ฟังคำพูดของลู่ยวี่หวยแล้ว เจียงหลีเยว่ก็ยิ้มออกมา
แม้เธอจะจำเนื้อหาในนิยายไม่ได้แล้ว
แต่ยังพอจำเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักได้อยู่บ้าง นั่นก็คือบรรดาหญิงสาวที่รายล้อมอยู่ข้างกายพี่อวี่หวยหลังเกมรุกราน
นิยายแนวพระเอกเป็นผู้ชายนี่นะ ต่อให้สุดท้ายพระเอกต้องอยู่ตัวคนเดียว
แต่สิ่งที่พระเอกควรได้รับก็ต้องมีครบแน่นอน
เพียงแต่พี่อวี่หวยแบกรับเรื่องราวไว้มากมาย จนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ พอถึงท้ายที่สุด คนที่เดินไปจนสุดทางได้ก็เหมือนจะมีแค่เขาคนเดียว
เจียงหลีเยว่นั่งขัดสมาธิบนโซฟา ปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป
เธอใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มลูกแพร์ขึ้นมากัดสองคำ เนื้อฉ่ำน้ำ หวานกรอบ อร่อยจริง ๆ
หน้าจอโทรศัพท์ข้างตัวสว่างวาบขึ้นมา มีคนส่งข้อความมา
เธอยัดลูกแพร์เข้าปากอีกสองสามชิ้น ก่อนเปิดโทรศัพท์ดู หางคิ้วพลันเลิกขึ้นเล็กน้อย
หัวหน้าห้องส่งข้อความมาอีกแล้ว
[หัวหน้าห้อง: นักเรียนเจียงอยู่ไหม? มีข่าวอยากบอก เป็นข่าวดีนะ]
[เจียงหลีเยว่: อยู่จ้ะ ว่ามาเลย]
[หัวหน้าห้อง: ที่บ้านสวีเชี่ยนเกิดเรื่องแล้ว เหมือนจะถูกตรวจพบว่าทำเรื่องผิดกฎหมายไว้หลายอย่าง พ่อกับพวกพี่ชายของเธอถูกจับไปหมดแล้ว วันนี้ตอนเรียนตำรวจก็มาพาตัวสวีเชี่ยนไปด้วย บอกว่าเธอเกี่ยวข้องกับการกลั่นแกล้งในโรงเรียนหลายคดี ตอนนี้ตระกูลสวีวุ่นวายไปหมด.......]