“ฆ่าผีดิบขาวได้แล้วงั้นหรือ?”
เซี่ยอวี่ย่อตัวอยู่หน้าถ้ำโคลน มือทั้งสองกำมีดเขียงเนื้อแน่น ซอมบี้รูปร่างน่าขยะแขยงในถ้ำสลายกลายเป็นหนองสีเขียว เหลือไว้เพียงหีบสมบัติทองแดงใบหนึ่ง
เขาไม่ลังเล เปิดหีบทันที ของสองชิ้นที่หล่นออกมาไม่ได้ตรวจดูให้ละเอียด ก็ยัดใส่กระเป๋าเป้รวดเดียว
หีบสมบัติสะดุดตาเกินไป แถบริมแม่น้ำก็มักมีกลุ่มนักตกปลาออกมาหาของกันเป็นประจำ ระวังไว้ย่อมดีกว่า
เขากวาดตามองรอบด้าน ไม่เห็นใคร จึงพาเสี่ยวเฮยกลับเข้าไปในป่าเหมาท้ออีกครั้ง แล้วขนไม้ท้อ ลูกท้อ และซากงูยักษ์กลับมา
เมื่อเดินมาถึงประตูทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร ก็เป็นเวลาหกโมงกว่าแล้ว ปกติช่วงนี้แทบไม่มีคนอยู่ด้านนอก แต่วันนี้บรรดาเจ้าของบ้านกลับมารวมตัวกันแน่นขนัดอยู่หน้าประตู
เซี่ยอวี่ชะโงกมองเข้าไป เห็นหลี่เฉิงจวินพาชายฉกรรจ์หลายคนลากโลงศพสีดำกลับมาจากภูเขาฝั่งตรงข้าม
พวกเขานำแผ่นเตียงมาตอกติดกัน ติดล้อจักรยานเสือภูเขาไว้สองข้าง ดัดแปลงเป็นรถลากอย่างง่าย
โลงศพสีดำที่เดิมติดค้างอยู่บนเนินเขาฝั่งตรงข้าม ตอนนี้วางอยู่บนนั้น
“เพื่อความปลอดภัยของเพื่อนบ้านทุกคน กลุ่มช่วยเหลือเพื่อนบ้านไม่ยอมให้นายขนโลงศพเข้าไปในหมู่บ้านเด็ดขาด!”
“ถ้าข้างในมีสิ่งประหลาดขึ้นมา นายจะเอาชีวิตเพื่อนบ้านหลายพันคนไปวางไว้ตรงไหน? ทุกคนว่าใช่ไหม!”
หวงเจิงพาคนมาขวางหลี่เฉิงจวิน พลางตะโกนเสียงดัง เพื่อนบ้านรอบข้างต่างส่งเสียงสนับสนุน ชี้ไม้ชี้มือใส่หลี่เฉิงจวินกับพวก
หลี่เฉิงจวินยกมือห้ามสหายที่กำลังจะก้าวออกไป แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า
“เสี่ยวหวงพูดมีเหตุผล ฉันคิดไม่รอบคอบเอง”
“ทีแรกฉันก็คิดว่าจะให้เพื่อนบ้านมาร่วมเป็นพยานตอนกำจัดสิ่งประหลาด จะได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์กัน”
“เหลวไหล!” หวงเจิงสวนทันควัน “ฉันว่านายพวกนี้ไม่กล้าเปิดโลงข้างนอกหมู่บ้าน เลยลากกลับมา คิดจะดึงพวกเราลงเหวไปด้วย!”
“แกว่าใครไม่กล้าวะ?” ชายหนุ่มที่พันผ้าพันแผลไว้รอบหัวชี้ขวานด้ามไม้ไปทางหวงเจิง เขาคือชายผิวคล้ำที่ถูกเสี่ยวเฮยกดลงกับพื้นเมื่อเช้า