อูจิ้นเยว่รีบไปที่หีบไม้ เก็บมันเข้าเป้ก่อน แล้วจึงเดินต่อไปยังหีบเหล็ก
เมื่อเก็บหีบทั้งสองใบเข้าเป้เรียบร้อยแล้ว เธอก็หันหลังทันที ตั้งใจจะย้อนกลับไปตามทางเดิม
ทันใดนั้น เป้ก็เหมือนถูกติดแม่เหล็กเข้าไป ลากอูจิ้นเยว่พุ่งตรงไปยังหมอกหนาอย่างรวดเร็ว
!!!
นี่มันอะไรกัน
ทำไมถึงบังคับให้เข้าไปด้วยล่ะ!
ไม่ถึงสองวินาที ร่างของเธอก็ถูกลากไปถึงข้างหมอก มือข้างหนึ่งยื่นเข้าไปในหมอกแล้ว
เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากในหมอกแล้ว
สายเป้รัดแน่นมาก อูจิ้นเยว่จึงยังแกะออกไม่ได้ในทันที เธอรีบหยิบปอปอจากกระเป๋าเสื้อออกมา ตั้งใจจะโยนมันออกจากหมอก
สมาธิ์ที่นอนอยู่บนเป้ก็อยากกระโดดลงไปเช่นกัน
แต่เป้ลากไปเร็วเกินไป ราวกับมีมือใหญ่ที่มองไม่เห็นโยนเธอเข้าไป
ก่อนที่คนหนึ่ง กระต่ายหนึ่งตัว และสมาธิ์หนึ่งตัวจะทันตั้งตัว เป้ก็ลากทั้งสามพุ่งลึกเข้าไปในหมอกแล้ว
จะตายเอานะ!
นี่คือความคิดสุดท้ายของอูจิ้นเยว่ก่อนจะรู้สึกมึนงง
ฟ้าดินหมุนคว้าง อูจิ้นเยว่รู้ว่าโยนปอปอออกไปไม่ทันแล้ว จึงกอดมันไว้แน่นแล้วตะโกนเสียงดัง
“สมาธิ์ข้างหลัง จับให้แน่น!”
จากนั้นก็ได้ยินเสียงตูมสามครั้ง พวกเธอถูกโยนลงทะเลจากกลางอากาศ
จู่ ๆ ก็ถูกโยนลงมา อูจิ้นเยว่ตกใจจนตะเกียกตะกายอยู่สองสามที สำลักน้ำเข้าไปหลายอึก
แต่เธอก็ตั้งสติได้ทันที ยกปอปอให้พ้นผิวน้ำก่อน แล้วรีบหยิบเรือไม้ออกจากช่องเก็บของในเป้
“แค่ก ๆ แค่ก ๆ ๆ!”
อูจิ้นเยว่ใช้มือข้างหนึ่งกอดปอปอไว้ ส่วนอีกข้างเกาะขอบเรือไม้แน่น