ภายในหอข่าวสารของเมืองซิงอวิ๋นตกแต่งด้วยโลหะหนักที่ดูเย็นชาแข็งกระด้าง
แท่งหินสีดำขนาดมหึมาและเฟืองโลหะหมุนช้า ๆ จอแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศก็แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบออกมา
ลู่ยวี่หวยเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ ก่อนยิ้มแฉ่งทักผู้ดูแลต่างเผ่าที่มีผิวหนังเป็นหินซึ่งอยู่ด้านใน
“พี่ชาย ขอถามอะไรหน่อยสิ” เขาพูดอย่างสนิทสนม “ที่นี่มีของวิเศษที่แค่รู้ว่าอีกฝ่ายเคยทำอะไรหรือไปที่ไหน ก็สามารถตามตัวออกมาได้ไหม?”
ผู้ดูแลผิวหินมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ลูกค้า หอข่าวสารมีอุปกรณ์ติดตามระดับสูง แต่เงื่อนไขในการใช้งานคือ ต้องมีเลือด เส้นผม หรือของใช้ส่วนตัวของเป้าหมายเป็นต้น”
“ถ้าไม่มีอะไรเลย ต่อให้ซื้ออุปกรณ์ติดตามระดับสูงสุดอย่างระดับเอสเอสเอส ก็หาตัวไม่เจอหรอกครับ”
ลู่ยวี่หวยถอนหายใจอย่างจนปัญญา
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้บุกรุกกลุ่มนั้นหน้าตาเป็นอย่างไรหรือชื่ออะไร แล้วจะไปหาเลือดกับของใช้ส่วนตัวจากที่ไหน?
เจียงหลีเยว่ยืนอุ้มเสวียนเย่อยู่ข้าง ๆ พอฟังคำพูดของผู้ดูแลจบก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
ผู้บุกรุกไม่ได้ตามหากันง่าย ๆ
ไม่อย่างนั้นด้วยความเกลียดชังที่ผู้เข้าทดสอบมีต่อผู้บุกรุก แดนทดสอบคงไม่มีผู้บุกรุกหลงเหลืออยู่แล้ว
“ถ้าหาอุปกรณ์ไม่ได้ก็ช่างเถอะ เราใช้เงินซื้อเบาะแสกันตรง ๆ เลย” เธอพูดอย่างใจกว้าง “พี่หวย ไปโพสต์ประกาศให้รางวัลในเว็บบอร์ดเถอะ ขอแค่เงินมากพอ บางทีอาจได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ก็ได้”
สิ่งที่แดนทดสอบมีมากที่สุดก็คือพวกนักพนันชีวิตและพ่อค้าข่าวสารที่ยอมเสี่ยงตายเพื่อเหรียญทดสอบ