เจียงหล่านเยว่โบกมือให้ดาวหางพลางเปิดแผงควบคุมจดหมาย หน้าต่างรูปซองจดหมายผุดขึ้นมาตรงหน้า
[เรียน คุณนักสำรวจ 46-95083 คุณมีพัสดุจากสมาคมการค้าฟูลาวีรอรับอยู่]
เป็นของที่เธอสั่งไว้มาถึงแล้ว
กระท่อมไม้กลางทะเลหยกมรกตสว่างไฟ
เจียงหล่านเยว่นั่งขัดสมาธิบนเบาะรองแก้วสำหรับเปิดกล่องโดยเฉพาะ ตรงหน้ามีกล่องสี่เหลี่ยมสูงเท่าดาวหาง ด้านนอกห่อด้วยผ้าซาตินสีขาวนวล ผูกโบว์ใหญ่ด้วยริบบิ้นสีเงิน หูโบว์ข้างหนึ่งห้อยการ์ดหนาๆ ขอบการ์ดพิมพ์ลายดอกไม้แสงจันทร์ ด้านบนเขียนว่า
[ถึงแขกผู้มีเกียรติ 46-95083]
ต่างจากบรรจุภัณฑ์สุดหรู ตัวหนังสือกลับดูคล่องแคล่วมีสไตล์
เจียงหล่านเยว่เคยมีงานอดิเรกสะสมป้ายแขวนสวยๆ เธอเก็บการ์ดไว้ ตั้งใจจะเอาไปแขวนที่ตู้เก็บของแบบติดผนังทีหลัง ผ้าซาตินแวววาวสวยมาก เก็บไว้ก่อนก็ได้ แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะเอาไปทำอะไร
แกะชั้นนอกออกมา ก็เห็นกล่องไม้สีอ่อน ขอบแกะสลักลวดลายดอกไม้แสงจันทร์ ตรงกลางมีตัวล็อก ต้องใส่รหัสลับ
"คลิก"
ตัวล็อกกล่องเปิดออก
เธอกำลังจะยื่นมือไป ก็มีลูกบอลเรืองแสงจำนวนมากพรั่งพรูออกมา ลูกที่กระโดดสูงที่สุดชนหัวดาวหางเข้าอย่างจัง นกพิราบเรืองแสงจำลองตัวหนึ่งปะปนอยู่ในนั้น บินไปพลางโรยกลีบดอกไม้แสงจันทร์ที่เรืองแสงอ่อนๆ ก็อบลินแอลเคมีทำความสะอาดเหมือนถูกกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่าง ถือไม้กวาดวิ่งเข้ามาโบกสะบัดอย่างดุดัน แต่กลีบดอกไม้พวกนั้นไม่ใช่สิ่งมีตัวตน สะบัดเท่าไหร่ก็ไม่ลดลงซักที ซ้ำยังทำให้ก็อบลินแอลเคมีทำความสะอาดที่ทำไมถึงกวาดไม่สะอาดอยู่นั่น อาการค้างไปเลย