เหอจิ้งซูเริ่มย้อนนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เซิ่งเหลียนเจี๋ยเคยทำ
เธอนึกถึงตอนที่เซิ่งอีอีกลับบ้านมาบอกว่าชอบลู่จิ่งชวน อยากให้เซิ่งเหลียนเจี๋ยช่วยเป็นแม่สื่อ แต่เขากลับบ่ายเบี่ยงอยู่เสมอ
ต่อมาเซิ่งเหลียนเจี๋ยบอกว่าลู่จิ่งชวนแต่งงานใหม่แล้ว ให้เซิ่งอีอีตัดใจเสีย
เขายังคอยขัดขวางไม่ให้เซิ่งอีอีไปหาลู่จิ่งชวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังโกรธที่เธอไปหาเขาอีกด้วย
หลังจากนั้น เซิ่งเหลียนเจี๋ยพาภรรยากับลูกไปพบปะสังสรรค์กับครอบครัวของลู่จิ่งชวนในวันสุดสัปดาห์ แถมยังจงใจหลบหน้าเซิ่งอีอี
พอกลับมาก็หอบของขวัญจากกลุ่มบริษัทลู่มามากมาย ทั้งยังเดือดดาลใส่เซิ่งอีอีที่ซักถาม
บางครั้งเซิ่งเหลียนเจี๋ยก็เอ่ยถึงยัยหนูซูเนี่ยนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เพื่อย้อนใส่เหอจิ้งซูกับเซิ่งอีอี
เรื่องเหล่านี้ทั้งหลาย...
ที่แท้ ทุกเรื่องในอดีตที่เกี่ยวข้องกับลู่จิ่งชวน ล้วนมีซูเนี่ยนพัวพันอยู่ด้วย
เซิ่งเหลียนเจี๋ยติดต่อกับซูเนี่ยนมาตลอด แถมยังช่วยปกปิดเรื่องของเธอไว้ในตระกูลเซิ่ง
“เสี่ยวเจี๋ย แกเห็นพวกเราเป็นอะไรกัน?”
เหอจิ้งซูถามเซิ่งเหลียนเจี๋ยด้วยความปวดใจอย่างยิ่ง
ปลายนิ้วของเซิ่งเหลียนเจี๋ยที่วางอยู่บนเข่าขยับเล็กน้อย เขาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ยังแสร้งถามว่า “แม่ถามแบบนี้ทำไมครับ?”
“แกเจอซูเนี่ยนมานานแล้ว ทั้งยังรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอเป็นภรรยาของลู่จิ่งชวน แต่กลับปิดบังพวกเราแล้วไปหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หว่านซิง เสี่ยวหยาง แล้วก็เสี่ยวเสวี่ยคงเจอเธอแล้วสินะ? แกเห็นฉัน พ่อแก แล้วก็น้องสาวแกเป็นอะไรกัน? ตัวตลกหรือไง?”
เซิ่งเหลียนเจี๋ยยอมรับ “ใช่ครับ ผมปิดบังแม่แล้วไปหาเธอ แต่ผมไม่ได้เห็นพวกแม่เป็นตัวตลก