ทั้งห้าคนรีบแยกย้ายกันออกไป ตั้งขบวนล้อมเอาไว้
นักเวทเป็นฝ่ายลงมือก่อน ลูกไฟลูกหนึ่งพุ่งเข้าใส่เสวียนเย่พร้อมคลื่นความร้อนแผดเผา
หูแหลมของเสวียนเย่กระดิกเล็กน้อย ร่างพลันไหววูบแล้วหายไปจากจุดเดิม
ลูกไฟพุ่งกระแทกกิ่งไม้ที่ว่างเปล่าจนเสียงดังสนั่น กิ่งใบระเบิดกระจาย
“มันวาร์ปไปแล้ว! รีบหา—”
เขายังพูดไม่ทันจบก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคอ พริบตาต่อมาก็ไปโผล่ที่จุดเกิดใหม่แล้ว
เขายืนนิ่งอึ้งอยู่สองวินาที
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
เขายังมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเจ้าตัวนั้นเคลื่อนไหวยังไง ตัวเองก็ตายไปแล้วเหรอเนี่ย?!
คนที่เหลือก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
เงาร่างของเสวียนเย่เคลื่อนที่ไปมาโดยไม่มีช่วงพักคูลดาวน์ เดี๋ยวก็ไปโผล่บนยอดไม้ เดี๋ยวก็วาร์ปไปอยู่ข้างหลังใครบางคน แล้วตวัดกรงเล็บใส่ทีเดียว พลังกัดกร่อนจากห้วงเหวก็บังเกิดผลทันที
ผู้เล่นที่ถูกกัดกร่อนตัวแข็งทื่อ ได้แต่มองค่าสถานะของตัวเองลดฮวบจนแทบไม่ทันดื่มยา ก็ถูกเสวียนเย่ตวัดกรงเล็บซ้ำอีกที ส่งกลับจุดเกิดใหม่ในพริบตา
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึง 30 วินาทีด้วยซ้ำ
ทั้งห้าคนมาเจอกันครบที่จุดเกิดใหม่
“บ้าเอ๊ย?!” นักเวทได้สติ หันมองเพื่อนร่วมทีมที่ยืนเรียงกันอยู่ข้างตัว สีหน้าไม่อยากเชื่อ “พวกนายก็โดนฆ่าในพริบตาเหมือนกันเหรอ? เร็วขนาดนี้เลย?”
“ถามได้! เจ้านั่นวาร์ปได้ พวกเราแตะตัวมันไม่ได้เลย แถมดาเมจยังแรงเว่อร์อีก!”
“โดนแค่ทีเดียวค่าสถานะหายไปเป็นกอง แป๊บเดียวก็ตายแล้ว...”
ทั้งห้าคนมองหน้ากันไปมา แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนจากตื่นตะลึงเป็นฮึกเหิม