ถึงตอนนี้แล้วยังมีภารกิจใหม่เด้งขึ้นมาอีกเหรอ?
เจียงหลีเยว่ไม่มีเวลาสนใจหน้าต่างที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า สายตาจับจ้องเจ้าของลานล่า พลางใช้วิชาจ้องมองห้วงเหวจากดวงตาสุญญตา
ตัวตนระดับเจ้าของลานล่านั้น วิชานี้แทบไม่ส่งผลอะไรกับเขาเลย
เขาชะงักไปเพียงชั่วขณะ
และเจียงหลีเยว่ก็ต้องการแค่ชั่วขณะนั้น
“พลังมรณะ จงระเบิด!”
เจ้าของลานล่าแข็งแกร่งมาก หากสู้กันในสภาพปกติ เธอไม่มีโอกาสชนะ
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องสู้ในสภาพปกติ
พลังมรณะหลายพันสายระเบิดขึ้นพร้อมกันภายในร่าง
คลื่นพลังสีดำทะมึนแผ่กวาดออกไปโดยมีเจียงหลีเยว่เป็นศูนย์กลาง ต้นไม้ในรัศมีหลายร้อยเมตรเหี่ยวเฉาลงในพริบตา กระดูกสีขาวซีดที่ฝังอยู่ใต้ใบไม้ผุพังแตกกระจาย แม้แต่สุนัขล่าที่รวมตัวกันเข้ามายังส่งเสียงครางด้วยความหวาดกลัว
ดวงตาซ้ายสีดำสนิทของเจียงหลีเยว่พลันถูกแทนที่ด้วยสีแดงเลือด
พละกำลัง ความเร็ว การรับรู้ ทุกค่าสถานะพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
มือที่บีบคอเธอถูกง้างนิ้วออกทีละนิ้ว
แววประหลาดใจเล็กน้อยปรากฏขึ้นในดวงตาเจ้าของลานล่า
กล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งแน่น กำลังจะออกแรงอีกครั้ง เจียงหลีเยว่ก็คว้าข้อมือเขาไว้แล้วบิดออกอย่างแรง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน
เจ้าของลานล่าจำต้องปล่อยมือ
เจียงหลีเยว่ร่อนลงพื้น ปลายเท้าแตะลำต้นไม้ ร่างทั้งร่างแปรเป็นเงาสีแดงฉาน พุ่งฟาดเพลิงเผาน้ำค้างแข็งจากล่างขึ้นบนผ่านหน้ากากกระดูกกวาง ทิ้งรอยร้าวลึกไว้บนหน้ากาก
เจ้าของลานล่ายกดาบขึ้นปัดป้อง แต่กลับถูกแรงกระแทกซัดจนถอยไปหลายก้าว
“ดีมาก” เขาก้มมองข้อมือที่บิดเบี้ยว เสียงหัวเราะเย็นเยียบลงโดยสิ้นเชิง “แกคู่ควรให้ฉันถลกหนังออกมาด้วยมือตัวเอง แล้วทำเป็นของสะสมที่งดงามที่สุด”
สิ่งที่เจียงหลีเยว่ตอบกลับเจ้าของลานล่า คือการยกมือทำท่าทางสากลแสดงความเป็นมิตร
แม้เจ้าของลานล่าจะไม่เข้าใจว่าท่าทางนี้หมายถึงอะไร แต่กลับรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ราวกับถูกยั่วโมโห!
เจียงหลีเยว่กดรับภารกิจอย่างรวดเร็ว พื้นใต้เท้าถูกเหยียบจนเป็นหลุมลึก ความเร็วพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง ก่อนร่างจะพุ่งออกไป