อาจเป็นเพราะดันเจี้ยนก่อนหน้าทำให้ทุกคนเกิดอคติ พวกเขาจึงคิดอยู่เสมอว่าเหล่าผู้บุกรุกที่มาสำรวจเส้นทางคงเป็นสัตว์ประหลาดไร้มนุษยธรรมเหมือนในสนามรบสีชาด
แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่
เหล่าผู้บุกรุกที่มาสำรวจเส้นทางกลุ่มนี้ฆ่าภูตดอกไม้ ทำลายทะเลดอกไม้แล้วจากไปอย่างไม่ลังเล ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนพวกไร้มนุษยธรรม
ตรงกันข้าม พวกเขามีความเป็นมนุษย์เหลือเกิน
เจียงหลีเยว่กับเสวียนเย่มีความเร็วสูง จึงอาศัยข้อได้เปรียบนี้เดินสำรวจทะเลดอกไม้ทั่วทั้งผืน และเข้าไปตรวจดูดอกไม้ยักษ์ทุกดอก
จากนั้นเธอก็พบปัญหาข้อหนึ่ง
เหตุใดถึงไม่เห็นร่องรอยการต่อต้านของภูตดอกไม้เลย?
เป็นเพราะผู้บุกรุกแข็งแกร่งเกินไป จนพวกเขาไม่มีเวลาต่อต้านหรือ?
เจียงหลีเยว่กลับไปหาภูตดอกไม้ตัวน้อย แล้วถามตรง ๆ ว่า “เผ่าภูตดอกไม้ของพวกเธอมีความสามารถแค่ไหน?”
ภูตดอกไม้ตัวน้อยชะงักไปกับคำถาม
“เผ่าภูตดอกไม้ของพวกเรา...มีความสามารถที่เน้นไปทางสนับสนุนมากกว่า อีกอย่างพวกเราก็ไม่เคยทะเลาะหรือต่อสู้กับแขกที่เดินทางมาไกล...เพราะงั้น ฉัน...ฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน...”
เจียงหลีเยว่ฟังจบแล้วก็เงียบไป
พูดอีกอย่างคือ เผ่าภูตดอกไม้ไม่มีจิตสำนึกในการต่อสู้เลยด้วยซ้ำ เมื่อเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก พวกเขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรต่อต้านอย่างไร มิน่าล่ะเมื่อดูจากสถานการณ์การต่อสู้ ถึงได้เป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง
เธอมองร่างที่สั่นเทาของภูตดอกไม้ตัวน้อย ดอกตูมสีม่วงตรงข้อมือและลำคอหุบปิดแน่นเพราะความหวาดกลัว