มื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างอิ่มหนำพอสมควร
อาหารตรงหน้าล้วนมาจากทะเลลึก เป็นของที่พวกเขาไม่เคยเห็นหรือกินมาก่อน ภายในยังอุดมด้วยพลังงานมหาศาล กินเสร็จแล้วรู้สึกสบายกายสบายใจ กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
ในฐานะราชินีแห่งเผ่ากระแสน้ำ อีกทั้งยังถูกผนึกมาระยะหนึ่ง หมี่เซ่อหลินจึงมีงานกองพะเนินรอจัดการ
นางพอจะหาเวลามากินข้าวกับเจียงหลีเยว่และคนอื่น ๆ ได้เพียงเท่านี้ พอกินเสร็จก็ให้ซีอากับอีกสองคนพาพวกเขาเดินชมรอบ ๆ ก่อนจะรีบร้อนจากไป
ก่อนจากยังย้ำเตือนเจียงหลีเยว่และพวกพ้องอีกครั้งว่าอย่าลืมพิธีบวงสรวงคืนนี้
เมื่อเงาของหมี่เซ่อหลินลับหายไปจากสายตา หมี่เอ่อร์ก็ยิ้มแย้มเอ่ยขึ้นว่า “ตลอดหลายปีมานี้ พวกคุณเป็นคนนอกเผ่ากลุ่มเดียวที่ได้เข้าร่วมพิธีบวงสรวงเลยนะ”
“กว่าจะเริ่มพิธีบวงสรวง ยังเหลือเวลาอีกเท่าไร?” จิ่วจิ่วถาม
หมี่เอ่อร์ครุ่นคิดก่อนตอบ “น่าจะอีกสามสี่ชั่วโมง พวกคุณอยากออกไปเดินเล่นไหม หรือจะรออยู่ที่นี่?”
“ออกไปเดินเล่น” ลู่ยวี่หวยตัดสินใจโดยไม่ต้องคิด
จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่ออุตส่าห์มาถึงทะเลลึกทั้งที จะเสียเวลานั่งเฉย ๆ ได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังมีไกด์ท้องถิ่นเพิ่มมาอีกหลายคน นี่มันโอกาสทองสำหรับออกไปกวาดของชัด ๆ
ไม่ต้องให้พวกเขาคลำทางสะเปะสะปะไปทั่ว ช่วยประหยัดเวลาได้ตั้งเท่าไร?