พังแล้ว พังแล้ว พังแล้วพังแล้วพัง——
เจียงหล่านเยว่ไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับ เธอวิ่งตรงไปยังป่าอีกฝั่งของรังนก
ตอนนี้เธอไม่มีทางหนีไปที่หลบภัยได้เลย กว่าจะกล้าเหลือบดูหน้าผา นกหัวขาวพ่นใบมีดลมออกมาความเสี่ยงที่จะถูกตัดครึ่งลำตัวก็มีสูง และยิ่งพุ่มไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นหนาแน่นนี่แหละที่พอจะรบกวนการตัดสินใจของนกหัวขาว และช่วยลดทอนพลังของใบมีดลมลงได้บ้าง
เธอคิดแบบนั้น
แต่ใบมีดลมของนกหัวขาวไม่ได้มีเหตุผล
เจียงหล่านเยว่หลบไปด้านข้าง ลำต้นไม้ที่ถูกตัดขาดอย่างราบเรียบตกลงมาทับเส้นทางที่เธอเพิ่งวิ่งผ่านพอดี มันเป็นต้นไม้ที่สูงและใหญ่มากจริง ๆ ลำต้นหนาและตรง ทรงพุ่มเหมือนรากไม้ที่แผ่กระจายกลับด้าน เมื่อตกลงพื้นเกิดเสียงดังสนั่นจนนกบนยอดไม้ไกลออกไปแตกตื่นบินขึ้นฟ้า
และพื้นดินใต้เท้าของเจียงหล่านเยว่ก็สั่นสะเทือนในชั่วขณะนั้น
ทิศทางนี้ไม่ได้
เธอตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว หันหลังเข้าป่าที่หนาแน่นกว่าเดิมซึ่งไร้เส้นทาง
ปลายพุ่มไม้แหลมคมบาดผิวหนังที่เปลือยเปล่า เธอยกมือข้างหนึ่งบังตาไว้ มองออกไปใต้แขนของตัวเอง
เอียร์ริง[คำอวยพรแห่งสายลม]ถูกกระตุ้นความสามารถติดตัวถี่มาก ความเร็วเคลื่อนที่ที่เพิ่มขึ้น 20% ทำให้เธอต้องใช้สมาธิอย่างมากเพื่อหาช่องว่างให้ก้าวเท้า จุดสีเขียวที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงบนแผนที่ลอยอยู่ด้านหน้าซ้ายถูกจุดสีแดงปกคลุมจนมิด ตอนนี้เธอแยกไม่ออกว่าเงาด้านบนที่ปกคลุมหัวเธออยู่นั้นเป็นเพราะใบไม้หนาทึบของต้นไม้ หรือมาจากนกหัวขาวที่ปิดท้องฟ้า