23.30 น. สำนักงานกลุ่มทุนเย่ประจำเมืองหลินเจียงเปิดไฟสว่างทั่วชั้นบนสุด จอ 36 จอเรียงเต็มผนังหลัก รายการดำเนินการ 96 รายการมีเครื่องหมายสีแดงรอยืนยัน ส่วนช่องเวลาเหลือเพียงครึ่งชั่วโมงสุดท้าย
ผู้ควบคุมการซื้อขายหลายสิบคนนั่งเต็มโต๊ะยาว เสียงแป้นพิมพ์ดังถี่รัว ฝ่ายกฎหมายถือเอกสารเดินไปมา หนังสือแจ้งยุติแต่ละฉบับต้องตรวจทานถึงสองรอบ ไม่มีใครกล้ากรอกตัวเลขผิดแม้แต่หลักเดียว
เย่เฉิงเปลี่ยนจากชุดสูทเรียบง่ายตัวเดิมแล้ว สูทสีดำสนิทแนบไปกับช่วงไหล่ผึ่งผาย ตราประทับจดหมายเทียนหยวนวางอยู่เบื้องหน้า ลายใบไม้สีทองหม่นบดบังแสงไฟ ทั้งชั้นจึงพลอยแผ่แรงกดดันอึมครึมออกมา
เฉินเฟิงก้าวเร็ว ๆ ไปยังปลายโต๊ะยาว ก่อนเลื่อนตารางดำเนินการฉบับสุดท้ายไปตรงหน้าเย่เฉิง “นายน้อย สิทธิประโยชน์เชิงยุทธศาสตร์ 19 รายการตรวจทานเสร็จแล้ว ส่วนเงินทุนสนับสนุนตามสัญญา 36 รายการก็เข้าสู่ลำดับการยุติแล้วครับ”
เย่เฉิงพลิกหน้าแรก สายตากวาดผ่านทีละบรรทัด “แล้วเงินเดือนพนักงานล่ะ?”
“แยกออกมาต่างหากแล้วครับ คืนนี้ไม่ได้รับผลกระทบ ส่วนเงินที่จำเป็นต่อการดำเนินงานตามปกติก็กันช่วงเวลาสำหรับตรวจสอบไว้ ตระกูลหลินไม่มีทางแตะต้องเงินส่วนนี้ได้”
เฉินเฟิงเปิดหน้าที่สอง แล้ววางรายชื่อผู้จัดหาสินค้าที่ได้รับความคุ้มครองลงไป “บริษัทคู่ค้าขนาดเล็ก 12 แห่งแยกเส้นทางไว้ล่วงหน้าแล้ว กลุ่มทุนเย่จะช่วยจัดการชำระเงินระยะสั้น ไม่ปล่อยให้ตระกูลหลินเอาคนธรรมดามารับเคราะห์แทน”
เย่เฉิงยกมือกดเอกสารไว้ “ดำเนินการตามขอบเขตนี้ ใครทำผิดก็ให้คนนั้นชดใช้”
สิ้นคำพูด ฝ่ายกฎหมายหลายคนก็รีบหอบเอกสารออกไป ทั้งหนังสือยุติ หนังสือแจ้งเตือนความเสี่ยง และหนังสือแจ้งตรวจสอบคุณสมบัติ ถูกทยอยส่งเข้าสู่ระบบเข้ารหัส ปุ่มส่งทั้งหมดถูกล็อกไว้ด้วยเวลานัดหมายเที่ยงคืน
ทางขวาของโถงใหญ่ ผู้ควบคุมการซื้อขายคนหนึ่งพลันยกมือขึ้น “คุณเฉิน ธนาคารทั้ง 8 แห่งประเมินความเสี่ยงอย่างเป็นอิสระเสร็จแล้ว ผลตรวจสอบหนี้สินระยะสั้นของตระกูลหลินออกมาแล้วครับ รวมทั้งหมด 8,500 ล้าน”
เฉินเฟิงเดินเข้าไปมองหน้าจอ “แล้วเงินสดที่เบิกใช้ได้ล่ะ?”