“เท่สุด ๆ เลย ประธาน!” เหล่าเจี้ยนเดินวนรอบยานพาหนะจักรกล มองซ้ายทีขวาที แทบอดใจไม่ไหวอยากมุดเข้าไปทดลองขับเดี๋ยวนั้น “เจ๋งกว่ารถพัง ๆ ข้างนอกเป็นร้อยเท่า!”
ลู่ยวี่หวยเปิดประตูรถอย่างภาคภูมิใจ แล้วเชิดคางให้ทุกคน “ขึ้นรถ คันหน้าฉันขับ ส่วนคันหลังให้เหล่าเจี้ยนขับ”
“ได้เลย ให้พี่เจี้ยนผู้มีฝีมือขับรถชั้นหนึ่งพาพวกนายสัมผัสความเร้าใจและความเร็วเอง!” เหล่าเจี้ยนกระโดดขึ้นรถคันหลังอย่างร่าเริง
ทุกคนแบ่งเป็นสองกลุ่มแล้วขึ้นรถแยกกัน
ลู่ยวี่หวยสตาร์ตยานพาหนะ เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ
“ตั้งค่าระบบนำทาง เป้าหมายอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ระยะทาง 56 กิโลเมตร”
บนกระจกหน้ารถปรากฏภาพเส้นทางสีฟ้าอ่อน ระบุทิศทางการเดินทางอย่างแม่นยำ ข้างกันยังมีแผนที่ภูมิประเทศสามมิติ ซึ่งแสดงสิ่งกีดขวางทั้งหมดบนเส้นทางข้างหน้าให้เห็นอย่างชัดเจน
ลู่ยวี่หวยยกมุมปาก ก่อนเหยียบคันเร่ง
ยานพาหนะจักรกลสีดำสนิททั้งสองคันพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูหลุดจากสาย เสียงฟิ้วดังขึ้นพร้อมฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วถนน
“โห เร็วเกินไปแล้วมั้ง!!” จิ่วจิ่วที่นั่งเบาะหลังคว้าราวจับแน่นจนแทบเอาหน้าแนบกับพนักเก้าอี้ด้านหน้า
พอเริ่มชินขึ้นมาหน่อย เธอก็ลนลานคาดเข็มขัดนิรภัย
นึกว่านั่งข้างหลังไม่ต้องคาดเข็มขัดเสียอีก บ้าจริง ไม่คิดเลยว่าแรงกระชากจะหนักขนาดนี้
ชานเมืองรกร้างเคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว
รถที่ถูกทิ้งไว้ เสาไฟฟ้าที่เอียงล้ม และพื้นถนนที่มีวัชพืชขึ้นรก ทุกอย่างล้วนวูบผ่านไปนอกหน้าต่าง
ผ่านไปสิบกว่านาที ลู่ยวี่หวยก็ชะลอรถแล้วจอด
จิ่วจิ่วลงจากเบาะหลังด้วยสีหน้าเหมือนคนเมารถ “รถนี่วิ่งไปกี่กิโลเมตรต่อชั่วโมงเนี่ย... ตอนนี้ฉันยังมึนหัวอยู่เลย...”
“ประสบการณ์นั่งรถดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไร”
ลู่ยวี่หวยลูบรถคู่ใจ ก่อนถอดแยกพวกมันกลับเป็นชิ้นส่วนแล้วเก็บใส่กระเป๋า พร้อมรับปากว่าคราวหน้าจะพัฒนาให้ดีกว่านี้ เพื่อให้ทุกคนได้นั่งรถอย่างสบายใจ
“ฉันว่าใช้ได้เลยนะ” เหล่าเจี้ยนกลับดูตื่นเต้นมาก “รู้สึกว่าสุดยอดชะมัด!”