บทที่ 19 ผู้พิพากษาเผ่าวิญญาณ
เจียงมู่อวิ๋นยกไม้เท้าขึ้นอีกครั้ง
กลิ่นอายอ่อนโยนสุขุมรอบกายพลันแปรเปลี่ยน เปลวเพลิงที่ลุกวูบไหวพันวนอยู่รอบตัว แม้แต่ปลายผมก็ยังมีแสงเพลิงวาบไหว
คมเพลิงหลายร้อยสายที่ก่อตัวจากเปลวไฟอัดแน่นลอยอยู่ด้านหลังเขา ขอบคมแผ่ไอร้อนระอุ
วินาทีถัดมา คมเพลิงก็พุ่งออกไป
เผาผู้ตายเน่าเปื่อยที่โถมเข้ามาจนแห้งเกรียมทั้งหมด
หมอกดำปั่นป่วน ผู้ตายที่ถูกเผาจนแห้งกลับไม่หยุดเคลื่อนไหว ยังคงคลานไปยังโลงแก้วผลึก
พวกมันต้องการกลับคืนสู่ร่างของนักบุญหญิง
แววตาเจียงมู่อวิ๋นพลันเย็นเยียบ เขากระแทกไม้เท้าลงกับพื้นอย่างแรง
แสงเพลิงแผ่ไปตามพื้นหินของโบสถ์อย่างรวดเร็ว ห่อหุ้มซากศพแห้งที่คลานเกลื่อนพื้นอีกครั้ง คราวนี้เผาพวกมันจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
โซ่สีดำในมือยังคงรัดแน่นขึ้นไม่หยุด
มลทินแผ่ซึมตามโซ่และกัดกร่อนร่างกายเขา ลวดลายสีดำบนแขนลามข้ามไหล่ มุ่งหน้าไปยังหัวใจ
【ระดับมลทิน: 58%】
【ระดับมลทิน: 64%】
ภาพลวงตาเบื้องหน้าเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเห็นน้องสาวยืนอยู่สุดปลายโบสถ์ สวมเครื่องแบบนักเรียนที่เปื้อนเลือด ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
จากนั้นก็เห็นลู่ยวี่หวยปรากฏตัวข้างน้องสาว หน้าอกเป็นรูเลือด แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
“พี่เจียง สุดท้ายพี่ก็ปกป้องพวกเราไว้ไม่ได้”
เสียงนั้นเพิ่งจางหาย ผู้คนคุ้นหน้าคุ้นตาอีกหลายคนก็เดินออกมาจากหมอกดำ แต่ละคนมีบาดแผลฉกรรจ์ ต่างมองเขาเงียบ ๆ
เจียงมู่อวิ๋นหลับตาลงครู่หนึ่ง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในแววตาก็เหลือเพียงความแน่วแน่
ล้วนเป็นของปลอมทั้งนั้น
พวกเขาไม่มีทางทำกับเขาแบบนี้
“ชำระล้าง” เขาเอ่ยเสียงเบา
แสงสีขาวเจิดจ้าสว่างขึ้นที่ยอดไม้เท้า พลังศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายออกไปอย่างฉับพลัน กลืนกินภาพลวงตาทั้งหมดโดยรอบ