ลู่ยวี่หวยได้รับข่าวแล้วก็รีบแบ่งปันข้อมูลให้หัวหน้ากิลด์อื่น ๆ ทันที
แม้ปกติทุกคนจะแอบแข่งขันกันอยู่เงียบ ๆ
แต่พอถึงเวลาที่ต้องร่วมแรงร่วมใจกัน ทุกคนก็สามัคคีกันดี
เจียงมู่อวิ๋นทักทายจิ่วจิ่วกับนักบวชคนอื่น ๆ เขาคงต้องเป็นตัวทำดาเมจหลักต่อจากนี้ ส่วนหน้าที่รักษาคงต้องยกให้พวกเธอแล้ว
เขาชูคทาขึ้นร่ายสกิล ตัวเลขดาเมจก็ปรากฏขึ้น
-122112! (คริติคอล)
เป็นอย่างที่คิด ดาเมจธาตุน้ำสูงกว่าจริง ๆ
ลู่ยวี่หวยเองก็ปรับชุดสกิลของตัวเองเช่นกัน
สกิลของเขาส่วนใหญ่เป็นธาตุไฟ แต่ก็มีสกิลน้ำแข็งอยู่ด้วย
‘ฟิ้ว—’
-152321! (คริติคอล)
“โห ดาเมจสูงจริงด้วย” ลู่ยวี่หวยมองตัวเลขดาเมจที่เด้งขึ้นมาแล้วหัวเราะอย่างพอใจ “ทุกคนระวังด้วย พยายามใช้สกิลธาตุน้ำแข็งกับน้ำโจมตี จะได้เพิ่มดาเมจ”
“บอสต้องเป็นของเขต 007 ของเรา!”
เหล่าเจี้ยนยกโล่ยักษ์ขึ้น พุ่งชนผู้เล่นชื่อแดงที่เข้ามาใกล้จนกระเด็นราวกับวัวกระทิง พอได้ยินดังนั้นก็ร้องตามไปด้วยว่า “ใช่แล้ว บอสต้องเป็นของเขต 007 ของเรา!!”
“ไม่มีทาง!” ผู้เล่นชื่อแดงข้าง ๆ รีบเถียง “พวกเราเขต 012 เป็นคนเจอบอสก่อน ก่อนพวกคุณจะมา พวกเราก็โจมตีมันมานานกว่าชั่วโมงแล้ว สิทธิ์ครอบครองตอนท้ายต้องเป็นของพวกเรา!”
เหล่าเจี้ยน: “?”
แปลกแฮะ ไอ้ฝรั่งนี่พูดจาภาษานกภาษากาแท้ ๆ ทำไมเขาถึงฟังรู้เรื่องล่ะ?
ทั้งที่เขาเป็นคนเรียนห่วยแท้ ๆ!
ความสงสัยนี้เพิ่งแล่นผ่านสมองไปได้ไม่นาน เขาก็โยนมันทิ้งไว้ข้างหลัง แล้วตะโกนสวนกลับเสียงดังยิ่งกว่าเดิม “พวกแกตีมาก่อนแล้วมันยังไง? ทำดาเมจได้ครบหรือไง? เลือดบอสยังไม่ลดสักนิด ยังกล้าบอกว่าเป็นของพวกแกอีก”