หลินจือเวยสูงกว่าเซี่ยอวี่เกือบหนึ่งช่วงศีรษะ โครงร่างใหญ่ รูปร่างอวบอิ่ม ดูน่าเกรงขามไม่น้อย ยามยืนมองลงมาจากที่สูง เซี่ยอวี่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันไม่น้อย
หลินจือเวยที่ถอดหน้ากากออกแล้วงดงามยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
เส้นผมดำขลับ ริมฝีปากแดง ฟันขาวเรียงสวย ใบหน้าได้รูปละมุน สันจมูกโด่ง ผิวขาวเนียนละเอียด อายุยังไม่ถึง 30 ปี ดวงตาหางหงส์ของนางยามยิ้มดูราวกับมีหัวใจสีชมพูลอยออกมา
รูปร่างจัดว่าเป็นที่สุดในบรรดาคนที่มีรูปร่างงดงาม ส่วนหน้าตาก็สวยล้ำเลิศ
เซี่ยอวี่ยิ้มพลางยื่นมือไปจับมืออีกฝ่าย
“ตึก 1 เซี่ยอวี่ อาชีพนักพรต”
ความงามเป็นดั่งยาพิษ ทั้งสองเพิ่งรู้จักกัน เซี่ยอวี่ย่อมไม่เปิดเผยทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเอง
โดยเฉพาะอาชีพ【ยมทูต】ที่มีเพียงหนึ่งเดียว จำเป็นต้องปกปิดเอาไว้
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มให้กัน ถือว่ารู้จักกันแล้ว
“เดี๋ยวคุณกลับชุมชนกับผม เดินวนสักรอบ ทุกคนก็จะรู้ว่าคุณเป็นคนของผม จะได้ไม่มีใครมารังควานอีก” ที่เซี่ยอวี่แสดงอำนาจต่อหน้าคนมากมาย ก็เพราะอยากตัดปัญหาที่อาจเกิดขึ้น
“คน...ของคุณเหรอ?” หลินจือเวยยิ้มบาง ๆ “ได้สิ”
“แล้วตอนนี้เราจะทำอะไรกัน?”
เซี่ยอวี่ตรวจดูระดับการกลายร่างเป็นศพผีของศพไปแล้ว ทั้งยังชักนำไอหยินมาได้ ภารกิจใหญ่ที่สุดของวันนี้จึงถือว่าเสร็จสิ้น
“เตรียมไปป่าเหมาท้อเก็บฟืน แล้วคุณล่ะ มาที่นี่คิดจะทำอะไร? ผมไปเป็นเพื่อนก็ได้ ถือโอกาสเดินดูรอบ ๆ ให้คนรู้จักเราในฐานะพวกเดียวกันมากขึ้นด้วย”
หลินจือเวยไม่ได้ปิดบัง “ตอนกลางวันจะมีปีศาจตัวเล็ก ๆ โผล่ตามที่โล่งนอกชุมชน อัตราดรอปหีบสมบัติค่อนข้างสูง ในแม่น้ำก็มีผีน้ำ ปกติฉันเลยออกล่าไปทั่ว”
“วันนี้ไม่ได้อะไรเท่าไร เก็บฟืนเป็นเพื่อนคุณเสร็จแล้วก็กลับชุมชนเลยดีกว่า พอดีเหนื่อยแล้วด้วย”
ปีศาจงั้นหรือ?
เซี่ยอวี่เคยเจอมาบ้าง เสี่ยวเฮยก็นับเป็นตัวหนึ่ง รวมถึงสุนัขพันธุ์กุ้ยฟู่ของคุณลุงจางที่มีพลังแข็งแกร่งทีเดียว
ตัวเขาเองยังไม่เคยฆ่าปีศาจตัวเล็ก ๆ ตามที่โล่งนอกชุมชนมาก่อน
ดูท่าหลินจือเวยจะมีฝีมือไม่เบา
“ได้ งั้นไปป่าเหมาท้อกัน”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยอวี่เจอผู้หญิงซึ่งสูงกว่าเขา จึงรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง