ออกจากอาคารพักอาศัยแล้ว เจียงหลีเยว่ก็พาซวงหลิงมุ่งหน้าไปยังสถานพินิจเยาวชนเมืองเจียงเฉิงอย่างเร่งรีบไม่หยุดพัก
เสียงลมกรอกเข้าหู อาคารสองข้างทางถอยหลังผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในสายตาของเธอเหลือเพียงแสงเงาพร่ามัว
สวีเชี่ยน ฉันมาหาเธอแล้วนะ
....
เหลืออีกสองช่วงถนนก็จะถึงสถานพินิจเยาวชน เจียงหลีเยว่จึงให้ซวงหลิงหยุด เธอลูบแผงคอนุ่มสลวยสวยงามของมัน พลางยิ้มตาหยี “รอฉันอยู่ตรงนี้สักครู่นะ”
ซวงหลิงส่งเสียงฟืดฟาดอย่างว่าง่าย
เจียงหลีเยว่ดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ อุ้มเสวียนเย่ไว้ในอ้อมแขน ก่อนร่างจะวูบหายเข้าสู่โหมดพรางกายอย่างไร้สุ้มเสียง
เสวียนเย่ใช้หางเกี่ยวข้อมือของเธอแล้วเคลื่อนย้ายพริบตามาถึงหน้าสถานพินิจเยาวชน สิ่งแรกที่เห็นคือกำแพงสูงเกือบสามถึงสี่เมตร มีลวดตาข่ายไฟฟ้าขึงอยู่ และประตูเหล็กบานหนาหนัก
เธอหรี่ตา ก่อนใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาเข้าไปด้านในอย่างง่ายดาย
ภายในสถานพินิจเยาวชนเงียบสงัด ลานกว้างไร้ผู้คน เจียงหลีเยว่กวาดตามองผ่าน ๆ สองครั้งแล้วตรงไปยังเขตหอพัก ก่อนจะเข้าไปในอาคารหอพัก
ในอาคารมีเจ้าหน้าที่เข้าเวร ครูฝึกในเครื่องแบบหลายคนนั่งคุยกันอยู่ในห้องเวร
“เด็กพวกนี้เห็นชัดเลยว่าคุมยากขึ้น รับมือแทบไม่ไหวแล้ว เมื่อไรคนมาช่วยจะมาถึงสักที? พวกเขาตื่นรู้กันหมดแล้ว ลงมือหนักเบาไม่เป็น ครั้งก่อนเกือบฟันแขนฉันขาด”