เจียงหล่านเยว่คิดว่าตัวเองคงไม่เคยวิ่งเร็วขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
ป่าที่ตอนขามายังพอเรียกว่าสงบได้ บัดนี้กลับเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอ
พุ่มไม้ทุกกอกลายเป็นเชือกแขวนคอ เสียงกิ่งไม้ขัดสีกันราวกับลางบอกเหตุแห่งความตาย จุดสีน้ำเงินและจุดสีแดงบนแผนที่เกือบจะทับกัน ปอดส่งเสียงหวีดหวิวเหมือนเครื่องสูบลมเก่าๆ ทว่าสียงขู่ที่ดังสนั่นกว่าเกาะติดตามหลังมาแทบจะติดๆ—มันเป็นเสียงเสียดสีชื้นๆ แบบเกล็ดขูดกับไม้ผุ เสียงนั้นใกล้เข้ามาทุกขณะ
เจียงหล่านเยว่สไลด์ตัวลอดใต้ต้นไม้ที่โค่นลงมา กลิ้งตัวไปสองรอบแล้วใช้จังหวะลุกขึ้น ด้านหลังมีเสียงดังสนั่น เศษไม้จากต้นไม้ที่ถูกงูใหญ่ชนกระเด็นปลิวผ่านใบหูเธอ
เธอหักเลี้ยวกระทันหัน พุ่งเข้าหาพุ่มไม้ใบใหญ่ที่มีรากแผ่เป็นแผง เกือบจะพร้อมกัน เงาดำมหึมาเฉี่ยวผ่านข้อเท้าเธอไป ลมสาบสัตว์พัดกลิ่นคาวเข้าจมูกเธอจนอึดอัด
“ตูม!”
หัวงูพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่ต้องใช้คนสี่คนโอบ
เจียงหล่านเยว่ฉวยโอกาสนี้พลิกตัวลุกขึ้น เหลือบมองแผนที่แล้ววิ่งอ้อมกลับเข้าสู่เส้นทางที่วางไว้ ออกวิ่งไม่คิดชีวิตอีกครั้ง
เธอไม่มีทั้งกำลังที่จะสู้กับงูยักษ์ และไม่มีพละกำลังพอจะวิ่งแข่งกับมันแบบมาราธอน แถมความเร็วก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเท่าไหร่ ที่ยังไม่ถูกตะครุบตอนนี้ก็เพราะความคล่องตัวในการหลบหลีกไปมาภายในป่า การไล่ล่าครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นความตายแบบค่อยเป็นค่อยไป—แต่นี่คือช่วงเริ่มต้น และเธอมีที่หลบภัยที่จะไม่ถูกโจมตี
เสียงเลื้อยของงูยักษ์ใกล้เข้ามาอีกครั้ง
เจียงหล่านเยว่มองเห็นแสงสว่างที่สาดส่องระหว่างลำต้นไม้ไกลๆ
ณ จังหวะสุดท้ายก่อนพุ่งออกจากป่า เธอเท้าไถลไปเล็กน้อย ความเร็วสูงเกินไปจนทำให้เกือบจะเลื่อนออกไปด้านข้าง ระยะทางเจ็ดแปดเมตรบนดินผสมหิน เธอไถลไปจนทะลักเข้าไปในบ่อน้ำถึงจะยั้งแรงเฉื่อยไว้ได้ เธอเห็นงูยักษ์ที่อยู่ใกล้จนแทบจะถึงตัว ไม่ทันได้ขึ้นสะพานไม้ จึงเหยียบพื้นบ่อแล้วคลานป่ายถลาเข้าไปในกระท่อมหญ้าโดยตรง
หัวของงูยักษ์กระแทกเข้ากลางอากาศ โดมป้องกันโปร่งแสงครึ่งทรงกลมปรากฏขึ้นชั่วครู่ พร้อมกับร่องรอยการกระแทกที่แผ่เป็นคลื่นน้ำ
เจียงหล่านเยว่ยังคงนั่งอยู่หน้าประตูกระท่อมด้วยความตื่นตระหนก ขอบของโดมป้องกันอยู่ห่างจากปลายเท้าของเธอไม่ถึงครึ่งเมตร งูยักษ์นอนเลื้อยนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวของมันเพียงอย่างเดียวก็สูงเท่าต้นขาผู้ใหญ่ เขี้ยวมีน้ำลายสีเขียวมรกตหยดย้อย ม่านตาสีอำพันตั้งตรงจ้องเขม็งไปที่เงาร่างของเธอ เกล็ดเป็นสีม่วงน้ำเงิน สะท้อนแสงแดดเป็นประกายคล้ายโลหะ ลำตัวยาวมาก ตัวส่วนใหญ่ลากไปในบ่อน้ำ
เจียงหล่านเยว่หมดแรงทันที ล้มตัวลงนอนหงายบนพื้น ในมือที่กำแน่นตลอดเวลาคือรากของเหมยเหม่ย ส่วนเห็ดตุนตุนที่คล้องคอมาหลุดร่วงกระจายเกือบหมด น่าจะยังมีเหลือให้กินได้อีกประมาณแปดเก้าชิ้น
