บทที่ 3 ผู้หญิงคนนี้มีพิษ
บนเตียงเดี่ยวแคบ ๆ เจียงยวี๋ถีบชายกระโปรงผ้าไหมที่เกะกะออก แล้วพลิกตัว
สปริงคุณภาพต่ำส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดชวนเสียวฟัน
กลิ่นหอมที่ผสมระหว่างกุหลาบยามบ่ายกับนมอุ่น ๆ ฟุ้งกระจายตามการขยับตัวของเธอ ค่อย ๆ อบอวลไปทั่วห้อง
ฮั่วลี่พิงตู้เสื้อผ้าเหล็ก
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างหนัก
ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ฉีดน้ำหอมแน่ ๆ
ตอนที่อยู่ในอู่ซ่อมรถยังไม่มีกลิ่นนี้เลย
แต่ตอนนี้กลับเหมือนภูตพรายที่บรรลุเต๋า ปล่อยไอพิษเย้ายวนไปทั่วห้องพัง ๆ นี้
"ร้อนจะตายอยู่แล้ว"
เจียงยวี๋ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เอามือสะบัดผมยาวสลวยราวสาหร่ายอย่างลวก ๆ
ผิวขาวเนียนซึมไปด้วยเหงื่อบาง ๆ ความเหนอะหนะทำให้เธอหงุดหงิดสุด ๆ
เธอเงยหน้ามองฮั่วลี่ "ฉันขออาบน้ำ"
"ออกประตูไปเลี้ยวขวา โรงอาบน้ำสาธารณะ ห้าบาทต่อครั้ง" ฮั่วลี่ควักบุหรี่ออกมา คาบไว้ที่ปากแต่ยังไม่จุด
"ฉันจะอาบที่นี่ของคุณนี่แหละ" เจียงยวี๋พูดอย่างถือดี
ฮั่วลี่หัวเราะเย็น "นี่มันห้องเช่า ห้องน้ำกับห้องอาบน้ำอยู่ด้วยกัน ในห้องนั่งเล่น ข้างส้วมแบบนั่งยอง ๆ ก็เป็นฝักบัว เข้าใจไหมคุณหนู"
เจียงยวี๋ไม่แม้แต่จะย่นคิ้ว
เพื่อเอาชีวิตรอด อย่าว่าแต่ข้างส้วมเลย ให้นอนกลิ้งในบ่อโคลนเธอก็ยอม
เธอเปิดกระเป๋าแอร์เมส คว้าชุดนอนผ้าไหมกับขวดเล็ก ๆ บรรจุของใช้ส่วนตัวราคาแพงออกมาอย่างคล่องแคล่ว
"พาไปสิ"
เธอเดินเท้าเปล่าไปที่ประตู
ฮั่วลี่เอาบุหรี่ออกจากปาก ปลายนิ้วบี้ที่ก้นบุหรี่
เขาจ้องมองเท้าของเธอที่เหยียบอยู่บนพื้นซีเมนต์ขรุขระ
นิ้วเท้ากลมเรียวสีอมชมพู เล็บสะอาดสวยงาม ช่างแตกต่างกับฝุ่นเต็มพื้นเหลือเกิน
"ใส่รองเท้า" น้ำเสียงแบบออกคำสั่ง
"รองเท้าส้นสูงเปื้อนน้ำมันเครื่อง สกปรก"
ฮั่วลี่หน้านิ่วคิ้วขมวด หันไปดึงรองเท้าแตะพลาสติกสีดำไซซ์ใหญ่จากใต้เตียง เตะมาตรงหน้าเธอทีเดียว
"ใส่ซะ ถ้าเป็นเชื้อราที่เท้าอย่ามาโทษฉัน"
เจียงยวี๋เม้มปากยิ้มกรุ้มกริ่ม คนบ้านนอกนี่ ปากแข็งแต่ใจดี
เธอยอมสอดเท้าเข้าไปในรองเท้าแตะที่ใหญ่ราวกับเรือ
ขอบรองเท้ายังมีรอยไหม้จากก้นบุหรี่
ฮั่วลี่บิดล็อกประตู
ประตูเปิดออก ลมร้อนชื้นพัดผ่าน
"พี่ฮั่ว บังเอิญจัง"
ในห้องนั่งเล่น หลินเหวินยืนอยู่หน้าตู้เย็น ถือขวดน้ำเย็นอยู่
ดวงตาหลังเลนส์แว่นดูเหมือนสบาย ๆ แต่สายตากลับจับจ้องตรงไปที่เจียงยวี๋
ชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมแนบไปกับส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวน ในมือถือชุดนอน รองเท้าแตะคู่ใหญ่ที่ไม่พอดีกลับทำให้เห็นน่องเรียวเล็กของเธอดูบอบบางขึ้น
ลมหายใจของหลินเหวินหนักไปชั่วขณะ
"คุณเจียงจะไปอาบน้ำเหรอ" หลินเหวินถือขวดน้ำเดินเข้ามาใกล้ ยิ้มสุภาพอ่อนโยน "ไฟในห้องน้ำเป็นระบบเซนเซอร์เสียง ไม่ค่อยดี ท่อน้ำก็เก่าไปหน่อย ให้ผม..."
