เจียงหลีเยว่ใช้เวลาอยู่ในวิหารอีกหลายชั่วโมง ท่ามกลางแสงไฟจากเตาหลอม ชุดดำน้ำทะเลลึกทยอยถูกสร้างขึ้นมาทีละชุด
เธอยัดชุดดำน้ำเหล่านั้นลงในมิติ พาเสวียนเย่ออกจากบ้าน
ถนนในนครชมจันทร์ยังคงคึกคัก ผู้ตื่นรู้ไม่น้อยกำลังพูดคุยถึงแผนที่มหาสมุทรที่เพิ่งปรากฏขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่ก็แฝงความจนใจต่อแรงดันสูงในทะเลลึก
เจียงหลีเยว่ตรงไปยังร้านของชำของตน
พนักงานกำลังนั่งเช็ดตู้โชว์อยู่หลังเคาน์เตอร์
พอเห็นเจียงหลีเยว่เข้ามา เธอก็รีบลุกขึ้น ดวงตาเป็นประกาย «เถ้าแก่ มาแล้วหรือคะ!»
«อืม» เจียงหลีเยว่พยักหน้า ก่อนหยิบชุดดำน้ำออกมาจากมิติ «นี่คือชุดดำน้ำ พอสวมแล้วจะช่วยลดแรงต้านในน้ำ ทั้งยังป้องกันแรงดันจากทะเลลึกได้บางส่วน»
พนักงานสูดหายใจเฮือก
แม้จะอยู่แต่ในร้านมาตลอด แต่เธอก็ได้ยินมาว่าตอนนี้สิ่งที่ทุกคนขาดแคลนที่สุดคืออุปกรณ์ที่ช่วยให้เคลื่อนไหวใต้น้ำได้
ชุดดำน้ำพวกนี้มันขุมทรัพย์ชัด ๆ!
«ชุดดำน้ำพวกนี้ไม่ต้องจำกัดจำนวน ใครซื้อก็ขายให้เลย»
เจียงหลีเยว่สั่งเสียงเบา ดวงตาดำขลับแฝงรอยยิ้ม «ช่วงต่อจากนี้คงยุ่งหน่อย ฝากใส่ใจด้วยนะ พอผ่านช่วงนี้ไปแล้ว ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้»
พอได้ยินว่าจะขึ้นเงินเดือน ดวงตาของพนักงานก็ลุกโชนราวกับมีเปลวไฟลุกพรึ่บทั้งคู่ ราวกับเส้นลมปราณตูเหรินกับเริ่นถูกเปิดออก หลังตรงแน่ว ตอบเสียงดังฉะฉานว่า
«ไม่มีปัญหาค่ะ! เถ้าแก่ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่ร้านยังอยู่ ฉันก็จะอยู่ ฉันจะพยายามขายให้หมดแน่นอน!»