อูจิ้นเยว่เปิดรายชื่อเพื่อนขึ้นมาก่อน เงียบสนิท ไม่มีใครติดต่อมา
เธอตั้งค่าเพื่อนทุกคนไว้ให้รับข้อความแต่ไม่แจ้งเตือนแล้ว
เพราะเธอไม่อยากให้แหวนสั่นจนตกใจ ตอนกำลังตั้งใจเก็บทรัพยากรอยู่ข้างนอก
ตามปกติ เธอลบคำขอเพื่อนออกไปเป็นกองใหญ่ ก่อนจะเปิดช่องแชทโลก
“พรุ่งนี้ช่วงป้องกันก็จะหมดแล้ว มีใครจะออกไปสำรวจสถานการณ์กันแต่เช้าพรุ่งนี้ไหม?”
“หาเพื่อน ๆ หาเพื่อน!”
“ทำยังไงดี อูจิ้นเยว่บอกให้อัปเกรดที่หลบภัย แต่วันนี้ฉันก็ยังรวบรวมวัสดุไม่ครบเลย!”
“วันนี้เปิดหีบ ในที่สุดก็ได้ขวานมาสักที!”
“คนข้างบน อย่าได้ยินอะไรนิดหน่อยก็เชื่อไปหมดสิ ตอนนี้อยู่ที่หลบภัยระดับเริ่มต้นก็สบายดีไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่แล้ว ทำไมต้องอัปเกรดที่หลบภัยด้วย เหนื่อยจะตาย ไม่มีขวานก็ไม่อยากไปหาหีบแล้ว”
“……พวกคุณนี่ปากแข็งจริง ๆ เอาเถอะ วันนี้ฉันรวบรวมวัสดุสำหรับอัปเกรดที่หลบภัยได้ครบแล้ว ฉันเชื่อในผู้เล่นระดับเทพ!”
“รวบรวมวัสดุมาทั้งวัน พรุ่งนี้ก็อัปเกรดที่หลบภัยได้แล้ว”
……
อูจิ้นเยว่ดูช่องแชทโลกอย่างเพลิดเพลิน มีทั้งคนกังวล คนตื่นเต้น และคนที่ถอดใจไปแล้วโดยสิ้นเชิง
ตัวเลขมุมขวาบนของช่องแชทแสดงว่าตอนนี้เหลือคนอยู่ 780,000 คน
ไม่รู้ว่าหลังผ่านวันแรกที่ช่วงป้องกันสิ้นสุดลงแล้ว พรุ่งนี้จะเหลือคนอีกเท่าไร
ในช่องแชทยังมีคนเถียงกันอยู่ว่าควรอัปเกรดที่หลบภัยหรือไม่
อูจิ้นเยว่เลิกสนใจข้อความพวกนี้ไปแล้ว
พูดดีแค่ไหนก็ช่วยคนที่ถึงคราวตายไม่ได้
ทันใดนั้น เธอก็เห็นคนในช่องแชทกำลังหาคนแลกขวานเหล็ก
ของที่เขาเอามาแลกคือพลาสติก
เธอจำได้ว่าแบบพิมพ์ของจักรยานเขา เครื่องกรองน้ำ และรถเลื่อนหิมะ ล้วนต้องใช้ของชิ้นนี้
“ขอแลกขวานเหล็กที่มีความทนทานตั้งแต่ 60 ขึ้นไป เอาพลาสติกมาแลก!”