"โครม"
ฮั่วลี่เอื้อมมือไปปิดประตูห้องนอน ร่างสูงใหญ่ยืนขวางระหว่างคนทั้งสอง
ขัดจังหวะคำพูดของหลินเหวินอย่างหยาบคายอย่างที่สุด
"กูเข้าส้วม เอ็งจะตามเข้าไปส่งกระดาษด้วยไหม"
น้ำเสียงของฮั่วลี่แหบห้าว แววตาดุดันมาก
จ้องเขม็งไปที่ไอ้แมลงวันที่น่ารำคาญตรงหน้า
สีหน้าหลินเหวินเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด มือที่ถือขวดน้ำเส้นเลือดปูดโปน
"พี่ฮั่วล้อเล่นน่า ผมแค่กลัวคุณเจียงจะไม่ชิน" หลินเหวินกัดฟันกรอด
"ไม่ต้องเป็นห่วง"
ฮั่วลี่หันหลังกลับ สายตากวาดผ่านชุดนอนผ้าไหมในมือของเจียงยวี๋ คิ้วขมวดแน่นขึ้นอีก
"ยืนอยู่นี่ อย่าขยับ"
เขาทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วเดินอาด ๆ เข้าไปในห้องน้ำที่ประตูดำคล้ำ
ไม่นานก็มีเสียงน้ำดังมาจากข้างใน
หลินเหวินยืนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมไป สายตาเหนียวหนืดจ้องเจียงยวี๋
"คุณเจียงครับ ที่นี่มันสับสนอลหม่าน คนหยาบ ๆ แบบฮั่วลี่น่ะไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิง ถ้าถูกรังแกก็มาหาผมได้นะ" เขาลดเสียงต่ำ
เจียงยวี๋ไม่แม้แต่จะชายตามอง
ตอนนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
ฮั่วลี่เดินออกมา ในมือถือถังพลาสติกสีแดงสะอาด ยื่นให้เจียงยวี๋
"ฝักบัวพัง น้ำที่ออกมาเป็นน้ำโคลน" เสียงฮั่วลี่แข็งกระด้าง "ถังล้างแล้ว น้ำสะอาด"
เจียงยวี๋รับถังสีแดงที่ยังมีน้ำหยดอยู่
ปลายนิ้วปัดเปะไปบนฝ่ามือสากของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
【อายุขัย +1 ชั่วโมง! อายุขัยคงเหลือปัจจุบัน: 7 วัน 1 ชั่วโมง!】
รู้สึกดีจัง
"ขอบคุณค่ะ" เจียงยวี๋กะพริบตาปริบ ๆ ใส่เขา น้ำเสียงหวานนุ่ม
เธอกอดถังกับเสื้อผ้า ตัวหลบเข้าไปในห้องน้ำ
คลิก
ล็อกประตูลง
ข้างในห้องน้ำแคบมาก
มีส้วมนั่งยอง ๆ เต็มไปด้วยคราบเหลือง ก๊อกน้ำขึ้นสนิม
ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นที่สะสมมานาน
เจียงยวี๋เม้มปากแน่น กลั้นความคลื่นไส้
ด้านนอกประตู
ฮั่วลี่ไม่ได้กลับห้อง
เขาล้วงไฟแช็กออกจากกระเป๋ากางเกง "แชะ" จุดบุหรี่ที่คาไว้เมื่อครู่
ควันสีขาวอมฟ้าลอยขึ้น ทำให้ใบหน้าคมเข้มของเขาดูเลือนราง
เขายืนเอกเขนกพิงกำแพงข้างประตูห้องน้ำอย่างไม่เกรงใจใคร
หลินเหวินเห็นท่าทางแบบนี้ ก็ฮึดฮัด หันหลังกลับเข้าห้องตัวเอง
เสียงน้ำดังซ่า
ประตูไม้คุณภาพต่ำเก็บเสียงไม่อยู่เลย
เสียงน้ำที่กระทบผิวกาย ดังเข้าหูของฮั่วลี่อย่างชัดเจน
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกุหลาบผสมนมที่เพิ่งได้กลิ่นในห้องเมื่อครู่ ราวกับทะลุผ่านแผ่นประตู ลอยออกมาตามช่องประตูทีละน้อย
ฮั่วลี่สูบบุหรี่แรงหนึ่งที
ในอกพลันพลุ่งพล่านด้วยความร้อนรุ่มอย่างหาสาเหตุไม่ได้
เขาจ้องกำแพงด่างพร้อยตรงหน้า สิ่งที่ลอยวนในหัวคือเงินหนึ่งแสนที่เธอฟาดลงบนฝากระโปรงหน้ารถ และคำพูด "ฉันจะจ้างนาย" อย่างถือดีนั่น
ผู้หญิงบ้าคนนี้มาจากไหน
ตอนนั้นเอง
"ว้าย!"
