ทั้งสามคนทยอยเรียนรู้ทักษะจากศิลาสืบทอด
เจียงมู่อวิ๋นกับลู่ยวี่หวยไม่ได้เรียนทักษะการตีเหล็ก เพราะทักษะชีวิตนี้ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้ เรียนไปก็เสียเปล่า
ส่วนเจียงหลีเยว่เรียนครบทั้งสามอย่าง
ทักษะตีเหล็กกับฝึกสัตว์ไม่สามารถใช้ได้ทันที แต่ทักษะต่อสู้ทำได้
เธอลองปล่อยทักษะแทงทะลวงเขาน้ำแข็งดู
ทันทีที่มีดสั้นพุ่งแทง แสงโค้งสีฟ้าน้ำแข็งก็พุ่งออกจากปลายมีด ฟาดใส่ผนังน้ำแข็งฝั่งตรงข้ามอย่างรุนแรง
ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่นทุ้มต่ำ ผนังน้ำแข็งก็ระเบิดเป็นหลุมใหญ่
รุนแรงชะมัด!
เธอชอบมาก!
“สกิลนี้เท่จริง ๆ”
ลู่ยวี่หวยยกคทาขึ้น ปล่อยทักษะ [วายุหมุนน้ำแข็งแยก] เช่นกัน
ทันทีที่คทาฟาดลง พื้นน้ำแข็งใต้เท้าก็แตกร้าวออกไปรอบด้านราวกับถูกยักษ์เหยียบเต็มแรง โดยมีเขาเป็นจุดศูนย์กลาง ไอเย็นยะเยือกหมุนวนกวาดไปทั่วบริเวณ
“เจ๋ง!” ลู่ยวี่หวยถึงกับเปลี่ยนใจ “เอาสกิลนี้ไว้จัดการนักฆ่าได้ดีเลยนะ”
เจียงมู่อวิ๋นเหลือบมองพื้นที่ซึ่งถูกทำจนเป็นหลุมเป็นบ่อ ก่อนเงียบไปสองวินาที “ไปกันเถอะ ออกไปก่อน”
“แล้วจะขึ้นไปยังไง?”
ลู่ยวี่หวยแหงนมองช่องเปิดด้านบน ซึ่งอยู่ห่างจากพื้นอย่างน้อยสามสิบถึงสี่สิบเมตร
“ฉันมีวิธี!”
เจียงหลีเยว่หยิบเชือกกับตะปูเหล็กสองสามตัวออกมาจากช่องเก็บของ
เธอใช้ดาบน้ำค้างแข็งสงัดเจาะผนังน้ำแข็งให้เกิดจุดเหยียบทีละจุด จากนั้นก็ปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว เพียงไม่กี่อึดใจก็ถึงด้านบน แล้วโยนเชือกลงมา
พี่ชายทั้งสองอาศัยเชือกปีนตามขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อขึ้นมาแล้ว พวกเขาก็ปีนกลับขึ้นมาบนผิวน้ำแข็งตามเชือกเส้นเดิมที่ใช้ลงไป
แสงเหนือยังสลายไปไม่หมด ผู้เล่นบนทุ่งน้ำแข็งป่าเถื่อนมีมากกว่าเดิมไม่น้อย ส่วนใหญ่แห่กันมาถ่ายรูปเช็กอินเพราะปรากฏการณ์บนท้องฟ้าสวยงาม