หลังจากยืนยันเป้าหมายแล้ว พี่น้องทั้งสามก็ออกจากหอข่าวสาร ไปหามุมอับตาที่ไม่มีใครสนใจแห่งหนึ่งในเมืองหย่งโจ้ว
ลู่ยวี่หวยหยิบยาสองขวดออกมายื่นให้เจียงหลีเยว่กับเจียงมู่อวิ๋น “ขวดนี้เปลี่ยนรูปร่างหน้าตา ส่วนขวดสีเขียวเปลี่ยนกลิ่นอาย ต้องดื่มหนึ่งขวดทุก ๆ 12 ชั่วโมงเพื่อคงสภาพไว้”
เจียงหลีเยว่รับมาแค่ขวดที่เปลี่ยนกลิ่นอาย
เธอมีหน้ากากไร้หน้าอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องดื่มยา
ลู่ยวี่หวยดีดนิ้ว “เอาละ”
เขาเงยหน้าดื่มยาก่อน รูปร่างแทบไม่เปลี่ยน แต่ผมสีเงินกลับกลายเป็นสีแดงสด ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มลึกล้ำ หูแหลม และมีหางเรียวยาวงอกออกมาด้านหลัง
ส่วนเจียงมู่อวิ๋นกลายเป็นชายร่างสูงใหญ่ ผิวซีด ผมสีดำเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาหงส์เปลี่ยนเป็นสีทองเรียวยาวราวกับรูม่านตาสัตว์ป่า กลิ่นอายรอบตัวหนักอึ้งและเย็นชา
เมื่อสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเข้มทั้งชุดแล้ว ก็ดูเป็นคนที่ไม่น่าเข้าใกล้อยู่หลายส่วน
เจียงหลีเยว่ยกมือแตะหน้ากากไร้หน้า
กระดูกของเธอส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ ร่างสูงขึ้น ผมดำยาวถึงเอวเปลี่ยนเป็นสีเงินหม่นนุ่มสลวย ใบหน้าที่เคยงดงามน่ารักก็เปลี่ยนไป คิ้วตาคมกริบและเย็นชา
บนหน้าผากยังมีผลึกรูปข้าวหลามตัดสีทองอ่อนเพิ่มขึ้นมาอีกชิ้น
ลู่ยวี่หวยหยิบกระจกออกมาส่อง ดวงตาหยีโค้งอย่างพอใจ “ไม่เลว ยังหล่อเหมือนเดิม”
เจียงหลีเยว่เห็นหางเรียวยาวที่แกว่งไปมาด้านหลังเขา ก็อดหันไปมองเสวียนเย่อีกครั้งไม่ได้