ร้านกาแฟโรแมนติกไทม์
หญิงสองชายหนึ่งนั่งตรงข้ามกัน
หญิงสาวหน้าตาสะสวย รูปร่างเพรียวบาง น่าตาได้สัก 85 คะแนน กำลังจ้องเขม็งด้วยความโกรธ
“หลี่ซีไห่ นายหมายความว่ายังไง?”
“หยวนหยวนจะไปเรียนต่อต่างประเทศ แค่นายขายบ้านให้หน่อยจะเป็นอะไรไป?”
“นายก็แค่ปริญญาตรี ส่วนหยวนหยวนเป็นปริญญาโท คบกับนายมาตั้งสองปี ตอนแรกก็เป็นนายที่ตามจีบหยวนหยวน”
“ตอนนี้แค่ขอให้นายควักเงิน ก็แค่ขายบ้านเอง ไม่ได้เอา命นายสักหน่อย ถึงกับเสียดายขนาดนี้เลย?”
หยวนน่าคือเพื่อนสนิทของจ้าวหยวน แถมเป็นนักศึกษาปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับ 985
แต่เธอดันไม่ได้โควตาไปเรียนต่อ ติดปัญหาทั้งเกรดและวีซ่า กลับกลายเป็นว่าจ้าวหยวนสอบได้ไปแทน
ในใจเธออิจฉามาโดยตลอด รู้สึกไม่สมดุล แต่ระบายกับเพื่อนสนิทไม่ได้ ก็เลยลงกับแฟนของเพื่อนสนิทได้
หลี่ซีไห่เงียบไม่พูดอะไร
จ้าวหยวนก้มหน้าเล็กน้อย ทำท่าทางน่าสงสาร
นี่ยิ่งทำให้หยวนน่าได้ใจ
“ในฐานะแฟน นี่มันก็เป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่รึไง?”
“สองปีมานี้ นายทำงานก็เก็บเงินได้ไม่น้อยใช่ไหม แค่นี้เองยังจะเอาเงินแค่ไม่กี่พัน ยังจะอวดอ้างอีก?”
หยวนน่าโจมตีจัดเต็ม เยาะเย้ยถากถาง ดูถูกหลี่ซีไห่สุด ๆ
หลี่ซีไห่หยิบบุหรี่ออกมา เอามาดมที่จมูก ถ้าร้านกาแฟนี้ไม่ห้ามสูบบุหรี่ เขาคงจุดไปแล้ว
“นายทำเป็นเฉยทำไม พูดออกมาสิ”
“ถ้านายไม่ยินดี หยวนหยวนก็ได้แต่เลิกกับ นายมันก็แค่พวกไม่คู่ควรกับหยวนหยวน”
หยวนน่าหัวเราะเยาะ ตัวจริงยังไม่ทันแสดงท่าที เธอกลับตัดสินใจแทนไปแล้ว
“เหอะ!”
หลี่ซีไห่ยิ้มเหยียด พูดเรียบ ๆ ว่า “น้องสาวอะไรกันนักหนา ถึงต้องให้ขายบ้าน?”
“镶钻แล้วรึไง?”
หา?
หยวนน่าอึ้ง จ้าวหยวนเต็มไปด้วยความโกรธ
“นาย... นายพูดแบบนี้ได้ยังไง” จ้าวหยวนเอ่ยขึ้นในที่สุด ทั้งอายทั้งโกรธ
“งั้นฉันจะถามเธอหน่อย บ้านหลังนี้พ่อแม่ฉันออกเงินดาวน์ ส่วนผ่อนก็ฉันผ่อนเอง เธอจะให้ขายก็ขาย”
หลี่ซีไห่ด่ากลับว่า “ไอ้เ_ี้ย อย่ามาให้ท้ายนักเลย”
“แกมันเป็นตัวอะไร ถึงได้กล้ามาบอกให้ฉันขายบ้าน”
“แค่เพราะได้นอนกับแกน่ะนะ?”
“แกก็ไม่ใช่ซิงสักหน่อย”
ต่อหน้าเพื่อนสนิท ถูกหลี่ซีไห่ด่าทออย่างนี้ จ้าวหยวนทนไม่ไหว คว้ากาแฟสาดใส่หลี่ซีไห่
“ไอ้สารเลว!”
ด่าจบ จ้าวหยวนก็สะพายกระเป๋าเดินจากไปด้วยความโกรธ
“ไอ้สัตว์!”