เปิดแผงหน้าต่าง ค่าพละกำลังของเธอแตะขีดต่ำสุดแล้ว
【แฟ้มข้อมูลผู้รอดชีวิต
ชื่อ: เจียงหล่านเยว่
ID: 46-95083 การ์ดเปลี่ยนชื่อ (1/1) [บังคับแสดง]
พื้นที่ปัจจุบัน: ทะเลหยกมรกต [ความคืบหน้าการสำรวจ 1%]
ที่หลบภัย: เกาะ (กระท่อมหญ้าโทรม)
พรสวรรค์: วิศวกรสำรวจ·ขั้นต้น (กำลังคูลดาวน์)
พลังชีวิต: 80/100 (แผลถลอกพร้อมรอยฟกช้ำ จากระดับร่างกายของเธอ ไม่ต้องรักษาเพิ่ม)
พละกำลัง: 8/100 (ถ้าวิ่งกลับมาช้ากว่านี้อีกนิด เธอคงได้ก๊าบลงไปนอนตายกับพื้นแล้ว)
ความอิ่ม: 40/100 (ระดับที่วันนี้ไม่กินอะไรเลยก็ไม่ตายทัน)
พลัง: 6
ความว่องไว: 7
สติปัญญา: 8
โชค: NULL (คิดว่าทำไมจุดวางของเธอถึงอยู่ใกล้ที่หลบภัยของตัวเองขนาดนี้)
เสน่ห์: NULL
สกิลปัจจุบัน: ประเมินค่าสากล (สามารถประเมินสิ่งของส่วนใหญ่ในโลกแห่งการเอาชีวิตรอดได้)】
เธอเมินเฉยต่อเสียงขู่ของงูยักษ์ ถอดถุงมือออก หยิบเห็ดตุนตุนที่แตกเสียหายมาหนึ่งดอก ลอกชั้นนอกสุดทิ้ง กัดไปหนึ่งคำ ตอนนี้เองที่จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
หัวไหล่บาดเจ็บจากการกระแทกตอนที่เธอพุ่งหลบงูยักษ์ แผลถลอกที่แขนท่อนล่างขวาถลอกผิวหนังแตก มีเลือดซึมเป็นจุดๆ ส่วนขาไม่มีปัญหาอะไร เพราะมีกางเกงเดินป่าช่วยป้องกันไว้
เกือบตายแล้ว
เธอเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาเมื่อเหตุการณ์ผ่านไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะพุ่มไม้ ต้นไม้ และก้อนหินในป่าที่คอยขัดขวางการเคลื่อนไหวของงูยักษ์ไม่มากก็น้อย เธออาจถูกมันงับหัวแตกไปตั้งนานแล้ว
งูยักษ์นอกโดมป้องกันถูกยั่วยุด้วย ‘อาหาร’ ที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ หางของมันฟาดลงบนผิวน้ำ เสียงขู่จากลำคอยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เจียงหล่านเยว่ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเลิกสนใจ แกะสร้อยเห็ดตุนตุนออก ลากสังขารอันอ่อนล้าลุกขึ้น เดินเข้าไปในกระท่อมไม้ ปิดประตูเพื่อทำแผล
เธอหยิบน้ำแร่หนึ่งขวดออกมาจากกล่องไม้ รินราดลงบนแผลครึ่งขวด อาการบาดเจ็บของเธอยังไม่ถึงขั้นต้องใช้ยา ไม่อยู่ในจุดข้อต่อที่ขยับบ่อยด้วย ขอแค่ล้างเอาเศษหญ้ากับกรวดหินออกให้สะอาดก็ไม่จำเป็นต้องพันผ้าพันแผล
เจียงหล่านเยว่เงยหน้าดื่มน้ำแร่ที่เหลืออีกครึ่งขวดจนหมด ตั้งใจว่าจะเก็บข้าวของ
เริ่มจากในกระเป๋ากางเกงที่คลำเจอปูตัวหนึ่งถูกมัดด้วยใบหญ้าจนดิ้นไม่ได้ เจียงหล่านเยว่กับปูจ้องตากัน เธอรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ยังพอเป็นช่วงเย็น พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินเสียทีเดียว หากไม่มีงูยักษ์ตัวมหึมาจ้องอยู่ข้างนอก เธอตั้งใจจะไปหาปลามาเสียบไม้
กำลังคิดอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง: เดี๋ยวนะ เจ้างูยักษ์นั่นเงียบไปได้ยังไง? มันไปแล้วเหรอ?
