“คุณก็คงไม่อยากให้ผมเอารูปนี้ไปเผยแพร่หรอกใช่ไหม?”
แสงแดดยามเที่ยงร้อนระอุ ภายในห้องเรียนขนาดใหญ่ ม่านโปร่งริมหน้าต่างพลิ้วไหว แม้แต่สายลมที่พัดเข้ามาก็ยังร้อนอบอ้าวและเหนียวเหนอะ
ตรงประตูหลังห้องเรียน ป๋อเยี่ยนโจวซึ่งกอดหนังสือเรียนเฉพาะทางไว้ในอ้อมแขนถูกขวางทาง
หญิงสาวตรงหน้านั่งอยู่บนโต๊ะแถวสุดท้าย กอดอก ท่าทางหยิ่งผยอง “ถ้ารู้จักดูสถานการณ์ ก็รับข้อเสนอของฉันซะ”
ชายหนุ่มตรงหน้าเธอรับโทรศัพท์ไปดู ขณะฟังเสียงจักจั่นนอกหน้าต่างที่ร้องไม่หยุด ซูเหมียนซึ่งกำลังรอคำตอบเริ่มใจลอย เผลอวอกแวกไปชั่วขณะ
“ระบบ เธอว่าภารกิจนี้จะสำเร็จไหม รูปนั่นมันเกินไปมาก เดี๋ยวพระเอกโมโหจนเสียหน้าแล้วซ้อมฉันขึ้นมาจะทำยังไง?”
ในสายตาเธอ แมวส้มตัวอ้วนตุ้ยนุ้ยกลิ้งกลางอากาศหนึ่งตลบ “เจ้าภาพ ไม่ต้องห่วงหรอก ปกติโลกภารกิจแรกจะง่ายที่สุดและผ่านได้สบาย ๆ พระเอกคนนี้ถึงจะเย็นชา แต่ได้รับการอบรมมาดี ไม่มีทางลงมือทำร้ายใครแน่นอน”
“งั้นก็ดี”
แต่พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ซูเหมียนก็อดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้
เธอเป็นผู้ทำภารกิจมือใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด
ก่อนจะถูกระบบเลือก เธอเป็นเพียงพนักงานกินเงินเดือนธรรมดา ๆ คนหนึ่งในโลกนับไม่ถ้วน พอเพิ่งได้รับเงินเดือนก็ซื้อแตงโมลูกใหญ่เนื้อแน่นเปลือกบางมาปรนเปรอตัวเอง
กลางฤดูร้อนอันร้อนระอุ ในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศเย็น 26 องศา เธอกอดแตงโมแช่เย็นที่ผ่าครึ่งไว้ในอ้อมแขน เปิดละครแย่งชิงอำนาจในวังเรื่องดังดูทางโทรทัศน์ ปิดเสียงโทรศัพท์ ไม่มีใครมารบกวน ไม่ปวดฉี่ วินาทีนั้นเธอคือเด็กสาวที่มีความสุขที่สุดในโลก
ตอนเสียงทะเลาะกันดังมาจากนอกหน้าต่าง ซูเหมียนกำลังใช้ช้อนเหล็กคว้านเนื้อแตงโมเป็นลูกกลมสมบูรณ์ แล้วส่งส่วนที่หวานที่สุดเข้าปาก เธอแหวกม่านออกไปมอง
บนถนนไม่ไกล มีกลุ่มคนล้อมวงดูอยู่ ตรงกลางสายตาของทุกคนคือหญิงวัยกลางคนสองคนที่กำลังทะเลาะกัน
หญิงเสื้อแดงฝีปากร้ายกาจ ชี้หน้าหญิงเสื้อดำแล้วสาดคำด่าทอถึงญาติอีกฝ่ายเป็นชุดโดยไม่มีคำซ้ำ
“แกมัน***ของฉัน ฉัน******แก *******!”
หญิงเสื้อดำก็ไม่ยอมน้อยหน้า ผลักคนที่เข้ามาห้ามออกไป พูดเร็วปรื๋อ จับใจความได้เป็นลำดับ หลังจากด่าญาติของอีกฝ่ายเสร็จก็เริ่มพาดพิงเพื่อนบ้าน สุนัขตัวน้อย...
