ระบบไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองแย่แค่ไหน แน่นอนว่าซูเหมียนเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แถมยังชวนระบบวาดฝันถึงอนาคตอีกด้วย
“ยิ่งฉันทำตัวหาเรื่องตาย เรื่องก็ยิ่งดำเนินไปเร็วขึ้น แบบนี้ฉันก็จะได้รีบออกจากเรื่องไปไว ๆ!”
รางวัลสิบล้านกำลังกวักมือเรียก ซูเหมียนยิ้มร่าอยู่ในใจ พอเห็นชานมที่ยังเหลือเกินครึ่งแก้ว ก็คิดจะเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกหน่อย
เมื่อครู่ป๋อเยี่ยนโจวเหลือบมองชานมอยู่แวบหนึ่ง สีหน้าดูรังเกียจและประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด คงคิดว่าการใช้หลอดร่วมกับคนอื่นน่าขยะแขยงสินะ
บังเอิญพอดี เธอก็ตั้งใจจะทำให้เขาขยะแขยงนี่แหละ
“ป๋อเยี่ยนโจว ฉันไม่เอาชานมแก้วนี้แล้ว คุณดื่มเถอะ”
พูดจบ ซูเหมียนก็เลื่อนชานมไปตรงมือเขาอย่างไม่เกรงใจ
“อืม” ป๋อเยี่ยนโจวรับไป บนหลอดยังมีรอยลิปสติกติดอยู่เล็กน้อย
เป็นของเธอ
ลิปสติกบนริมฝีปากของเธอ
พอตระหนักถึงเรื่องนี้ ลำคอของเขาก็พลันรู้สึกตึงขึ้นมา
เห็นป๋อเยี่ยนโจวลังเลและรังเกียจ ซูเหมียนก็รีบพูดว่า “ห้ามใช้กระดาษเช็ด ดื่มไปแบบนั้นแหละ ดื่มให้หมด ห้ามเหลือทิ้ง”
ซูเหมียนพูดเสียงดุ กลัวว่าป๋อเยี่ยนโจวจะใช้กระดาษเช็ด ไม่อย่างนั้นผลของการหยามน้ำหน้าก็จะลดลงไปมากน่ะสิ
“อืม ผมจะดื่มให้หมด”
ป๋อเยี่ยนโจวคาบหลอดไว้ แอบเหลือบมองริมฝีปากแดงของหญิงสาวที่ขยับเปิดปิดยามพูดอย่างรวดเร็ว ลูกกระเดือกขยับ ก่อนจะดื่มชานมรสหวานละมุนเข้าไปอึกหนึ่ง
เขาไม่เคยแตะชานมเลย วันนี้เป็นครั้งแรกที่ดื่ม
รสชาติดีกว่าที่คิดไว้
หวานมาก
“เขาดื่มแล้ว!” ซูเหมียนกับระบบพูดขึ้นพร้อมกัน
ระบบอดทอดถอนใจไม่ได้ “พระเจ้า พระเอกอดทนเก่งมาก ดูท่าเขาคงอยากจับจุดอ่อนของเธอให้ได้เร็ว ๆ แล้วรีบจบความสัมพันธ์นี้ ที่จริงในใจก็คงไม่อยากทำให้นางเอกเสียใจสินะ”
ซูเหมียนพยักหน้าเห็นด้วย มองท่าทีที่พระเอกยอมทำตามทุกอย่างแล้วเธอก็ยังอดตกใจไม่ได้ พระเอกรักนางเอกมากจริง ๆ แค่เพราะเขาไม่ค่อยรู้เท่าทันความรู้สึกของตัวเอง ตอนนี้ถึงยังไม่รู้ว่าตัวเองรักเธออยู่
แต่ไม่เป็นไร ในฐานะตัวเร่งความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ซูเหมียนจะทำให้พวกเขารู้ตัวโดยเร็ว แล้วจุดประกายความรักให้ปะทุขึ้นมาเอง
กินจนอิ่มหนำแล้ว ช่วงบ่ายซูเหมียนไม่มีเรียน จึงคิดจะกลับหอไปนอนให้เต็มอิ่ม “ง่วงจัง ฉันจะกลับไปนอน คุณไปส่งฉันหน่อย”
“อืม”
ทั้งสองเดินเคียงกันไปทางหอพักหญิง
ระหว่างทางมีคู่รักเดินผ่านอยู่ไม่น้อย ทุกคู่กำลังไปส่งแฟนสาวกลับหอ
เห็นมือของนักศึกษาชายหญิงที่ประสานกันแน่น ซูเหมียนก็เกิดความคิดขึ้นมา “ป๋อเยี่ยนโจว ฉันอยากให้คุณจับมือฉัน!”