เจียงหล่านเยว่ลุกขึ้นเปิดประตู ตกตะลึง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
งูยักษ์ที่ตลอดทางชนหินกระแทกไม้เป็นพัลวันราวกับมีชีวิตชีวาไม่สิ้นสุด บัดนี้กลับนอนราบอยู่ที่พื้น ใกล้จะสิ้นใจ
เธอเข้าไปอยู่ข้างในยี่สิบนาทีหรือเปล่านะ?
สัตว์อย่างงูเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังชีวิตสูงมาก มีหลายกรณีที่ตายแล้วโยนลงถังขยะ แต่ยังดีดตัวขึ้นมากัดคนได้ เจียงหล่านเยว่ไม่กล้าเสี่ยง นั่งยองๆ อยู่นอกรัศมีโดมป้องกัน หันหน้าเข้างูยักษ์ แล้วร่ายสกิลประเมินค่าใส่
【งูยักษ์ลายอัสนี: บอสคู่หูของ [จุดทรัพยากร·ไผ่สายฟ้าฟาด] ร่างกายมหึมา พลังทำลายล้างสูงมาก สกิลติดตัว [ของเหลวพิษ] [รัด] [ช็อตไฟฟ้า] หมายเหตุ 1: งูยักษ์ลายอัสนีตัวนี้กำลังอยู่ในช่วงลอกคราบ ยังไม่สามารถใช้สกิลติดตัว [ช็อตไฟฟ้า] ได้ชั่วคราว; หมายเหตุ 2: สถานะปัจจุบันคือได้รับพิษขั้นรุนแรง】
เจียงหล่านเยว่เพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ ทั้งๆ ที่งูเล็กลายอัสนียังมีสกิลติดตัว [ช็อตไฟฟ้า] แต่งูยักษ์ลายอัสนีตอนที่ไล่ตามเธอกลับไม่ปล่อยประกายไฟฟ้าแม้แต่นิดเดียว
ที่แท้ก็ถูกช่วงลอกคราบแบนนี่เอง
แล้วพิษนี่หมายความว่าไง?
เจียงหล่านเยว่ลองนึกย้อนดูอย่างละเอียด สุดท้ายก็พบว่าเส้นทางหลบหนีของตัวเองเกือบจะตรงกับเส้นทางสำรวจเป๊ะๆ และสิ่งมีพิษสิ่งเดียวบนเส้นทางนี้ก็คือเห็ดชุ่ยซวิ่นที่ถูกเธอเก็บไปจนเกลี้ยง
หรือว่ายังมีของมีพิษร้ายกาจอะไรซ่อนอยู่อีก?
เจียงหล่านเยว่เริ่มเคร่งขรึมแล้ว
เธอหยิบอีเต้อไม้ที่ดูเหมือนมีพลังทำลายสูงสุดออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือ ฟาดเข้าไปบนหัวงูยักษ์ลายอัสนีผ่านโดมป้องกัน ผิดคาด เสียงกับแรงสะท้อนตอบกลับมาราวกับตีโดนโลหะแข็งๆ แรงดีดกลับเกือบทำให้อีเต้อไม้กระเด็นหลุดมือ พละกำลังที่เพิ่งฟื้นกลับมาสองหน่วยก็ลดลงไปอีก
แต่งูยักษ์ลายอัสนีกลับไม่ขยับเลย มีเพียงช่วงตัวที่กระเพื่อมเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามันยังมีชีวิต
ดูท่าว่ามันคงไม่ตั้งตัวขึ้นมางับเธอกลางคันแล้ว เจียงหล่านเยว่ขยับตัวกล้าๆ ขึ้นอีกนิด ใช้ด้ามอีเต้องัดปากงูให้อ้าออก โยนเห็ดชุ่ยซวิ่นเข้าไปสองดอก
ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เธอยังคงยืนรออยู่ที่เดิมพลางรอให้งูยักษ์ลายอัสนีสิ้นใจพลางครุ่นคิดว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้มันได้รับพิษ ทันใดนั้นเมื่อเงยหน้าขึ้น ก็แลเห็นแสงเรืองระยิบระยับเคลื่อนที่ไปมาบนผิวน้ำบ่อที่ไกลออกไป
นั่นอะไร?
