เหล่าเจี้ยนกับคนอื่น ๆ ทยอยเดินทางมาถึงนครชมจันทร์
ลู่ยวี่หวยออกไปลงทะเบียนกับกิลด์นักผจญภัยตั้งแต่เช้าตรู่ พอเหล่าเจี้ยนกับพวกมาถึง เขาก็พาทุกคนไปยังคฤหาสน์หรูสี่ชั้นของตัวเอง
เหล่าเจี้ยนและคนอื่น ๆ ก้าวเข้ามาก็ตะลึงจนพูดไม่ออก
“พี่หวย พี่นี่...มีเงินขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงกับเช่าบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ในนครชมจันทร์ ได้ยินมาว่าค่าเช่าที่นี่แพงมาก แถมยังต้องจ่ายค่าคุ้มครองวันละ 10 เหรียญเงินด้วย”
“จริง ๆ ไม่จำเป็นต้องหาที่ดีขนาดนี้ก็ได้ เช่าที่พออยู่ได้ก็พอแล้ว เงินควรเอาไปใช้กับเรื่องที่จำเป็น...” เหล่าเจี้ยนซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล
ลู่ยวี่หวยมองเขาแวบหนึ่ง “พึมพำอะไรของนาย?”
“นี่เป็นบ้านที่เสี่ยวหลีซื้อ กิลด์ในนครชมจันทร์ฉันยังไม่มีเวลาไปเช่าฐานที่มั่นเลย ที่นี่แค่ให้พวกนายพักชั่วคราวเท่านั้น”
เหล่าเจี้ยน “...ฉันก็ว่าอยู่ นายจะใจป้ำขนาดนั้นได้ยังไง ที่แท้เสี่ยวหลีน้องสาวเป็นคนซื้อ...ซื้อเหรอ? บ้านหลังนี้ซื้อขาดแล้วเหรอ?”
พูดถึงครึ่งทาง เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ดวงตาเบิกกว้างทันที
ลู่ยวี่หวยทำท่าภาคภูมิใจและได้ใจสุด ๆ
“ใช่ เสี่ยวหลีซื้อด้วยเหรียญทอง!”
คราวนี้เหล่าเจี้ยนกับพวกอิจฉาจริง ๆ แล้ว
โธ่ ทำไมพวกเขาถึงไม่มีน้องสาวอย่างเสี่ยวหลีบ้างนะ?
สวรรค์ ลำเอียงเกินไปแล้ว!
ถอยไปหมื่นก้าว อย่างน้อยบ้านละคนมีเสี่ยวหลีสักคนไม่ได้หรือไง?
เจียงมู่อวิ๋นหรี่ตาจ้องลู่ยวี่หวย “พูดจบหรือยัง? ถ้าจบแล้วก็ไปทำงาน”