ซูเหมียนจับใจความสำคัญจากคำด่าที่ถูกเซ็นเซอร์เป็นพรวน จึงรู้ว่าต้นเหตุของการทะเลาะคือ ตอนหญิงเสื้อแดงแอบยัดถุงพลาสติกใช้แล้วจากซูเปอร์มาร์เก็ตลงในกระเป๋าเสื้อ หญิงเสื้อดำก็ฉวยโอกาสขโมยถั่วฝักยาวลดราคาที่อีกฝ่ายซื้อมา
เห็นได้ชัดว่าความขัดแย้งของทั้งคู่ไม่ได้มีแค่เรื่องถั่วฝักยาว ไม่นานก็ลากเอาความสัมพันธ์ในครอบครัวอันยุ่งเหยิงอีกเป็นพรวนออกมาพูด จนซูเหมียนตาค้าง ยืนอยู่ริมหน้าต่างพลางกินแตงโมไปดูเรื่องชาวบ้านไป
เธอมัวแต่ตั้งใจกินแตงโมจนเผลอประคองไม่ดี ผลแตงโมในมือจึงร่วงตุ้บลงพื้น พอเหยียบลงไปก็ลื่นปรื๊ดอีกครั้ง ร่างของเธอพลันร่วงพรวดออกไป
แล้วซูเหมียนก็ตาย ตายเพราะมัวแต่ดูเรื่องชาวบ้าน
หลังจากนั้น เธอก็ทำสัญญากับระบบแมวน้อย เดินทางไปยังโลกต่าง ๆ เพื่อรับบทตัวประกอบหญิงตัวร้าย เมื่อทำตามเนื้อเรื่องของตัวเองจนจบก็ถือว่าภารกิจสำเร็จ
ตอนนี้ซูเหมียนกำลังทำภารกิจในโลกแรกของเธอ
นี่คือเรื่องราวที่มีฉากหลังเป็นมหาวิทยาลัย พระเอกเป็นหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยผู้เย็นชา ส่วนอีกฝ่ายคือนางเอกสาวดาวคณะ ทั้งคู่เป็นเพื่อนสมัยเด็กและเติบโตมาด้วยกัน ตามหลักแล้วเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ พระเอกกับนางเอกก็น่าจะลงเอยกันอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่พระเอกเย็นชา ส่วนนางเอกก็จืดจางราวดอกเบญจมาศ ไม่มีใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทั้งคู่จึงคลุมเครือกำกวมกันมาตลอด ไม่มีใครกล้าทลายกำแพงบาง ๆ ระหว่างกัน
แต่จะปล่อยให้คลุมเครือกันไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่เรื่อง，ดังนั้นตัวละครต้นฉบับของเธอจึงปรากฏตัว
เหมือนนิยายหลายเรื่อง เธอเป็นตัวประกอบหญิงนิสัยร้ายกาจ ทำเรื่องเลวร้ายสารพัด แต่แท้จริงแล้วเป็นตัวช่วยชั้นยอดที่คอยทำให้ความสัมพันธ์ของพระเอกกับนางเอกแน่นแฟ้นขึ้น
ในเนื้อเรื่อง เธอตกหลุมรักพระเอกตั้งแต่แรกเห็น แล้วเริ่มตามจีบอย่างร้อนแรง แต่พระเอกมีใจให้นางเอกอยู่ก่อนแล้ว จึงไม่มีทางตอบรับได้ ตัวละครต้นฉบับจึงทำเรื่องวุ่นวายสารพัดเพื่อเรียกร้องความสนใจ ไม่เพียงไม่ได้หัวใจของพระเอกมา แต่กลับทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของตัวเองและหันไปสารภาพรักกับนางเอก ทลายกำแพงบาง ๆ ระหว่างกันได้ในที่สุด ก่อนจะมุ่งหน้าสู่ตอนจบแสนสุข
ส่วนตัวละครต้นฉบับที่เป็นตัวประกอบ ก็ย่อมจบลงอย่างไม่สวยงามอยู่แล้ว
ตอนนี้ซูเหมียนทำภารกิจตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ซื้ออาหารเช้า ส่งข้อความก่อกวน และแอบถ่ายรูปเสร็จแล้ว วันนี้ระบบก็มอบภารกิจใหม่ให้เธอ
【โปรดทำภารกิจตามจุดเนื้อเรื่องนี้ให้สำเร็จ: ใช้รูปถ่ายที่ดูคลุมเครือข่มขู่ให้พระเอกคบกับตัวเอง】
“รูปถ่ายที่ดูคลุมเครือ” ที่ระบบพูดถึง คือรูปที่เธอแอบถ่ายไว้ตอนงานเลี้ยงชมรมครั้งก่อน ในจังหวะที่พระเอกเมาจนไม่ได้สติ
ซูเหมียนตามจีบพระเอกมาเดือนหนึ่งแต่ไม่เป็นผล ในที่สุดก็หมดความอดทน และคิดแผนร้ายนี้ขึ้นมาตามคำยุยงของพวกเพื่อนไม่เอาไหน
วิธีเลวร้ายเช่นนี้ย่อมถูกพระเอกดูแคลน แต่ไม่เกี่ยวกับซูเหมียน เธอแค่ต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จก็พอ
พระเอกมักอ่านหนังสือและพักกลางวันที่ห้องเรียนใหญ่ซึ่งไม่มีคนอยู่ ซูเหมียนกะเวลาให้แม่นยำ แล้วไปขวางทางเขาก่อนที่เขาจะออกจากห้อง
“ป๋อเยี่ยนโจว ถ้าคุณไม่ยอม ฉันจะปล่อยรูปนี้ให้กระจายไปทั่ว ทำให้ทุกคนรู้กันหมด คุณก็คงไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอกใช่ไหม?”