กลัวว่าป๋อเยี่ยนโจวจะไม่ยอมจับ เธอจึงคว้ามือเขามาอย่างไม่รอช้า ชิงลงมือก่อน
ดวงตาของป๋อเยี่ยนโจวไหววูบ ม่านตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแดดจัด มือที่ถูกหญิงสาวกุมแน่นขยับออกเบา ๆ
ซูเหมียนคิดว่าเขาไม่เต็มใจและอยากดึงมือกลับ ยิ่งอย่างนั้นเธอก็ยิ่งไม่ยอมปล่อยให้เขาทำสำเร็จหรอก
เธอจึงกำมือเขาแน่นขึ้น ออกแรงสุดกำลัง ท่าทางราวกับกำลังงัดข้อกับใครสักคน จนใบหน้าแดงก่ำ
ปากก็ไม่ได้หยุดพูด เริ่มพูดจาบงการปั่นหัวป๋อเยี่ยนโจว
“ห้ามปล่อยนะ ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้จับมือ? ป๋อเยี่ยนโจว คุณต้องรู้สถานะของตัวเอง ตอนนี้คุณเป็นแฟนฉันนะ! ดูคู่รักคนอื่นสิ คบกันแล้วมีคู่ไหนไม่จับมือ กอด หรือจูบกันบ้าง? ฉันไม่สนหรอก คุณเป็นคนตกลงคบกับฉันเอง ในเมื่อคบกันแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด ขั้นตอนพวกนี้ห้ามขาดแม้แต่อย่างเดียว!”
ซูเหมียนพูดเจื้อยแจ้วอยู่พักใหญ่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่านิ้วมือซ้ายที่กำมือป๋อเยี่ยนโจวไว้ถูกคลี่ออกทีละนิ้ว ฝ่ามือกว้างอุ่นร้อนที่โอบรับมือเธอไว้แนบชิดเข้าหากัน นิ้วยาวเสียดสีกันเบา ๆ ก่อนที่นิ้วทั้งสิบจะสอดประสานกัน
ป๋อเยี่ยนโจวจ้องมองเธอ ดวงตาเย็นชามีรอยยิ้มบาง ๆ ฉาบอยู่ “จับมือแบบนี้ถึงจะถูกนะ แฟนสาว”
ดวงตากลมสวยของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มสวยเย้ายวน
หัวใจของป๋อเยี่ยนโจวไหววูบ เธอเขินง่ายจริง ๆ
ซูเหมียนพยายามรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ แล้วส่งข้อความเรียกระบบตามปกติ
“ระบบ แบบนี้...ถูกเหรอ? ฉันเข้าใจแล้วว่าพระเอกยอมทำตามทุกอย่าง แต่ทำไมเขาถึงยังเป็นฝ่ายรุกเข้าหาความยากลำบากอีกล่ะ?”
ระบบเหงื่อซึมจนขนแมวเปียก
เมื่อนึกถึงปฏิสัมพันธ์ของทั้งคู่ในโรงอาหาร รวมถึงชานมที่ยังดื่มไม่หมด ซึ่งพระเอกถือไว้แน่นในมือซ้าย ระบบก็พลันเข้าใจ ตบหน้าผากแมวของตัวเองฉาดหนึ่ง
“เหมียนเหมียนลืมแล้วเหรอ นี่คือการยกยอให้เหลิงไง เราเคยวิเคราะห์กันแล้วนี่”
“หมายความว่าทั้งหมดนี่เป็นวิธีที่พระเอกใช้หลอกฉัน เพื่อให้ฉันได้ใจจนลืมตัวเหรอ?”
