เจียงหลีเยว่เก็บจดหมายเชิญสีทองหม่นไว้ในมิติ ปลายนิ้วลูบไล้แหวนทับทิมเนื้อกระดูกบนนิ้วชี้ขวาเบา ๆ ก่อนอุ้มเสวียนเย่แล้วหันกลับ เดินย้อนเส้นทางเดิมออกไป
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูหินมหึมา
แสงแดดเจิดจ้าก็สาดลงมาอย่างไร้สิ่งบดบัง
เจียงหลีเยว่หรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ ยกมือขึ้นบังแสง
ท้องฟ้าสว่างจ้าแล้วอย่างไม่น่าเชื่อ
ทั้งที่เธอเข้าไปในซากโบราณสถานตอนเที่ยงคืนแท้ ๆ ภายในตำหนัก เธอรู้สึกว่าถูกพรากการรับรู้ไปเพียงชั่วครู่ แต่โลกภายนอกกลับผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
เสวียนเย่ขยับตัวในอ้อมแขนอย่างกระสับกระส่าย
กรงเล็บชี้ขึ้นไปกลางอากาศ
“โฮ่ง~!”
จากนั้นมันก็พาเธอจากก้นรอยแยกขึ้นมาถึงพื้นดิน
ลมบนที่รกร้างค่อนข้างแรง พัดหอบทรายปลิวเข้าปะทะใบหน้า
เจียงหลีเยว่ไม่ได้ใส่ใจทรายที่พัดมาเพียงเล็กน้อย เธอหรี่ตาแล้วเงยหน้าขึ้น
เห็นตัวอักษรสีทองขนาดมหึมาหลายบรรทัดลอยเด่นระยิบระยับอยู่เหนือศีรษะ—
ถึงเหล่านักรบแห่งโลก ลานอ้าวทุกคน:
ประตูโลกเปิดแล้ว
อีก 10 วัน ดินแดนทดสอบหมื่นเผ่าจะเปิดขึ้นอย่างเป็นทางการ
โปรดเตรียมตัวให้พร้อม เพื่อรับการชำระล้างและบททดสอบที่แท้จริง
เนื้อหาเหมือนกับบนจดหมายเชิญทุกตัวอักษร
เจียงหลีเยว่ประหลาดใจเล็กน้อย
...ถึงทุกคนในลานอ้าวจริง ๆ ด้วยเหรอ?
ถ้าอย่างนั้น ดินแดนทดสอบหมื่นเผ่าที่ว่านี้ก็เปิดให้ผู้ตื่นพลังทุกคนในลานอ้าวเข้าร่วมสินะ?
สมองกลอัจฉริยะบนข้อมือเริ่มสั่นอย่างบ้าคลั่ง
เจียงหลีเยว่ก้มลงแตะเปิดหน้าจอ ข้อความใหม่ในกลุ่มหลักซานสุ่ยเด้งขึ้นมาไม่หยุด
[เหล่าเจี้ยน (ฉบับมีลูกสาว): ให้ตายสิ นั่นอะไรบนฟ้า? ดินแดนทดสอบหมื่นเผ่าอะไรน่ะ?]
[จิ่วจิ่วต้องพยายามแข็งแกร่งขึ้น: ตัวหนังสือใหญ่มาก แถมยังสว่างสุด ๆ ทุกคนทั่วโลกเห็นกันหมดใช่ไหม? นี่จะมีดันเจี้ยนใหม่อีกแล้วเหรอ?]