เพิ่งผ่านตีหนึ่งไปได้ไม่นาน งานเลี้ยงฉลองที่หยุนติ่งหมายเลขหนึ่งก็เลิกราอย่างสิ้นเชิง อาหารเต็มโต๊ะไม่มีใครแตะอีก เหล่าผู้บริหารระดับสูงของตระกูลหลินพากันเข้าไปในห้องประชุมชั่วคราว เสียงโทรศัพท์ดังระงมไม่ขาดสาย หน้าจอบนผนังเต็มไปด้วยเอกสารทวงหนี้จากธนาคาร
คำพูดของฉู่เทียนเย่าเรื่องเงินหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตตระกูลหลิน หลินชูเสวี่ยจัดคนเฝ้าบัญชีรับเงินของบริษัทโดยเฉพาะ คอยรีเฟรชหน้าจอทุกไม่กี่นาที แต่ตัวเลขบนหน้าจอก็ยังไม่ขยับ
“คุณชายฉู่ เงินจะเข้ากี่โมงครับ ทางธนาคารเริ่มนับถอยหลังแล้ว อย่างน้อยเราต้องรู้เวลาที่แน่นอน”
กรรมการคนหนึ่งถูมือไปมา เดินวนอยู่กับที่ พื้นรองเท้าเหยียบผ่านเอกสารที่กระจัดกระจาย ใบหน้าไม่เหลือเค้าความเบิกบานเหมือนตอนงานฉลองอีกแล้ว
ฉู่เทียนเย่านั่งอยู่กลางโซฟา ถือโทรศัพท์ทำทีเป็นยุ่ง “การเคลื่อนย้ายเงินก้อนใหญ่ข้ามประเทศจะเร็วขนาดนั้นได้ยังไง ทั้งตรวจเอกสาร ทั้งรอชำระบัญชี ขั้นตอนไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เวลา เร่งไปแล้วเงินจะงอกออกมาหรือไง?”
หลินชูเสวี่ยรีบช่วยพูด “เทียนเย่ากำลังระดมเงินทั้งคืน พวกคุณอย่าเพิ่มเรื่องวุ่นวายให้เขาเลย รีบตรวจดูเงินสดที่ยังพอใช้ได้ในบริษัทออกมาก่อน”
ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินกำลังจะรายงาน โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น เมื่อเห็นหมายเลขปลายสาย ใบหน้าของเขาก็ซีดลงอีกหลายส่วน พอกดรับสายยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงร้อนรนจากอีกฝ่ายก็ดังขึ้นก่อน
“คุณหลินอยู่ไหมครับ ทางวัตถุดิบตงหลิ่งเพิ่งส่งหนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการมา อันดับความน่าเชื่อถือของตระกูลหลินตกต่ำกว่าระดับที่กำหนดไว้ในสัญญา ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปจะระงับการส่งสินค้าทั้งหมด!”
ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินกดเปิดลำโพง “ระงับวัตถุดิบประเภทไหนบ้าง แล้วของล็อตที่ส่งออกมาแล้วล่ะ?”
“ระงับทั้งหมด คลังสินค้าในเขตท่าเรือไม่ปล่อยของ รถขนส่งกลับรถแล้ว ส่วนวัตถุดิบที่อยู่ระหว่างทางจะถูกนำไปตรวจสอบความเสี่ยงอีกครั้ง สายการผลิตสามสายจะขาดวัตถุดิบตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า!”