เขตที่สิบเอ็ด ป้อมปราการใต้ดินลึก 300 เมตร
หลอดไฟสว่างจ้าสาดแสงสีขาวเย็นเยียบ ทำให้พื้นที่ปิดขนาดใหญ่แห่งนี้ซีดขาวไปทั่ว
กลิ่นเหงื่อเหม็นอับจากฝูงชนที่เบียดเสียดกันลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
ระบบระบายอากาศทำงานเกินกำลัง ส่งเสียงครืดคราดอื้ออึง
ผู้คนระดับล่างกว่าหมื่นคนถูกยัดรวมกันอยู่ที่นี่ราวกับสัตว์เลี้ยง ส่วนใหญ่ยังคงมีร่างกายเนื้อหนังอันเปราะบาง บัดนี้ต่างเบียดตัวสั่นระริก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อสถานการณ์ที่ไม่รู้แน่ชัด
“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงต้องอพยพด่วน?”
“ได้ยินว่ามีพวกนอกรีตที่อันตรายสุดขีดปรากฏตัวในเขตด้านบน กำลังทำลายถนนหนทางกับสิ่งปลูกสร้างอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่หน่วยจักรกลติดอาวุธหนักก็ยังขวางไม่อยู่”
“ขอองค์ประมุขสมองกลคุ้มครอง พวกนอกรีตนั่นไม่กลัวถูกล้างระบบหรือไง?”
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นเป็นระยะจากฝูงชน
เอ-219 พิงกำแพงตรงมุมห้อง นัยน์ตาสีเขียวมรกตไร้ซึ่งความหวั่นไหว
เขายกแขนกลที่สะท้อนแสงเย็นเยียบขึ้นมา ขยับข้อนิ้วโลหะอย่างเบื่อหน่าย
เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าพวกนอกรีตข้างนอกกำลังทำลายอะไร
ไม่ว่าจะเป็นถนนที่ถูกระเบิดพัง หรือเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ถูกถอดชิ้นส่วนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ล้วนไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกะทันหันครั้งนี้จะส่งผลต่อการจัดสรรพลังงานของเดือนหน้าหรือไม่
โควตาพลังงาน 5% ที่เขาอุตส่าห์ใช้เล่ห์เหลี่ยมกักไว้ กำลังจะฟอกให้กลายเป็นเงินสะอาดแล้วโอนเข้าบัญชีสี่บัญชีได้อยู่รอมร่อ! ขอแค่สะสมแต้มผลงานให้ครบ ก็จะยื่นขอเปลี่ยนโครงกระดูกลำตัว และหลุดพ้นจากร่างเนื้อหนังอันเปราะบางนี้ได้อย่างสิ้นเชิง...