“คุณหมี่เซ่อหลิน เกรงใจเกินไปแล้วครับ”
ลู่ยวี่หวยลุกขึ้นยืน พร้อมแตะเจียงหลีเยว่ที่นั่งอยู่ระหว่างเขากับเจียงมู่อวิ๋นเบา ๆ รอยยิ้มสุภาพอ่อนโยน “การได้ช่วยพวกคุณถือเป็นเกียรติของพวกเราครับ”
ตอนแรกเจียงหลีเยว่ไม่เข้าใจว่าพี่อวี่หวยสะกิดเธอทำไม
จนเห็นพี่ชายกับเหล่าเจี้ยนและคนอื่น ๆ ลุกขึ้นตาม เธอถึงได้เข้าใจ
อ้อ...ที่แท้ให้เธอลุกขึ้นนี่เอง
เธอลุกขึ้นช้ากว่าคนอื่นไปครึ่งจังหวะ หลังเหยียดตรงแน่ว
ลู่ยวี่หวยกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มยิ่งลึกขึ้น
อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นราชินีแห่งเผ่า จะให้พวกเขานั่งขณะที่นางยืนอยู่ก็คงไม่เหมาะ ยิ่งตอนนี้พวกเขายังเป็นแขกอยู่ในถิ่นของอีกฝ่าย เรื่องมารยาทเล็ก ๆ น้อย ๆ ย่อมต้องใส่ใจให้ครบถ้วน
“ทุกท่านเป็นแขกคนสำคัญของเผ่ากระแสน้ำ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น” หมี่เซ่อหลินเดินไปยังที่นั่งว่าง ก่อนผายมือเชื้อเชิญ “เชิญนั่งค่ะ”
เมื่อหมี่เซ่อหลินนั่งลง ทุกคนจึงกลับไปนั่งตามเดิม
ซีอา หมี่เอ่อร์ และฮาหรุ่ยทั้งสามคนออกจากห้องไป
บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย
ลู่ยวี่หวยเป็นฝ่ายเปิดปากทำลายความเงียบก่อน “คุณหมี่เซ่อหลิน เรื่องผนึกที่คุณพูดถึงมันเป็นมายังไงครับ?”
“แล้ว ‘กฎ’ ที่คุณซีอาเคยพูดถึงตอนเจอพวกเราอีกล่ะครับ? ไม่ทราบว่าคุณช่วยไขข้อสงสัยให้พวกเราได้ไหม?”
เจียงหลีเยว่หันไปมองหมี่เซ่อหลินตามด้วย
ราชินีแห่งเผ่ากระแสน้ำเก็บรอยยิ้มไปบางส่วน แววตาเผยความหนักใจ “มีบางเรื่องที่พวกคุณต้องเห็นด้วยตาตัวเอง ฉันบอกทั้งหมดไม่ได้ค่ะ”
เฮ้อ ถึงช่วงปริศนาที่เกลียดที่สุดอีกแล้ว
ลู่ยวี่หวยบ่นในใจ สีหน้ายังคงยิ้มอย่างเสียดายได้พอดิบพอดี ก่อนถามต่อ “แล้วมีเบาะแสหรือคำใบ้อะไรบ้างไหมครับ?”
หมี่เซ่อหลินกวาดตามองใบหน้าของทุกคน ก่อนจะละสายตาไปมองยังทิศทางหนึ่ง
“เมื่อหลายปีก่อน”
นางค่อย ๆ เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวาน
“มีสิ่งมีชีวิตกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของออร์เดรา บุกเข้ามา พวกมันกลืนกินและทำลายทุกสิ่ง ไม่แบ่งแยกเผ่าพันธุ์หรือแม้แต่นรก สิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนแผ่นดินใหญ่ออลเดราต่างทุ่มเททุกสิ่งเพื่อปกป้องพวกพ้องและผืนดินใต้ฝ่าเท้า พยายามค้นหาหนทางรอดเพียงริบหรี่”