จื่อโม่จ่านชิวกับเสี่ยวหยางยืนอยู่ตรงจุดเกิดใหม่เกือบครึ่งนาที สุดท้ายก็ยังต้องกัดฟันวิ่งออกไป
ช่วยไม่ได้ จะหลบอยู่ตรงนี้ก็ไม่ใช่ทาง ประธานกิลด์ยังสู้กับศัตรูอยู่ข้างหน้า
แต่เพิ่งวิ่งออกไปได้สิบกว่าก้าว ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง ทั้งคู่กระโดดถอยกลับไปตามสัญชาตญาณ
ร่างนั้นหยุดฝีเท้าแล้วหันมามองอย่างสงสัย “จื่อโม่ เสี่ยวหยาง พวกนายทำอะไรกันน่ะ? ซ้อมกระโดดไกลอยู่หรือไง? ตอนนี้กำลังสู้กันอยู่นะ!”
จื่อโม่จ่านชิว: “...”
เสี่ยวหยาง: “...”
อ๋อ ๆ ๆ ที่แท้ก็พวกเดียวกันนี่เอง
เรียกว่าถูกนักฆ่าคนนั้นทำเอาผวาจนฝังใจเลยทีเดียว
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งไปยังสนามรบหลักอย่างเงียบงัน
【แผนที่】[ลมพัดแล้วก้นเย็น]：โอ้โห เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? สถานการณ์ดูไม่เหมือนเมื่อกี้แล้วนะ? แนวรบของหมาป่านักรบปั่นป่วนไปหมดเลย!
【แผนที่】[นายชื่อเอ่อร์ตัวหลงหรือไง?]：ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ทำไมเห็นสมาชิกกิลด์สามสายน้ำที่ผูกผ้าแดงไว้บนแขนอยู่ท่ามกลางพวกหมาป่านักรบล่ะ? ใจกล้าขนาดนี้เลยเหรอ? รอบตัวมีแต่ศัตรูทั้งนั้นนะ!
【แผนที่】[นายเห็นกางเกงในฉันไหม]：เหมือนจะเป็นนักฆ่านะ... โห ไปถึงไหนก็ไม่เหลือใครรอดเลยหรือไงเนี่ย?
【แผนที่】[หลงรักจนหัวปักหัวปำ]：เดี๋ยวนะ พวกนักฆ่าเริ่มใช้สกิลกันตั้งแต่เมื่อไหร่? พานักเวทไปด้วยได้ไหม?
【......】
สถานการณ์ในสนามรบที่พลิกผัน ทำให้ช่องแผนที่กลับมาคึกคักอีกครั้ง
สายตาของผู้เล่นไม่น้อยถูกดึงดูดไปยังร่างที่อยู่ในวงล้อมของหมาป่านักรบ ช่วยไม่ได้ ผ้าแดงที่แขนของเธอโดดเด่นท่ามกลางผ้าสีน้ำเงินทั้งแผงขนาดนั้น!