“อย่างแรก ผมคิดว่าพวกมอนสเตอร์ระดับต่ำพวกนี้คงไม่ได้มีความแข็งแกร่งเท่ากับที่เราเจอเมื่อคืนไปตลอดหรอก” ลู่ยวี่หวยชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว สีหน้าสงบนิ่งอย่างที่หาได้ยาก “พวกมอนสเตอร์ชั้นยอดกับบอสในเกม ก็มีโอกาสปรากฏขึ้นในโลกจริงได้เหมือนกัน”
“อย่างที่สอง คือความเป็นระเบียบ”
“สิ่งนี้เปราะบางที่สุด ตอนนี้ทุกคนยังอยู่ในสภาพมึนงง กองทัพก็พยายามรักษาความสงบอยู่ แต่ลองคิดดูสิ ตอนนี้ทุกคนมีอาวุธอยู่ในมือ แถมยังทำร้ายคนอื่นได้ด้วย”
“ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป พอความคิดของบางคนเริ่มบิดเบี้ยว ต่อให้เป็นกองทัพก็เอาไม่อยู่”
ลู่ยวี่หวยลดมือลง ก่อนประสานมือทั้งสองข้างแล้วใช้คางเกยไว้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “เพราะงั้น เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ผมเสนอว่าเราควรมีกำลังของตัวเอง...”
“นายคิดจะรวบรวมคนในกิลด์สินะ” เจียงมู่อวิ๋นไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับความคิดของลู่ยวี่หวย
พวกเขาเป็นพี่น้องกันมานานกว่ายี่สิบปี เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เจียงมู่อวิ๋นย่อมรู้ดีว่าลู่ยวี่หวยเป็นคนแบบไหน
“ใช่” ลู่ยวี่หวยพยักหน้า พูดอย่างเปิดเผย “สมาชิกของเรามีเกือบ 600 คน แถมสมาชิกหลักยังมีอุปกรณ์พร้อมสรรพ อีกอย่าง ทรัพยากรในกิลด์เราก็มีไม่น้อย”
“ฐานที่มั่นของเรามีสายแร่ตั้งสองสาย แล้วยังมีบัฟกับไอเทมสำหรับทีมอีกตั้งเยอะ จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้”
เจียงมู่อวิ๋นถาม “ตอนนี้เข้าไปในฐานที่มั่นได้หรือยัง?”
ลู่ยวี่หวยส่งเสียงจึ๊ก “เดี๋ยวลองดู”
เขาลองแล้วพบว่าเข้าไปไม่ได้ ก็ถึงกับหน้าถอดสี
“หมายความว่ายังไง? หรือฐานที่มั่นของเราถูกกลืนไปแล้ว? เทวโองการบ้าเอ๊ย ฐานที่มั่นก็เป็นของในเกมเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องทำกับพวกเราแบบนี้ด้วย!”