“ใช่แล้ว! ฟังดูมีเหตุผลมากใช่ไหมล่ะ?”
ระบบพูดอย่างมั่นใจขึ้นเรื่อย ๆ มันอ่านคู่มือความรักฉบับระบบจบไปหนึ่งเล่มแล้ว เก่งกาจจนน่ากลัว จากนั้นก็ตบอกฟูนุ่มของตัวเอง
“เหมียนเหมียนเชื่อฉันสิ ผู้ชายน่ะมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะมาก!”
บางทีช่วงนี้คงรับความรู้มามากเกินไป ระบบถึงอดพูดต่ออีกยืดยาวไม่ได้ ส่งเสียงจ้อกแจ้กไปหมด ฟังแล้วซูเหมียนก็ใจสงบลง
แต่ในใจเธอกลับเริ่มเสียใจกับการชวนจับมือ อากาศร้อนขนาดนี้ ใครจะทนจับมือกันตลอดเวลาไหวกันล่ะ
แถมยังจับมือแบบสอดนิ้วประสานกันอีก
หลังได้มีชีวิตอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจับมือกับผู้ชาย เธอจึงรู้สึกประหม่าและไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง
ซูเหมียนรู้สึกว่าฝ่ามือของป๋อเยี่ยนโจวราวกับเหล็กร้อนที่แผ่ไอร้อนออกมา จนฝ่ามือของเธอชื้นเหงื่อบาง ๆ ในพริบตา
จะให้เขาจับได้ไม่ได้เด็ดขาด
ซูเหมียนแค่นหัวเราะอย่างหยิ่ง ๆ แล้วโยนความผิดให้เขาก่อน
“ป๋อเยี่ยนโจว จับมือกับฉันแล้วคุณตื่นเต้นมากสินะ มือถึงได้เหงื่อออก”
พอได้ยิน ป๋อเยี่ยนโจวก็หัวเราะเบา ๆ ใบหน้าหล่อคมที่เย็นชาแปรเปลี่ยนด้วยรอยยิ้ม ราวกับน้ำแข็งและหิมะเริ่มละลาย งดงามจนชวนให้ใจสั่น
รอยยิ้มนั้นทำให้ซูเหมียนตาพร่า สมแล้วที่เป็นพระเอก พอยิ้มขึ้นมาก็ชวนให้คนทั้งโลกหลงใหลจริง ๆ
ผู้ชายที่สูงส่งเย็นชาแบบนี้ ปกติแทบไม่ยอมยิ้มให้ใคร แต่ตอนนี้กลับยิ้มให้เธอคนเดียวอย่างมีเสน่ห์ ใครจะต้านทานไหวกันล่ะ
ซูเหมียนต้านทานไหว
เธอท่องในใจถึงเงินสิบล้าน ผู้ชายหล่อดูแล้วสบายตา เธอก็จะมองให้เต็มที่
แต่ถ้าไม่ใช่ของเธอ ก็อย่าไปคิดเกินเลยเด็ดขาด
“อืม ผมตื่นเต้นเกินไปเอง” ป๋อเยี่ยนโจวยอมรับข้อกล่าวหานี้โดยไม่กะพริบตา เว้นไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจับมือกับผู้หญิง”
ดวงตาที่พราวด้วยรอยยิ้มราวกับตะขอ จ้องมองเธอตรง ๆ
หัวใจของซูเหมียนเย็นวาบ นี่เขากำลังทวงคืนจากเธออยู่สินะ เธอฉวยโอกาสเอาเปรียบเขาไปแล้ว ต่อไปคงต้องชดใช้คืนแน่
เพราะรู้สึกผิด ซูเหมียนจึงเบือนสายตาหนี
ป๋อเยี่ยนโจวมองหญิงสาวที่เบือนหน้าไปด้านข้างอย่างเก้อเขิน ไม่ยอมสบตาเขา ท่าทางหยิ่งนิด ๆ นั้นเหมือนแมวที่ฉวยประโยชน์ไปแล้วยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่มีผิด
เขาอดมองเธอเพิ่มอีกหลายครั้งไม่ได้