หลังจากนับรางวัลจากดันเจี้ยนเสร็จ พวกญาติ ๆ ก็ยกอาหารที่เพิ่งทำเสร็จออกมาจากห้องครัว
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะยาวหลายตัวที่นำมาต่อกัน กลิ่นไอร้อนจากอาหารลอยอบอวลเต็มโต๊ะ แม้จะทำออกมาไม่ประณีตเท่าฝีมือเจียงมู่อวิ๋น แต่ก็มีปริมาณมาก กินกันได้อิ่มหนำ แถมยังมีกลิ่นอายของอาหารฝีมือคนในครอบครัว
ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข
หน้าจอเล็กบนสมองกลอัจฉริยะที่ข้อมือของเจียงหลีเยว่พลันกะพริบถี่ ๆ สองครั้ง
เธอแตะหน้าจอ แผงควบคุมก็เด้งขึ้นมา
ในแอปสื่อสารมีจุดแดงเล็ก ๆ ปรากฏอยู่
【มู่จี้ไป๋: คุณหลีเยว่ สมองกลอัจฉริยะที่คุณต้องการ ฉันส่งคนไปส่งไว้ที่หน้าประตูนครชมจันทร์แล้ว เชิญตรวจรับได้เลยค่ะ】
【เจียงหลีเยว่: เร็วจัง?】
【มู่จี้ไป๋: คุณเป็นพันธมิตรคนสำคัญของเรา ความต้องการของคุณ เราย่อมรีบจัดการให้เร็วที่สุดค่ะ】
【เจียงหลีเยว่: ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้】
“เสี่ยวหลี เธอ...” มือยกค้างกลางอากาศอยู่ทำอะไรน่ะ?
ลู่ยวี่หวยยังไม่ทันถามจบ ก็เห็นเจียงหลีเยว่วางชามกับตะเกียบแล้วลุกพรวดขึ้นมา ทิ้งท้ายไว้ว่า “พี่ชาย ฉันไปเอาของที่ประตูเมืองแป๊บหนึ่งนะ” จากนั้นก็รีบเดินออกไป
ลู่ยวี่หวยหันไปมองเจียงมู่อวิ๋น “...เสี่ยวหลีไปทำอะไรน่ะ? ยังกลับมากินข้าวไหม?”
เจียงมู่อวิ๋นหรี่ตามองลู่ยวี่หวย
ลู่ยวี่หวยผิวปากแล้วเบือนหน้าหนี
เจียงหลีเยว่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ราวกับพายุหมุนที่พัดผ่านถนน ไม่นานก็มาถึงประตูเมือง
หน้าประตูเมือง
เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันร่วมสองคนในเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่ไม่ไกลจากประตูเมือง แต่ละคนถือกระเป๋านิรภัยใบเล็กสองใบ สีหน้าดูเก้อเขินอยู่บ้าง