ขณะพูด ซูเหมียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย วางท่ากร่างและเอาแต่ใจ ถ่ายทอดภาพลักษณ์ที่ชวนให้คนรังเกียจออกมาได้อย่างเต็มที่
เพื่อให้พระเอกเกลียดตัวเองได้อย่างราบรื่น ซูเหมียนกับระบบจึงรีบศึกษาฉากของตัวประกอบหญิงตัวร้ายล่วงหน้าไม่น้อย แถมยังซ้อมหน้ากระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถึงอย่างไรซูเหมียนก็เพิ่งทำภารกิจเป็นครั้งแรก และเพิ่งรับบทตัวประกอบหญิงตัวร้ายเป็นครั้งแรก ในใจก็อดหวั่น ๆ ไม่ได้ โชคดีที่ระบบคอยสนับสนุนเธออย่างเต็มที่ พอเธอพูดบทเหล่านี้จบก็รีบชมเชยทันที
“เหมียนเหมียนแสดงเก่งจัง เหมือนนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมรุ่นใหม่เลย! แค่ลองนึกว่าตัวเองเป็นพระเอก ฉันก็เริ่มโมโหแล้วเนี่ย!”
คำชมนี้ทำให้ซูเหมียนมั่นใจขึ้นมาก
พอเห็นเจ้าภาพมั่นใจ ระบบก็เชิดหัวขึ้นตามอย่างเต็มอกเต็มใจ ทั้งคนทั้งระบบหันไปมองปฏิกิริยาของป๋อเยี่ยนโจวพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ตอนนี้ป๋อเยี่ยนโจวกำลังถือโทรศัพท์ของซูเหมียน ดูรูปถ่ายที่ทั้งคู่ดูคลุมเครือกัน แขนเสื้อของชายหนุ่มพับขึ้นครึ่งหนึ่ง ข้อมือขาวผ่องราวหยก มีเส้นเอ็นนูนขึ้นจาง ๆ
ดวงตาเย็นชาหลุบลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ
เขาดูรูปเพียงใบเดียวอยู่นานกว่าสองนาที ไม่พูดอะไรตลอดทั้งช่วง เห็นได้ชัดว่าถูกพฤติกรรมต่ำช้าของซูเหมียนทำให้โมโหไม่น้อย
ในที่สุดป๋อเยี่ยนโจวก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าเรียบเฉย “เงื่อนไขอะไร?”
“จะอะไรได้อีกล่ะ ก็เป็นแฟนฉันไง!”
นิ้วเรียวขาวของหญิงสาวเล่นปอยผมที่ตกลงมาบนอก น้ำเสียงร้ายกาจแฝงคำข่มขู่ “เราจูบกันไปแล้ว คุณต้องรับผิดชอบฉันสิ!”
พูดจบซูเหมียนก็ถอนหายใจโล่งอกในใจ ในที่สุดเธอก็ทำตามเนื้อเรื่องจบแล้ว ต่อจากนี้ก็แค่รอให้พระเอกปฏิเสธคำขอไร้เหตุผลของเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นเธอที่หยิ่งทะนงก็สะบัดหน้าหนีไปได้เลย
ว่าไปแล้ว เพื่อทำตามเนื้อเรื่อง เธอยังไม่ได้กินมื้อกลางวันเลย ไม่รู้ว่าข้าวน่องเป็ดย่างราดซอสสูตรพิเศษที่ชั้น 4 ของโรงอาหารหนึ่งยังเหลืออยู่ไหม
หนังเป็ดที่ทอดในน้ำมันร้อน ๆ กรอบฟู ราดซอสสีสวยน่ากินลงไปหนึ่งชั้น แล้วคลุกกับข้าวสวยด้วยกัน...
แค่คิดก็หอมจนแทบเคลิ้มแล้ว
ซูเหมียนจึงรอให้ตัวเองถูกปฏิเสธ วันนี้เธอก็จะได้ “เลิกงาน” สักที
ท่ามกลางความคาดหวังเต็มเปี่ยมของซูเหมียน ปลายนิ้วของป๋อเยี่ยนโจวค่อย ๆ ลูบโทรศัพท์ที่ยังไม่ได้คืนให้เธอในฝ่ามือ น้ำเสียงของเขาใสรื่นราวธารน้ำไหล
“ได้”
ซูเหมียน ะบบ: เย่! ดีจัง เขาปฏิเสธแล้ว...
เดี๋ยวก่อน!
เมื่อกี้เขา...ตอบตกลงเหรอ?
เขาตอบตกลงแล้ว? ทำไมถึงตอบตกลงล่ะ!
มันใช่เหรอ นี่มันไม่ถูกต้องนี่นา!
ทำไมพระเอกไม่ทำตามเนื้อเรื่องล่ะ?
คนหนึ่งกับระบบหนึ่งมองหน้ากัน สมองมึนงงไปหมด