ในห้องรับรองฝั่งใต้ ครอบครัวเซิ่งกับครอบครัวเหอรวมตัวกันฉลองวันเกิดให้เซิ่งอีอี
เหอจงมองเฟอร์นิเจอร์ทั่วทั้งห้องที่ประทับตรา “เซิ่งซื่อกรุ๊ป” ไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจว่า
“ตอนนั้นฉันเป็นคนคอยควบคุมดูแลการผลิตเฟอร์นิเจอร์พวกนี้เอง ตอนนี้ได้นั่งอยู่ที่นี่ รู้สึกประสบความสำเร็จสุด ๆ เลย!”
เซิ่งอีอีรีบยกแก้วขึ้นคารวะเหอจงทันที ก่อนจะประจบสอพลอเขาจนแทบลอยขึ้นฟ้า
เพราะเหอจงเพิ่งมอบรถเบนซ์สีแดงสดให้เธอเป็นของขวัญวันเกิด
เมื่อเทียบกันแล้ว เซิ่งเหลียนเจี๋ยดูเงียบขรึมกว่า
งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้เป็นเซิ่งอีอีที่โวยวายยืนกรานว่าจะจัดให้ใหญ่โต ส่วนสถานที่นั้นเซิ่งถิงยวนเป็นคนฝากฝังให้ช่วยจอง
ทั้งรถ ร้านอาหาร และของขวัญจากญาติมิตรต่างถูกเซิ่งอีอีถ่ายรูปลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียไปเสียหมด
ก่อนหน้านี้เธอก็ได้รับคำชมและคำอวยพรไปแล้วรอบหนึ่ง
เพราะอย่างนั้นตอนนี้เซิ่งอีอีจึงรู้สึกว่าของขวัญจากเซิ่งเหลียนเจี๋ยช่างน้อยนิดเหลือเกิน
นอกจากเครื่องสำอางกับกระเป๋าราคาไม่กี่หมื่นที่พี่สะใภ้โจวหว่านซิงมอบให้แล้ว เซิ่งเหลียนเจี๋ยก็ยังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดเธอเลย
“พี่ ของขวัญวันเกิดของฉันล่ะ?”
เซิ่งอีอียื่นมือไปหาเซิ่งเหลียนเจี๋ย
สายตาของคนทั้งครอบครัวหันไปทางเขาพร้อมกัน
เซิ่งเหลียนเจี๋ยล้วงบัตรใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้ววางลงบนฝ่ามือที่เซิ่งอีอียื่นมา
เซิ่งอีอีรับบัตรธนาคารไปอย่างพอใจ ก่อนจะถามอย่างคาดหวังว่า “พี่ หนึ่งล้านเหรอ?”
เซิ่งเหลียนเจี๋ยเหลือบมองเธอด้วยหางตา แล้วตอบเสียงเรียบว่า “สองแสน”
“อะไรนะ?” เซิ่งอีอีไม่พอใจ “ปีที่แล้วตอนวันเกิดฉัน พี่ยังให้ตั้งห้าแสน
ปีนี้พี่ทำธุรกิจสัญญาใหญ่กับตระกูลลู่ตั้งมากมาย ไม่เพิ่มเงินให้ก็แล้วไปเถอะ ทำไมยังลดลงตั้งเยอะอีกล่ะ?”