเปลี่ยนกันเป็นการส่วนตัวก็พอแล้ว พอเราอ้าปากขอให้เผยแพร่ต่อสาธารณะแบบนี้]
[ฉันง่วงมากจริง ๆ: แต่พวกเรายินดีจ่ายเงินนะ แล้วไง ฉางเจียงไม่ได้ส่งตารางแลกเปลี่ยนให้เขาไปแล้วหรือ?]
[เพลิง: เขาอาจจะไม่ได้ขาดเงินก็ได้]
เกิ๋นเกิ๋นฉางเจียงไม่คิดว่า 46-95083 จะไม่ตอบเพราะไม่เต็มใจ จากที่สังเกตมาในช่วงนี้ เขารู้สึกว่าเจ้าหนูตัวเลขลึกลับคนนี้น่าจะเป็นคนที่คุยด้วยง่ายมาก — ก็ต่อเมื่อไม่ได้ไปเหยียบจุดบอดของเขาน่ะนะ
[สายน้ำแยงซีเกียงไหลเชี่ยวสู่ตะวันออก: 95083 ไม่ค่อยได้ดูแชท บางทีอาจจะยุ่งอยู่]
ความจริงแล้ว 46-95083 ยุ่งมากจริง ๆ
ท่ามกลางแสงจันทราภายใต้ผืนป่า เสียงธนูพุ่งทะยานตัดอากาศดังขึ้นสั้น ๆ สัตว์อสูรรูปกวางตัวหนึ่งถูกศรทะลุตาแดงเลือดอาบ ยังทรงตัวโซซัดโซเซไม่ทันได้ตั้งหลัก ก็คลำหาศัตรูที่โผล่มาอย่างกะทันหันไม่ทัน คอของมันก็เย็นวาบ
"ฉวด"
กริชถูกดึงออก สัตว์อสูรรูปกวางล้มลงกับพื้น ดวงตาข้างที่ยังปกติสะท้อนเงาร่างสีเทาเงินที่วาดผ่านไปแล้วหายวับไปบนยอดไม้
เท้ายังไม่ทันจะมั่นคงบนยอดไม้ ดวงตาของเจียงหล่านเยว่ก็กวาดไปเห็นสัตว์อสูรตัวหนึ่งกำลังกัดฉีกซากของพวกเดียวกันอยู่ไม่ไกล
โก่งธนู ชักศร เล็งเป้า ยิง
"กึก"
เสียงลูกปัดสีแดงกระทบพื้นดังขึ้นพร้อมกับเสียงเหยียบกิ่งไม้แห้งในป่า
ตัวนับถอยหลังภารกิจเปลี่ยนอาชีพยังคงลดลงเรื่อย ๆ รองเท้าบูตเหยียบย่ำเถ้าถ่านหัวใจที่ร่วงหล่นปนไปกับเศษใบไม้แห้ง เจียงหล่านเยว่พุ่งทะยานผ่านหมู่ไม้และพุ่มไม้หนาทึบราวกับสายลม สายตานกอินทรีที่เปิดไว้ตลอดเวลาทำให้ดวงตาของเธอเปล่งประกายเย็นเยียบราวกับนักล่า