หยวนน่าทิ้งคำนี้ไว้ แล้วก็รีบตามไปติด ๆ
ลูกค้ารอบ ๆ เห็นเหตุการณ์ ต่างแอบมองและซุบซิบกันเบา ๆ
หลี่ซีไห่ปาดกาแฟบนหน้า มือถือก็ดังติ๊งต่อง
“เลิกกันเถอะ”
ข้อความจากจ้าวหยวน
“ค่าเครื่องดื่มยังไม่จ่าย สองคนห้าสิบ โอนมาเดี๋ยวนี้”
ข้อความตอบกลับมาทันที แถมยังโอนเงินห้าสิบมาให้ด้วย
“หลี่ซีไห่ เสียแรงที่ฉันตาถั่ว นายไปตายซะ”
หลี่ซีไห่ไม่ใส่ใจเลยสักนิด รับซองแดงแล้วลบจ้าวหยวนออกจากเพื่อนทันที
จ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านกาแฟ
เผชิญกับแสงแดดข้างนอก รู้สึกเพียงว่ามันแสบตามาก
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจ้าวหยวนนั้น ตกต่ำลงอย่างรวดเร็วตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว มีแต่ชื่อไม่มีตัวตนแล้ว
เป็นตัวอย่างของการเลิกราแบบดิ่งเหว
ทุกครั้งที่ตอบข้อความ ก็แค่ไม่กี่ตัวอักษร หลัง ๆ กลายเป็นว่าไม่ส่งข้อความมาก็ไม่มีการตอบกลับ
ท่าทีเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ แม้ทั้งสองจะยังไม่พูดว่าเลิกกัน แต่ก็แทบไม่ต่างจากการเลิกราแล้ว
วันนี้เป็นข้อความเดียวที่จ้าวหยวนเป็นฝ่ายส่งมาก่อน ยังพาเพื่อนสนิทมาด้วย ให้เขาขายบ้านเพื่อเอาเงินไปให้ไปเรียนต่อ
นี่มันตลกสิ้นดี
มันเอาเขาเป็นไอ้โง่ หมามงคล เต่าคลานมาเชือดเลยนี่หว่า
หลี่ซีไห่ไม่มีทางตามใจอีกฝ่ายเด็ดขาด
ไปเมืองนอกแล้วสถานการณ์จะเป็นยังไง ใคร ๆ ก็รู้
เขาถึงต้องบ้าไปแล้วถึงจะส่งเสียจ้าวหยวนไปเมืองนอก
สัดส่วนหน้าตาของจ้าวหยวนยังสู้หยวนน่าไม่ได้ด้วยซ้ำ
สองปีมานี้ก็แค่ช่วงแรก ๆ ที่คบกัน เข้าโรงแรมกันบ่อยหน่อย หลังจากนั้นหลี่ซีไห่วุ่นกับการฝึกงาน ก็เลยมีแค่วันหยุดถึงมีโอกาส
“ให้ตายเถอะ ขาดทุนเล็กน้อย”
“สองปีมานี้อย่างน้อยก็ใช้ไปเป็นแสน”
หลี่ซีไห่เสียดายเล็กน้อย ที่ได้เอากันน้อยไป
ถ้ารู้ว่าจะเป็นวันนี้ ตอนนั้นน่าจะกระแทกให้เต็มแรง
กำลังจะเรียกรถแท็กซี่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นของเอเจนต์
“คุณหลี่ครับ มีลูกค้ามาดูบ้าน ตอนนี้คุณสะดวกไหมครับ?”
เอเจนต์ถาม
“ผมอยู่ข้างนอก จะกลับไปเดี๋ยวนี้”
“ได้ครับ”
วางสาย หลี่ซีไห่เรียก滴滴
บ้านหลังนี้จำเป็นต้องขายจริง ๆ
ไม่ใช่เพราะจ้าวหยวน
แต่เพราะตัวเขาเองอยู่ในเมืองนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว สำหรับเขาแล้ว ไม่มีโอกาสเติบโต
นึกถึงความทะเยอทะยานในปีนั้น เขาก็รู้สึกว่ามันน่าขำ
จบปริญญาตรี หางานในบริษัทโฆษณา ทำแต่งานหาลูกค้าทั้งวัน
เคยมีความมุ่งมั่นอยากจะสร้างชื่อเสียงในเมืองใหญ่ ประสบความสำเร็จให้ได้
ผลสุดท้ายเงินเดือนแต่ละเดือน หักค่าใช้จ่าย ค่าผ่อนบ้านก็หมดไปเกินครึ่ง แถมยังมีแฟนอีก ก็ไม่เหลือเงินเก็บ ยังต้องพึ่งพ่อแม่
ทำงานมาสองปี เขายังไม่มีเงินเก็บเลยด้วยซ้ำ
ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้กลับไปอยู่ในที่ที่ตัวเองถนัด อยู่แบบสบาย ๆ ที่บ้านเกิด หางานอะไรก็ได้ อยู่ใกล้พ่อแม่
ไม่ดีกว่าไปเป็นวัวเป็นม้าทำงานอยู่ข้างนอกเหรอ?
