สหพันธ์เขตเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ เมืองลาเวสต์
เมื่อเทียบกับนครรัฐอันเก่าแก่หลายแห่งในสหพันธ์เขตเหนือ เมืองลาสวิทผู้ได้ชื่อว่ามีความงามแห่งรุ่งอรุณนั้นเป็นเมืองอายุน้อยพอสมควร
ราวห้าพันปีก่อน คณะนักสำรวจหนึ่งทีมบุกข้ามทุ่งหิมะยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตาที่ไร้ผู้คน ปีนข้ามเทือกเขาคอสซอที่ได้ชื่อว่าเป็นกำแพงของโลก แล้วค้นพบผืนดินที่มนุษย์ไม่เคยเหยียบย่างมาก่อน หลังจากนั้น นักสำรวจมากมายเดินทางมาที่นี่ สร้างจุดพักและแท่นส่งตัวต่อเนื่องกันมา สองพันปีถัดมา ที่นี่ถูกเรียกว่าจุดยึด L ของสมาคมนักสำรวจ
จนกระทั่งสหพันธ์เขตเหนือเกิดความวุ่นวายทางการเมืองที่ยากจะเอ่ยถึง สมาคมนักสำรวจย้ายสำนักงานใหญ่จากเมืองหลักของสหพันธ์มาที่นี่ เปลี่ยนชื่อจุดยึด L เป็นลาสวิท จากนั้นก็สร้างสิ่งปลูกสร้าง ก่อกำแพงเมือง และสร้างท่าเรือน้ำอุ่นที่ใหญ่ที่สุดทางตอนเหนือของแผ่นดินใหญ่ — ท่าเรือวอลยา
นับแต่นั้นมา สำนักงานใหญ่สมาคมนักสำรวจกับท่าเรือวอลยาก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของเมืองนี้ด้วยกัน
ที่ตั้งอันพิเศษทำให้เมืองนี้ถูกแยกออกจากสหพันธ์เขตเหนืออย่างแนบเนียน กลายเป็นเขตพิเศษที่ค่อนข้างเป็นอิสระจากการปกครองของสหพันธ์ นักสำรวจและเรือสินค้าจากสารทิศเดินทางไปมาอย่างคับคั่ง เศรษฐกิจการค้าอันรุ่งเรืองผลักดันให้เมืองเติบโตอย่างรวดเร็ว
มันทั้งอายุน้อย เปิดกว้าง มั่งคั่ง เจริญรุ่งเรือง และเป็นอิสระ ผู้คนหลั่งไหลมาตามจังหวะเวทวงแหวนหรือกระแสน้ำทะเลที่เชี่ยวกราก มองเห็นแสงตะเกียงแปรธาตุเรียงรายท่ามกลางรัตติกาลนิรันดร์ จึงเริ่มเรียกมันว่าดวงดาวนิรันดร์กลางรัตติกาลขั้วโลก
และวันนี้คือวันแรกที่รัตติกาลนิรันดร์หวนคืนมา
ภายใต้แสงดาวระยิบระยับ รถไฟแปรธาตุที่ลอยกลางอากาศส่งเสียงอู้อี้แล่นผ่านมา ขบวนหนึ่งเปล่งแสงสีบรอนซ์โบราณ