ในห้องน้ำมีเสียงร้องอุทานสั้น ๆ
ตามด้วยเสียงถังน้ำพลาสติกกระแทกพื้นดังตุ้บ
ฮั่วลี่ชะงัก
"怎么了?" เขาตบประตูปังหนึ่ง
ข้างในมีเพียงเสียงสูดลมหายใจเบา ๆ
"พูด!" ฮั่วลี่เพิ่มแรง เส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน
"ไม่... ไม่มีอะไร" เสียงเจียงยวี๋สั่นเครือ "ก๊อกน้ำหัก... มือเป็นแผล"
นิ้วที่คีบบุหรี่ของฮั่วลี่กำแน่นทันที
"ออกมา"
"โฟมล้างหน้าเข้าตา ลืมตาไม่ขึ้น..." คนข้างในฟังดูน้อยใจถึงขีดสุด "พื้นลื่น ฉันไม่กล้าขยับ"
บ้า
ฮั่วลี่โยนก้นบุหรี่ลงกับพื้นแล้วใช้เท้าบี้
"ถอยไป อย่าแนบประตู"
เขาคำรามต่ำ
ถอยหลังไปครึ่งก้าว ขายาว ๆ ยกขึ้นอย่างแรง
โครม!
ประตูไม้คุณภาพต่ำถูกเขาเตะพัง
ล็อกประตูแตก สลักเกลียวกระเด็นเกลื่อนพื้น
ฮั่วลี่ก้าวยาว ๆ เข้าไป
ไอน้ำผสมกลิ่นหอมพวยพุ่งเข้าใส่หน้า
เจียงยวี๋ยืนอยู่ที่มุมห้อง
ชุดนอนผ้าไหมคลุมแค่ครึ่งเดียว แผ่นหลังและต้นคอขาวเนียนเปิดโล่ง
ถังน้ำพลาสติกสีแดงคว่ำ น้ำไหลเต็มพื้น
เธอหลับตาสนิท ขนตาติดหยดน้ำ หางตาแดงเรื่อ
มือซ้ายกุมแขนขวาไว้ ถูกเศษเหล็กขึ้นสนิมบาดเป็นแผลยาวสามเซนติเมตร เม็ดเลือดสีแดงสดกำลังไหลซึม
ฮั่วลี่เบือนสายตา ก้าวยาว ๆ สองก้าวเข้าไป
กลิ่นหอมนั่นในห้องแคบ ๆ นี้ เข้มข้นราวกับจะกลืนกินตัวเขาทั้งร่าง
มือใหญ่คว้าข้อมือเรียวงามของเธอไว้แล้วดึงออก
"เสแสร้ง" ฮั่วลี่กัดฟัน
แต่การกระทำกลับรวดเร็ว กระชากผ้าแห้งที่แขวนอยู่ด้านหนึ่งมากดลงบนแผลของเธอ
"เจ็บ..." เจียงยวี๋ทรุดลงตามแรง ครึ่งตัวแนบอิงเข้ากับอกเขา
ใต้ผ้าเช็ดตัว ฝ่ามือของฮั่วลี่ร้อนจนน่าตกใจ
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! พระเอกอารมณ์ผันผวนรุนแรง หัวใจเต้นเร็ว! อายุขัยรางวัล +1 วัน! อายุขัยคงเหลือปัจจุบัน: 8 วัน 1 ชั่วโมง!】
มุมปากเจียงยวี๋อดยกขึ้นไม่ได้
หลับตา ซบหน้าลงกับอกที่ร้อนระอุของเขา ถูไถ
"ฮั่วลี่ ตาฉันก็เจ็บด้วย" เธอออดอ้อนเสียงนุ่ม
ฮั่วลี่เกร็งไปทั้งตัว
ความนุ่มนวลในอ้อมอกกับกลิ่นหอมที่ชวนให้ตายนั่น กำลังท้าทายการควบคุมตนเองที่เขาภาคภูมิใจมาตลอดยี่สิบกว่าปีอย่างบ้าคลั่ง
เขาก้มลงมองจิ้งจอกสาวที่ไม่รู้จักตายในอ้อมอก
"เจียงยวี๋" เขาเรียกชื่อพร้อมนามสกุล น้ำเสียงแหบพร่าราวกับมีกรวดทราย
"หา?" เธอหลับตา เงยหน้าขึ้น ขนตาไหวพริ้ว
"ฉันไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ย"
มือใหญ่ของฮั่วลี่จับคางเธอ นิ้วโป้งลูบริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธออย่างอันตราย
"ลองถูไถอีกทีสิ"