กลับถึงบ้าน เอเจนต์กับลูกค้าก็มาถึงพอดี
ลูกค้าชมสภาพบ้านภายใต้การแนะนำของเอเจนต์
“คุณหลี่ เล่นหุ้นด้วยเหรอครับ?”
ลูกค้าเห็นกราฟเส้นแนวโน้มที่แขวนอยู่ในห้องนั่งเล่น ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“ก่อนหน้านี้เล่นครับ หลังจากนั้นขาดทุนก็เลยเลิกเล่น”
กราฟแนวโน้มนี้ เขาเอามาแขวนตั้งแต่ตอนเพิ่งซื้อบ้าน
ตอนนั้นเขาหนุ่มแน่นเลือดร้อน ใจทะเยอทะยานเกินตัว หวังจะมาบุกตลาดหุ้นให้ร่ำรวย อิสระทางการเงิน แล้วใช้หนี้บ้านให้หมดทีเดียว
ทำแต่ศึกษาเรื่องหุ้นทั้งวัน
พวกขายหนัก กำไรก็เพิ่มพอร์ต ซื้อขายถี่ วิเคราะห์ทางเทคนิค
พวกทุกอย่างมันตกลงไปถึงจุดต่ำสุดแล้ว ไปทางไหนก็มีแต่ขึ้น
พวกทุ่มหมดหน้าตักคือปัญญาชนิดหนึ่ง ยิ่งจนก็ยิ่งต้องทุ่ม
ทฤษฎีพวกนี้ เกือบทั้งหมดได้มาจากช่วงนั้น
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เรื่องเลย
สุดท้ายไม่ต้องพูดถึงทำกำไรเลย ขาดทุนจนกระทั่งเงินผ่อนบ้านก็ไม่เหลือ สุดท้ายยังต้องให้พ่อแม่มาช่วย
จากนั้น เขาก็เลิกคิดเล่นหุ้นเด็ดขาด
ไม่มีวาสนา
“คุณหลี่ครับ บ้านไม่มีปัญหาอะไรนะ แต่ราคาพอลดได้อีกนิดไหมครับ?”
“ 2,100,000”
“เห็นไหมครับว่าผมตั้งใจจริง ลดอีกหน่อยได้ไหม?”
ด้วยการเจรจาของเอเจนต์ สุดท้ายทั้งสองตกลงกันที่สองล้าน
ค่านายหน้า ค่าโอนกรรมสิทธิ์ ฯลฯ ผู้ซื้อเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด
ตกลงกันแล้ว พรุ่งนี้เซ็นสัญญา
“พี่หลี่ครับ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนพี่นะครับ เพราะต้องใช้หนี้บ้านก่อน ถึงจะดำเนินการโอนได้”
“ผมรู้”
ยังติดหนี้บ้านอยู่ การโอนก็ต้องให้ผู้ซื้อวางเงินค่าซื้อไว้กับเอเจนต์ก่อน เพื่อปลดภาระจำนอง
ตกกลางคืน
หลี่ซีไห่นั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่น
ลาออกจากงานแล้ว บ้านก็จะขายแล้ว
กลับบ้านเกิดแล้วจะไปทำอะไรล่ะ?
ทันใดนั้นก็เห็นกราฟแนวโน้มที่แขวนอยู่บนผนัง เขาหยิบมือถือขึ้นมา กดเปิดแอปที่ไม่ได้ใช้มานานแสนนาน
同花顺 !
การล็อกอินบัญชีหมดอายุไปแล้ว ผ่านการยืนยันอีกครั้ง ก็ล็อกอินได้สำเร็จ
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้น
“ระบบพยากรณ์แนวโน้มตลาดหุ้นเริ่มทำงาน เงินทุนถึงเงื่อนไขจะกระตุ้นข้อมูลพยากรณ์โดยอัตโนมัติ”
“ผู้เล่นนักลงทุนปัจจุบันมีเงินหนึ่งหมื่นสองพัน สามารถพยากรณ์หลักทรัพย์ได้หนึ่งรายการ”