หลี่ซีไห่นอนหลับยาวจนฟ้ามืดดินมัว ราวกับตะวันจันทราไร้แสง
พอตื่นขึ้นมา
พ่อแม่กับน้องสาวก็กลับถึงบ้านกันหมดแล้ว
เขาขยี้ตาพลางเดินออกไป
พ่อแม่มองเขาด้วยสายตาเหมือนกำลังรอคำตอบ
“มีอะไรเหรอ?”
หลี่ซีไห่ลูบหน้า “หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ?”
มุมปากพ่อกระตุก แม่ถามว่า “ลูกใหญ่ หุ้นขายไปหรือยัง?”
“ยังครับ” หลี่ซีไห่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
แม่บอกว่า “วันนี้ก็ขึ้นชนเพดานอีกแล้วนะ”
“พ่อกับแม่ก็ตามดูด้วยเหรอครับ”
หลี่ซีไห่ยิ้ม ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง
พ่อแม่แอบติดตามอยู่เงียบ ๆ ก็ดูจะเป็นเรื่องปกติ
เมื่อคืนตอนเอาผลกำไรให้ดู พวกท่านก็เห็นอยู่แล้วว่าซื้อหุ้นตัวไหน
“แล้วลูกคิดยังไงล่ะ?” แม่ถาม
“อย่าไปซักไซ้เลย ให้ลูกใหญ่ตัดสินใจเอง”
พ่อพูดว่า “กินข้าว!”
แม่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ลุกไปที่ครัว
คนทั้งบ้านกินมื้อเย็นไปพลางพูดคุยหัวเราะกันไป แต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องตลาดหุ้นเลยสักคำ
ตกกลางคืน
หลี่ซีไห่ได้รับโทรศัพท์อีกสาย
คราวนี้เป็นเพื่อนสมัยมัธยมต้น
“ซีไห่ พี่กังบอกว่านายกลับมาแล้ว”
“ทำไมไม่บอกกันสักคำ ไม่ออกมาเจอกันด้วย นายไม่เห็นพวกเราเป็นเพื่อนแล้วหรือไง”
หลี่ซีไห่ขำเล็กน้อย “ได้ เจอกันที่ร้านปิ้งย่างประตูเหนือ”
“ดูสิว่าใครว่าง ก็ชวนมาด้วย”
“ได้ เดี๋ยวฉันชวนทุกคนเลย”
วางสายแล้ว หลี่ซีไห่ก็ส่งข้อความลงกลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมต้น จากนั้นโทรหาหยางกัง
“คืนนี้ไม่ได้ ฉันเข้าเวร”
“พวกนายดื่มกันไปก่อน”
“ถ้าจะเอาเหล้า บอกฉันได้ เดี๋ยวเรียกคนเอาไปส่งให้”