เจียงหล่านเยว่หรี่ตามอง ยังไม่ทันได้เห็นชัดว่าเป็นอะไร หูก็ได้ยินเสียงแจ่มใสของระบบดังขึ้นใกล้ๆ
【ยินดีด้วย ผู้รอดชีวิตสังหารบอสคู่หูของ [จุดทรัพยากร·ไผ่สายฟ้าฟาด] [งูยักษ์ลายอัสนี] ดรอป [เนื้อสดงูยักษ์ลายอัสนี]*10, [ดีงูยักษ์ลายอัสนี]*1, [หนังงูยักษ์ลายอัสนี]*1, [กระดูกงูยักษ์ลายอัสนี]*1, [ตางูยักษ์ลายอัสนี]*2, [ของเหลวพิษงูยักษ์ลายอัสนี]*3, [หีบสมบัติสัมฤทธิ์]*1】
【ยินดีด้วย ผู้รอดชีวิตปลิดชีพครั้งแรกสำเร็จ ได้รับ [หีบสมบัติสัมฤทธิ์]*1】
ช่องเก็บของในกระเป๋าเต็มไปหมดแล้ว พองูยักษ์ลายอัสนีหายไป ไอเทมดรอปกับของรางวัลจึงต้องร่วงหล่นกองอยู่บนพื้นเสียงดังกราว
แต่เจียงหล่านเยว่กลับไม่มีแก่ใจไปดูของรางวัล เธอเดินไปริมขอบบ่อแล้วนั่งยองลง ยื่นมือไปแตะผิวน้ำ แสงวิบวับเป็นทางสว่างไหลผ่านปลายนิ้วราวกับทางช้างเผือก
เธอเห็นปลามากมาย สีเงิน ครีบหางแลดูคล้ายแพรโปร่ง
【ฝูงปลาแสงจันทร์วัยอ่อน: หนึ่งในสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์ของโลกเอาชีวิตรอด เจริญเติบโตเฉพาะใน ??? เท่านั้น อยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นสายพันธุ์ปลาอารักขาที่หายาก ระหว่างการเจริญเติบโตจะกลายพันธุ์ได้ง่ายมาก สกิลติดตัวปัจจุบัน [ของเหลวพิษ] [แทะกิน] หมายเหตุ: เธอควรดีใจที่ตอนเลือกที่ตั้งที่หลบภัยนั้น ทรัพยากรยังไม่ถูกสุ่มปล่อยลงมา เพราะพอเกิดมาก็พบว่าเธออยู่ใจกลาง ??? พอดี พวกมันดูเหมือนจะถือว่าเธอเป็นเพื่อนบ้านบกที่หายากเสียแล้ว】
เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมายาว ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าวันนี้ซวยมหาศาลที่ถูกดึงเข้ามาในโลกเอาชีวิตรอด แต่หลังจากนั้น ดูเหมือนจะเป็นโชคดีแบบซุกซนเซ่อซ่ามาทั้งเพ
ขอขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษาสายบุกเบิกงานหนักที่จัดการสำรวจภาคสนามเป็นแสนครั้งต่อปี ขอบคุณเพื่อนร่วมสำนักที่ถูกทารุนเป็นแสนครั้งและเหวี่ยงใส่ทุกคนอย่างเท่าเทียม ขอบคุณตัวเองที่ถูกบังคับให้สละวันหยุดไปนอนกลางป่ากลางเขา
ที่แท้ราคาที่จ่ายไปเนิ่นนาน ถูกโชคชะตาประทับตราเป็นของขวัญ เจียงหล่านเยว่จะเอื้อเฟื้อให้อภัยโลกใบนี้สักหนึ่งนาที